Çok geç kaldım diyorum bazen. Artık olmaz, yetişemem. Geciktim. İşte hayat bu! Bir çok şeye geç kalma hissiyle yaşıyor insan.
Ellerimin önündeki dallar da
Sarıldı yaprağa
Göremiyorum karşı yamacı
Erken mi yoldayım
Ben mi geciktim
Cahit Zarifoğlu
Cahit Zarifoğlu
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
42. BÖLÜM
🌹İnci🌹
Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Öğle güneşinin tüm yakıcılığıyla sokağı kavurduğu saatlerde, elimde iş yerinden aldığım ürün kataloglarıyla kendimi dışarı attım. Zaman, Serkan’la geçirdiğim o büyülü sabahtan sonra sanki hızla akıp gitmişti. Aslı ile buluşacağımız evimin yakınındaki kafenin önüne geldiğimde, kalabalığın içinde yine yabancı adamın siluetini seçer gibi oldum. "Belki de mahalleye yeni taşınmıştır," diye fısıldadım kendi kendime, huzurumu kaçırmasına izin vermeyerek kafenin serin atmosferine bıraktım kendimi. İçerisi öğle molasına çıkmış insanlarla dolup taşıyordu. Neşeli uğultuların arasında gözlerim kalabalığı taradı. Köşedeki masadan, "İşte buradayım!" dercesine bir elini havaya kaldırıp sallayan arkadaşımı gördüm. Hızla yanına varıp, gecikmiş olmanın verdiği mahcubiyetle kendimi sandalyeye bıraktım. "Kusura bakma, biraz geciktim..." dedim nefes nefese. Aslı, kollarını kavuşturup sorgulayıcı bakışlarından birini fırlattı. Dudaklarının kenarında muzip bir kıvrım belirdi. "Sen misin benim gecikmelerime laf eden?" dedi, ardından çınlayan bir kahkahayla ekledi: " Ben benzetemedim ama… Serkan seni bana benzetmeye başlamış bile!” diye ekledi. Bu tespitine engel olamadığım bir kahkahayla karşılık verdim. Haklıydı; Serkan’ın hayatıma girişiyle birlikte tüm alışkanlıklarım, hatta zaman algım bile değişmeye başlamıştı.
Menüyü bana doğru uzatırken, "Ben siparişimi verdim, hadi sen de seç bir şeyler," dedi. "Bir şey yiyecek halim yok, sadece kahve içeceğim," dedim. Sesimdeki yorgunluğun ardına gizlenmiş tatlı heyecanı fark etmemesi imkansızdı. Kaşlarını kaldırıp eğlenceli bir edayla, "Vay... Demek öyle! Eniştemiz iyi bakıyor sana desene!" diye takıldı. Sözleri, kafedeki diğer insanların dikkatini çekecek diye ödüm koptu.
Perdidit antiquum litera prima sonum
İlk harf sustu,
ben adını telaffuz edemedim
Yaşam sebebi ellerin, olmadı belki
ama yokluğunla çoğaldı içimde
ve adın oldu sonum
Aynaya bakıyorum
yüzümde bir eksiklik
Dedim sen Elif misin?
İnsan geceye, gece olduğu için eğilir
bunu büyütme
ben bir bardakla konuştum dün
cam dedi ki: kırılmak da bir hatırlamadır
Ve her hatırlama bir buluşmadır
Aktı
biraz yanaklarımdan
biraz boğazımdan
Dedim özledim
Dedim sen Elif misin?
Herkes içinde bir Elif taşır, doğru
ama sen başkasının iç sesi olma
benimki zaten susmayı bilmiyor
Koordinatlarını bilmediğim bir yerde kaldın
haritalar seni göstermiyor
Beklememek için bindiğim otobüs bütün ışıklara takıldı ve geciktim bence bu gerçekçi olayı ima ile laf çarpmaya kadar götürülür
27 mayısta 
İyi Kız Kötü Son sezonu geliyormuş🥰🥰 Geçen günlerde bitirdim ilk sezonu(evet bir tik geciktim) ve bence gayet başarılı bir uyarlama olmuss bu yüzden bu sezon icin daha heycanlıyımm😝. Zaman bulursam rereadlerim 💪🙌
İyi Kız Kötü Son sezonu geliyormuş🥰🥰 Geçen günlerde bitirdim ilk sezonu(evet bir tik geciktim) ve bence gayet başarılı bir uyarlama olmuss bu yüzden bu sezon icin daha heycanlıyımm😝. Zaman bulursam rereadlerim 💪🙌