Yol boş. Ahmet Kaya'nın kontrollü sesiyle şoförün kontrolsüz sürüşü arasındaki tezat neredeyse uyum içinde. Her "Beni vur"da bir yere girecekmişiz, yanımdaki" Beni yıka" yazılı cam suratımda patlayacakmış gibi. Binmeden de tabuta benzetmiştim bak. Şimdi içindeyim. Beni vur. Beni yıka. Beni göm.
Bu defa bizzat yaşadığın ne varsa başkasının seni dinleyerek zihninde özensizce inşa ettiği bambaşka bir gerçekliğe, onun güvenilmez anısına dönüşüyordu.