"şimdiye kadar ne kadar hasta olduğumu fark etmemiştim. içimdeki bir şeyleri yitirdim. yaşamdan hiç korkmadım ama yaşama doyup yaşamaktan bıkacağımı hiç düşünmemiştim. hayat beni o kadar tatmin edip doyurdu ki hiçbir şey arzulamıyorum."
"benim burada ne işim var?" diye düşündüğünüz oldu mu hiç? bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz?