“İnsan yaşadıklarını korktuğu için unutur ya da utandığı için…” 𓍯
Ayfer Tunç ~ Annemin Uyurgezer Geceleri 7/10
Ayfer Tunç, bu romanda yalnızca bir ailenin hikâyesinden ziyade hafızanın nasıl çalıştığını, insanın kendini koruyabilmek için neleri unuttuğunu ve unutulan hiçbir şeyin aslında gerçekten kaybolmadığını anlatıyor. Geçmiş; sustukça büyüyen, bastırıldıkça bugünü yöneten görünmez bir mirasa dönüşüyor…
İnsan gerçekten geçmişinden kurtulabilir mi? Çocuklukta eksik kalan sevgi, söylenmeyen sözler ve yıllarca taşınan kırgınlıklar yalnızca yaşayanları değil, sonraki kuşakları da biçimlendiriyor. Bazen bir yara, onu açan kişiden daha uzun yaşıyor…
Roman boyunca karakterler birbirini anlamaya çalışmaktan çok birbirinin yaralarını derinleştiriyor. Sevgiyle bağımlılık, fedakârlıkla kontrol etme arzusu ve suskunlukla kabulleniş sık sık birbirine karışıyor. Kimse tamamen suçlu değil; ama kimse de geçmişin yükünden bütünüyle kurtulamıyor…
Ayfer Tunç’un kalemine hayran olduğum çok kitap oldu; fakat bu romanında uzun cümleler, sık tekrarlar ve yer yer gereğinden fazla uzayan bölümler okuma ritmimi zaman zaman sekteye uğrattı. Buna rağmen insan belleğine, aile bağlarına ve kuşaklar boyunca taşınan yaralara dair kurduğu düşünsel zemin oldukça güçlüydü. Her ne kadar okurken beni zorlayan tarafları olsa da, bitirdiğimde üzerine düşünmeye devam ettiğim romanlardan biri olarak kaldı…
“Oysa unutmak insan beyninin hayatı sürdürebilmek için bulduğu en muhteşem çözümdü.” (12)
“Kendini sevmeyen hiç kimseyi sevemez.. Önce kendini sevmeyi öğren!” (158)
“Yaralanınca insanın annesine ihtiyacı olurdu.” (225)
En ağır miras, hiç konuşulmayanlardır ..
Keyifli Okumalar ..
.
.
.
Bir Ayfer Tunç Edebiyatı
İnceleme özeti: (zayıf-orta-iyi-çok iyi-süper)
Hikâye: Giriş: iyi. Gelişme: iyi. Son: çok iyi
Karakterler: Çok iyi
Edebiyat: Süper
Kurgu: İyi
Atmosfer: Çok iyi
İz bırakma: Çok iyi
Yazarın diğer kitaplarını da okuma dürtüsü: Çok iyi
Sayfa Düzeni: İyi
Kapak: Orta
Redaksiyon: Çok iyi.
&
Bir kitabı daha çok ne için okursunuz?
1-Konuya odaklı mı?
2-Okurken düşünmek için mi?
3-Sözcüklerin büyüsüne kapılıp, edebi zevk almak için mi?
&
Annemin Uyurgezer Geceleri için birinci şıkkı es geçip, ikinci ve üçüncü şıkları işaretleyebiliriz ama baskın olan kesinlikle üçüncüsü. Evet, iyi bir kariyeri olan baş kahramanımız Şehnaz’ın saplantılı aşkı, kendinden yaşça büyük, evli ve aynı zamanda egoist bir adam. Bu yorucu ilişki çok etkileyici biçimde anlatılmış.
Ne var ki hepsinin önüne geçen kavram kitabın bütününe hâkim olan muhteşem edebiyat. Yazar adaylarının ders alacağı, edebiyatseverlerin altını çize çize okuyacağı metinler gerçekten büyüleyici. Bir yazar derdini ancak bu şekilde kafalara vura vura anlatabilirdi. Daha önce başka eserlerini de okumuş olduğum Ayfer Tunç’un, Annemin Uyurgezer Geceleri adlı bu kitabıyla Türk Edebiyatı sahnesinde büyük bir sıçrama yaptığına inanıyorum.
&
Kitap bütünüyle bir kadın hikayesi; Şehnaz, annesi, anneannesi … Üç nesil boyunca aldatılmış, bir şekilde istismar edilmiş, kendi içlerinde hayatla ilgili sorunlarını çözememiş kadınlar. Ön planda Şehnaz olmak üzere nesillerin ardışık hikâyesi iç içe geçmiş vaziyette anlatılıyor ve bazen birbirine benzer konularla sıkıcı hale gelebiliyor. Konu demişken okuru yükseltecek, merakını diri tutacak, sayfaları peş peşe çevirtecek aksiyon yok ortada. Annenin uyurgezerken ortaya dökülen sırları olmasa konuya olan ilgi hep geri planda kalacak yalnızca ilişkilerin, tutkuların ve saplantıların
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir Ruhun Kendi Kendini İnşası ve Yıkımı:
Kitabı okumaya başladığımda, karşımda sadece denizci bir gencin aşka duyduğu saf tutkuyu ve bu aşk için kendini eğitme çabasını gördüm. Martin Eden, o kaba saba, eğitimsiz ama içinde devasa bir açlık barındıran denizci; sevdiği kadının, Ruth’un dünyasına girebilmek için bilgisizliğini bir zincir gibi kırmaya çalışıyordu. O "kendini yaratma" sürecindeki azmi, geceleri uykusuz geçirdiği o öğrenme sancıları, aslında hepimizin içindeki o "daha fazlası olma" arzusunun bir yansıması gibiydi.
