İçindekileri hiçbir zaman söylemeden hep olanaksız karşılaşmayı bekleyen birçoğu gibi o da imgesi yürekler üstünde dolaşan ender, eşsiz, şiirsi ve tutkulu sevgiliyi bekleyip durmuştu.
Karımın hayatta olup olmadığını bilmiyordum ve bunu anlamanın hiçbir yolu da yoktu ama o anda bu önemli olmaktan çıkmıştı. Bilmeye ihtiyacım yoktu; sevgimin, düşüncelerimin ve sevgilimin hayalinin gücüne hiçbir şey dokunamazdı. O zaman karımın ölmüş olduğunu biliyor olsaydım, sanırım bundan etkilenmeksizin kendimi yine onun hayaline ilişkin düşüncelere kaptırırdım; onunla zihnimde yaptığım konuşmalar yine canlı ve doyurucu olurdu. "Beni kalbine mühürle...Sevgi, ölüm kadar güçlüdür."