Katlanma nasıl şeydir diye zaman zaman düşündüğümde, katlanma denenin, insanın zaten belli katlarından biri olup kendindekinden bir iki fazlaya gösterdiği celallenme olduğunu artık kabullenmiş durumdayım. İnsan kendindeki her kötünün bir fazlasını katlanılmaz, iki eksiğine de mükemmel bulur. Buna inancım tam.
Beni hor gören bir karım olsaydı, ben de bu tuzla belki azıcık yumuşardım. Çünkü şuna baka baka anladım ki terbiye denen şey tek başına olmuyor. Yani başa bir şey gelmesi, hatta terbiye edecek bir hayat yaşamak terbiye olmaya yetmiyor. Bunu da bir okutan lazım. Senin kitabını önüne açıp sana bir okuyan lazım. Senin bir başka göze aşikâr olmakla duyacağın utançla kızarman, tatlanman lazım. Terbiye olması gerekene takılan tavır hepsinden önemli. Ben kendi duyduğumu kendi içimde çalkaladım.