Hani olur ya bazen, hüzün kaplar insanın içini
Anılar geçer bir film şeridi gibi,
Ne kadar çalışsan da unutmaya
Hiçbir işe yaramaz aslında.
Durur aklının en ücra köşesinde;
Anlamsızca.
Ya bir yolu varsa unutabilmenin,
Bir anda her şeyi silip, atabilmenin
Çıkar mı dersin o yol benim karşıma?
Sonunun ben olduğunu bir bilse
Kapardı tüm kapılarını bir anda.
Hiçbir zaman açılmayacak o kapılar,
Kafamda dönüp duracak, bitmeyecek asla
Olsun yine de deneyeceğim, hala umudum var
Kahverengi topraktan beyaz pamuk çıkıyor sonuçta…