Ancak kitabın ilerleyen sayfalarında fark ettim ki, Martin Eden’in asıl trajedisi, yükselişinde saklıydı. O, toplumun üst kademelerine tırmandıkça, aslında ait olduğu o samimi, gerçek dünyadan uzaklaşıyor; tırmandığı o "seçkin" çevrelerin aslında ne kadar yüzeysel, ne kadar sahte olduğunu görüyordu. Birine ulaşmak için değişirken, kendinden vazgeçmek zorunda kalması... İşte bu, kitabın beni en çok yaralayan kısmı oldu. Sevdiği kadının dünyasına girdiğinde, onun aslında o dünyada olmadığını, sadece bir illüzyonun peşinden koştuğunu anladığında duyduğu o derin hayal kırıklığı...
Jack London, Martin Eden’in kaleminden kendi hayatını mı anlatıyordu, yoksa başarının zirvesinde insanın neden uçuruma baktığını mı sorguluyordu? Başarı, Martin için bir amaçken, sonunda ona sadece bir "hiçlik" ve "yabancılaşma" getirdi. Zirveye ulaştığında artık kimseyle konuşacak ortak bir dili kalmamıştı. O kadar çok çalışmıştı ki, sonunda tek bir şey kalmıştı: "Büyük bir yorgunluk."
Okurken şunu düşündüm; Martin Eden sadece sınıfsal bir farkın kurbanı değildi. O, kendi aklının ve ruhunun derinliklerinde kaybolan bir yolcuydu. Hayalleri gerçekleştiğinde, hayal kuracak bir şeyi kalmayan bir insanın o sessiz çöküşü... Kitap bittiğinde, zihnimde yankılanan o son sahneler, başarının sadece ulaşılan bir nokta
Ayfer Tunç yine yalın ama etkisi uzun süren bir hikâye anlatmış. Okuması akıcı, merak duygusunu son sayfaya kadar diri tutuyor. Kitabı bitirdiğimde zihnimde kalan en büyük soru ise Şehnaz’ın sevgilisinin annesiyle olan ilişkisinin tam olarak ne olduğuydu. Belki de bilinçli olarak açık bırakılmış bir boşluktu ama ben o kısmı biraz daha okumak isterdim.
Bunun dışında kitapta en çok dokunan şey yalnızlık hissiydi. Özellikle bir zamanlar mesleğinde saygın, güçlü ve etkin bir doktorun emeklilik ve hastalık döneminde görünmez hâle gelişi, ölümünden sonra bile kimsesizliğe terk edilmiş olması çok sarsıcıydı. İnsanların değeri, çoğu zaman sadece üretebildikleri sürece varmış gibi hissettiren o gerçeklik uzun süre aklımdan çıkmadı.
Romanın en güçlü yanı da buydu bence; abartıya kaçmadan, hayatın içinden karakterlerle hepimizin bir gün yüzleşebileceği yalnızlık, ilişki, yaşlanma ve aidiyet duygusunu anlatıyor. Bitirdiğimde bir roman okumuş gibi değil de, birilerinin gerçek hayatına kısa bir süre tanıklık etmiş gibi hissettim.
Cok surukleyici! Biraz Orhan Pamuk, biraz Elif Safak romanlari tadinda. Elimden birakamadim, aklimda dondu durdu bitirene kadar. Aile iliskileri, ask, bir ulkenin siyasi tarihi, bir sehrin yillar icerisindeki donusumu, bireyin olgunlasma sureci, tumu cok surukleyici bir akis icerisinde yazilmis. Bir sure etkisinde kalacagimi dusunuyorum.
"Unutmak" çoğu zaman kötü bir şeymiş gibi düşünsek de, aslında bir yaşama tutunma aracıdır. Her şeyi hatırlamak, çok zor ve yorucu olsa gerek. Şehnaz, hiçbir şeyi unutamayan, unutamamayı zor tarafından yaşayan bir kadın. Romanda kadınların çoğunluğu çok hoşuma gitti. Anne kız, büyükanne ve öncesi arasındaki bağ genetik ve duygusal aktarım çok güzel hislenmiş. Bol virgüllü, başladı mı bitmeyen Ayfer Tunç'a has cümleler, aslında Şehnaz'ın kafasının içindeki yankılar gibiydi. İnsan ruhunun karmaşıklığını çok güzel yansıtmış. Bazen bu düşüncelerin yoğunluğu beni yorsa da okumaktan zevk aldım