Bu kış gülmeyi özledi ölümlü insanlar,
Artık hiçbir gece duyulmuyor ilahiler, dualar.
Öfkeden yüzü soldu selleri yöneten Ay Tanrıça'nın,
Bu yüzden nemlendirdi havayı, gribi ortalığa saldı.
Doğadaki bu dengesizlikle mevsimler yer değiştirdi.
Ak saçlı kırağı kırmızı gülün körpe kucağına düşüyor;
Yaşlı kış babanın buruşuk, buzlu tepesinde
Sanki alay edermiş gibi,
Nefis kokulu yaz goncalarından bir taç duruyor.
İlkbahar, yaz, üretken sonbahar, öfkeli kış
Birbirlerinin kıyafetlerini kuşanıyorlar;
Dünya şaşkına dönmüş, bilmiyor hangisi hangisidir.
İşte bütün bunlar giderek artacak biz tartışıp kavga ettikçe;
Bu yanlışlıkların anası babası biziz.