“Zamanı Durdurmanın Yolları” Üzerine Bir Değerlendirmeİnsan ve Hayat
İnsanı, insani duyguları ustalıkla işleyen bir yazar Matt Haig. Zamanı Durdurmanın Yolları’nı okuduğumda kalbimde 439 yıllık bir hüzün hissettim. Yaşanmışların ve yaşanmamışlıkların toplamı 439 koca yıl. Sadece anlatmak ile bunca yılın içinde olanı biteni hissettirerek anlatmak bambaşka şeyler ve yazar bu ikiliği ustaca harmanlayarak bizi insanî duygular içinde uçtan uca gezdiriyor; geçmişi, geleceği, zamanı, insanı, umudu, umutsuzluğu, korkuyu, cesareti, boşluk hissini, anlam arayışını, kendini kaybedişi, kendini buluşu, kendini bulurken ödenen bedelleri, kayıpları, acıları…
Baş karakterimiz Tom Hazard, çok yavaş yaşlanan bir albadır. 15 senede bir yaş almaktadır. Toplumların gelişmişlik seviyesi düşünüldüğünde, bu geç yaşlanma durumu günümüzde gelişmiş plastik cerrahi yöntemlerle çok kolay saklanabilecekken 1500’lerde bir cadı avına çok kolay yem edilebilirdiniz. Bu açıdan bakılınca kurgu, tek seferlik yaşama şansı olan insan için cehaletin nelere mâl olabileceğini ustalıkla yansıtmaktadır. Herkesin ölümsüzlük aradığı çağımızda bu durum,Tom’un eşi Rose’un da söylediği gibi, bizi zamanın merhametine bırakmaktadır. “Ama hepimiz zamanın merhametine kalmışız. (S135)”
“Sonsuzluk, demiş Emily Dickinson, şimdilerden oluşur. Peki, insan yaşadığı anda olmayı nasıl başarabilir? Öteki şimdilerin hayaletlerinin araya girmesini nasıl önler? Kısacası, nasıl yaşayabilir? (S18)”
Kitabı bitirdiğimizde bu sorunun cevabı sanki hep bizde varmış gibi bir içgüdü geliştiriyoruz. Tıpkı albaların yüzyıllar boyu yaşadıktan sonra geçmiş ve geleceği aynı anda görebilmesi gibi artık biz okurlar da zamana karşı aynı kalamayız; kalamıyoruz da. Zaman bizim için de birden romandaki canlı dokusuna kavuşuyor ve her şey bir bütün olarak gözükmeye başlıyor. Her bir anın her bir insanın birbirine olan
Bu kadar mı enfes yazılır? Bu kadar mı sade ama bu kadar mı lezzetli olur bir cümle? İnsan okurken bir hikâye okumuyor da sanki deniz kokusu alıyor, martı sesi duyuyor. Sait Faik’in yaptığı şey büyük olaylar anlatmak değil. Küçük insanları, küçük anları öyle bir yazıyor ki insan onların içinde bir insanlık büyüklüğü görüyor. Balıkçı, kahveci, serseri, çocuk… Hepsi birden hayatın kendisi oluyor. ‘Son Kuşlar’ı okurken insanın içinde tuhaf bir duygu oluyor: hem huzur hem hüzün. Sanki güzel bir şey bitiyormuş gibi. Sanki gerçekten son kuşlar uçuyormuş ve biz biraz geç kalmışız gibi. Ah insan Sait… İnsanı sevmenin bu kadar zarif bir yolu varmış meğer.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biri Kabus mu dedi?? :)
Merhaba sevgili dostlar..
Kendim dahil bir çok arkadaşımın @kitaphaberokuma etkinliği kapsamında Alev Alatlı ile tanıştığı ilk kitabı oldu. Anladık ki yazar ile tanışmak için geç kalmışız.. Uzun zamandır nöronlarımızı bu kadar yoran , kapsamlı bir eser okumamışız.
-Kitabımız 2020 li yıllardan geriye doğru bir anlatımla ülkemizi sosyolojik, siyasi, ekonomik ve daha bir çok açıdan yarı kurgu yarı gerçek bir anlatımla özetlemiş diyebilirim.
- Yine kitabımızda gerçeğin siyah ya da beyaz gibi keskin bir ayrımın olmaması gerektiği ( Aristo) Klasik fizik( ya / ya da ), artık bunun yerine saçaklı gerçeklik( fuzzy) kuantum fizik dediğimiz grinin de (hem/ hem de'nin)olabileceği, tek bir gerçeğin olamayacağı fikri üzerinde durulmuş..
- Evrensel medyanın ülkeler üzerinde nasıl bir gücü olduğunu, özüne sahip çıkmayan toplumların başkaları tarafından yönetildiğini, kelimelerin yavaş yavaş unutulmak suretiyle (afazi) toplumsal kimliklerin nasıl yok edildiğini de bizlere hatırlatmış..
-Yazar ülkenin içinde bulunduğu bu kabus halini serinin ilk kitabı olan (Kabus ) da detaylıca işlemiş, ve umuda dair güzel bir bakış açısıyla eserini sonlandırmış.
-Kitabı bitireli iki gün oldu ve ben hala beynimi susturamıyorum. Farklı bir esere de başlayamıyorum.İkinci eseri "Rüya 'yı" da okumak için büyük bir heyecanla bekliyorum..
Pekiii siz hala Alev Alatlı ile tanışmadınız mı???
Gerçek köy hayatı; beyaz yakalar okusun.
1960’lerin Türkiye’sinde bir köy. Bir hayat var ama kısa.
Ben ince Mehmet gibi uzun bir hikaye bekledim, gerçi üçlemeden oluşuyor. O açıdan güzel.
Hikayeyi pek beğendim, okumak için geç kalmışız.
"Seviyorum seni Oğuz Baba :)
"İnsanın kendi içinde ki kuyuya bakarken duyduğu o ürpertiyi, o yalnızlığı, o sızıyı en çıplak haliyle yüzümüze vuruyor üstad. Oğuz Baba, sanki hepimizin söyleyemediği cümleleri kendi kendine fısıldamış da, biz geç kalmışız gibi. Kırılganlığın en sert, sessizliğin en gürültülü yerinden konuşmuş. Okurken insan bazen kendi çocukluğunu, bazen kaybettiği dostlukları, bazen de içinde ki o bitmeyen yarımı görüyor. Dikkat edin bu eser de teselli yok lakin insanı ayağa kaldıran bir hakikat var. Okuyup bitirdiğiniz vakit eliniz de sadece bir kitap kalmıyor, kendinize karlı daha dürüst bir yüzünüz kalıyor!
m.youtube.com/watch?v=n-BuAJN...
Şükrü Erbaş ve kalemine ithafenŞiir
Bu bir ilticaydı gecenin vakur sessizliğine
Yanıma kalan şakaklarımdaki tâhir nedamet...
...
Şairin kalemindeki derinlik şiirlere yansıyınca -ne kadar geç kalmışız güzel şeyleri okumaya...- diyemeden edememek...