GBade
@gbade
“Onun varolmadığı yer ve zamanlarda bulunmaktan nefret ederim. Yine de ben hep giderim ve o, peşimden gelemez.”
164 okur puanı
Ocak 2017 tarihinde katıldı
Reklam
6/10
2018 10. kitabı
Uzun zaman sonra konusu özgün ve değişik bir distopya okudum. Uzun zamandır yazarlar bir renk furyası tutturmuş gidiyordu. Sürekli renkler üzerine kurulmuş distopya veya dünyanın sonunun gelmesi üzerine geriye bir avuç kalan insanların mücadelesini okumak sıradanlaşmaya başlamıştı. Ada,rastgele bir şekilde açılan kapı/boyut yoluyla bilinmeyen bir adaya gelen gençlerin adadan kurtulmaya çalışmasını anlatıyor. Her bireyin 365 günü var ve bu süre içinde kurtulamazlarsa ölüyorlar. İlk olarak bunun daha çok lise zamanlarındaki gençlere hitap ettiğini söyleyebilirim. Maceradan,gerilimden veya aksiyondan çok romantizm içeriyordu. Bir türlü istediğim hareketliliği bulamadım. Konusunu ilk okuduğum an Lost tarzı bir şey beklediğimden dolayı mı bilmiyorum ama sanki bir şeyler eksik gibiydi veya romantizm gibi fazlaydı. Ayrıca yazarın kaleminin de çok güçlü olduğunu söyleyemeyeceğim çünkü çoğunlukla diyaloglar vardı. Şahsen ben adaya düşmüş bir insanın ruhsal betimlemelerini ve hissetlerini okumak isterdim. Zaten adaya düşen kahramanda aşırı soğuk kanlıydı. Ya sen bilinmeyen bir adada,yalnız ve çırılçıplak uyandın nasıl bu kadar sakin olabilirsin dedirtiyor insana. Başkası olsa daha ilk günden kafayı yerdi herhalde. Kitap iki kişinin ağzından anlatılıyor; karakterlerden birinin aşırı karamsarken ötekinin de aşırı Pollyanna olması da sanki yazarın ortasını bulamamış olmasını hissettirdi bana. Cevaplanacak yüzlerce soru olmasına rağmen adadakiler garip bir şekilde merak duygusundan sıyrılmış gibiydiler ya da yazar bazı şeyleri diğer kitaplara saklamak iştemiş. Başta dediğim gibi kurgu olarak oldukça beğendim eğer yazar kurguyu sağlam bir şekilde diğer kitaplarla desteklerse favorilerime bile girebilir. Kısacası bütün ümidim diğer iki kitapta. Son olarak;Serinin ilk kitabı öyle bir
Adı Tessa. Güzel bir isim,değil mi? Hani bulutlar okyanustan dağların üzerine sürüklenir ya,gözleri işte öyle gri.
