Lakin ne garip göremeyen gözlerim ağlamaktan heder oluyor. Göremeyen göz ağlayabiliyor. Belki de göz görmekten çok ağlamak içindir diye vehmediyorum çoğu zaman.
"Yarın insana meçhuldür ve mezarlar yarın yapacağım diyenlerle dolu."
.
.
.
"Sonra yapacağım" diyen gaflete düşer biliyorum. Ve biliyorum ki dünya denen yerde en bariz kaide her şeyin yarım kalmasıdır.
*Kalabalıklar içinde O'ndan ayrı kalıyor ve kendimi yalnız hissediyorum. Kalabalıktan sıyrılınca da O'nunla beraber olduğum için yalnızlıktan kurtuluyorum.*