hazelwood ile tanısmamı sağlayan kıtap
romcomun akademı ıle yazılmasını cok sevdım, keyıfle okumustum. genıus karakterler okumaya bayıldım. akdemı ıle aramda love hate bir ilişki oldugu ıcın benı baslarda ıcıne cektı ama yazarın sonrakı kıtaplarıda aynı cızgıde gıttıgı ıcın zamanla benı tetıkledı bıraz hahahha ama yazarın herhangı bır kıtabı copten çıksa yıne okunur. sevıyorum dıcek bır sey yok baska, onun erkek karakterlerı olmasa yaşayamazdım (benım akademık olarak basarılı erkek hayallerımı susluyolar sagolsunlar) :d kadınlarına zaten bayılıyorummmm
All About History Türkiye’nin bu özel sayısında geçmişten günümüze DOĞAÜSTÜ OLAYLARIN TARİHİ konu ediliyor. Binlerce yıldır pek çok kişi, göze görünmeyenin varlığını hissetti. Kimileri için bu ruhani, kimileri içinse büyülü bir deneyimdi. Özellikle azizler ve büyücüler, doğaüstünün nimetlerine erişme, gaipten geleni kontrol etme yeteneğine sahip gibiydi. İşin aslı “doğaüstü” kelimesini ilk kez zikreden kişi de bir azizeydi: Dua ederken yerden yükseldiği rivayet edilen ve 1380’de hayatını kaybeden Sienalı Katerina… Onun gibi birçok mistik, benzer mucizeler gerçekleştirdi ya da kutsal varlıkları, tanrıları, perileri ve dünyanın derinliklerinde, göze görünmeden dolaşan gizli güçleri gördüğünü iddia etti. Doğaüstü olayların daha fazlasını bu sayıda keşfediyoruz.
Büyü & mucizeler
-- Bu bir mucize! - Tanrılar ya da kutsal kabul edilen kişilerin mucizelerine pek çok dinde rastlanıyor ama bunların nasıl gerçekleştiği tam bir muamma
-- Gizemli mucizeler ve sihirli olaylar - Garip fenomenler her zaman kalabalıkların ilgisini çekti ve tarih, bu başlık altında sıralanan on mucizeden çok daha fazlasıyla dolup taşıyor
-- Güneş dans ederse - 1917’de dine baskı uygulayan Portekiz hükümetine rağmen, kırsal kesimde yaşayan üç çocuğun Bakire Meryem’i gördüğü iddiası, kısa sürede yayıldı
-- Cadılar, büyücüler, sihirbazlar ve üfürükçüler - Mitler, efsaneler ve tarihten seçtiğimiz, hafife alınmayacak güçlere sahip mistik figürleri tanıyın
-- Kehanet Bürosu - Korkunç bir felaketin hemen ardından Britanyalı bir adam gelecekteki trajedileri engellemek amacıyla medyumların öngörü gücününden yararlanmayı denedi
Garip mekanlar
-- Ley hatları ve dünya gizemleri -Stonehenge’den ley hatlarına, dünyanın dört bir yanına yayılan gizemli yapılar ve enerjiler, bizi şaşırtmaya devam ediyor
--
All About History Türkiye - Özel Sayı 2025/01All About History Türkiye · Dogan Burda Dergi Yayıncılık · 202512 okunma
Reklam
Kent Nasıl Okunur?·215 syf.·1000Kitap
9/10
2021 119. kitabı
KEVİN LYNCH’İN GÖSTERGEBİLİMSEL KURGUSUNDAN İSTANBUL’A VE ÖTESİNE MEKÂNSAL BİR OKUMA
Kevin Lynch’in 
The Image of the City adlı eseri, şehirleri sadece planlama nesnesi olarak gören o katı, teknik bakışın ötesine geçip bambaşka bir şey yapıyor: Kentleri, insan zihninin aynasında yeniden tanımlıyor. Lynch’in en güçlü iddiası şu: Kentler ölçülebilir niceliklerden önce, hatırlanabilir nitelikler üretir. Yani şehir dediğimiz şey haritalarla değil, insanların zihninde bıraktığı izlerle var olur. Bir kentin “iyi” ya da “kötü” oluşunu estetikten ya da mühendislikten önce okunabilirlik belirler. Kent, karmaşık olsa bile insanı yönlendirmeli; kaosun içinde bile anlamlı bir bütünlük taşımalıdır.
Lynch’in şehir deneyimini çözümlemek için kullandığı beş temel kategori de burada devreye giriyor;
• Yollar (paths) — kenti deneyimlediğimiz hat: ana akslar, sokaklar, patikalar. (Mesela Paris'in Champs-Élysées’si.)
• Sınırlar (edges) — ayıran ama aynı zamanda tanımlayan eşikler; şehri içsel ya da dışsal olarak bölen çizgiler. (Berlin Duvarı, bunun ekstrem örneği.)
• Bölgeler (districts) — kentin karakterini veren tematik alanlar; içerisine girildiğinde belli bir kimliği hissettiren bölgeler. (Tokyo’nun Shibuya’sı gibi.)
• Düğüm noktaları (nodes) — akışların kesiştiği, hareketin yoğunlaştığı odaklar. (New York’un Times Square’i.)
• Nirengiler (landmarks) — bir bakışta tanıdığımız güçlü işaret taşları. (Ayasofya.)
Bu beşli yapı, kentsel deneyimi adeta modüler bir dile dönüştüren, zihinsel bir navigasyon sistemi gibi çalışır.
Lynch’in mekânı “zihinsel haritalar” üzerinden okuması ise tam anlamıyla bir paradigma değişikliğiydi. Ona göre şehir, fiziksel öğelerden ibaret olmayıp bireyin belleğinde canlandırdığı, anlam
Kevin Lynch’in The Image of the City adlı eseri, şehirleri sadece planlama nesnesi olarak gören o katı, teknik bakışın ötesine geçip bambaşka bir şey yapıyor: Kentleri, insan zihninin aynasında yeniden tanımlıyor. Lynch’in en güçlü iddiası şu: Kentler ölçülebilir niceliklerden önce, hatırlanabilir nitelikler üretir. Yani şehir dediğimiz şey haritalarla değil, insanların zihninde bıraktığı izlerle var olur. Bir kentin “iyi” ya da “kötü” oluşunu estetikten ya da mühendislikten önce okunabilirlik belirler. Kent, karmaşık olsa bile insanı yönlendirmeli; kaosun içinde bile anlamlı bir bütünlük taşımalıdır.
Lynch’in şehir deneyimini çözümlemek için kullandığı beş temel kategori de burada devreye giriyor;
• Yollar (paths) — kenti deneyimlediğimiz hat: ana akslar, sokaklar, patikalar. (Mesela Paris'in Champs-Élysées’si.)
• Sınırlar (edges) — ayıran ama aynı zamanda tanımlayan eşikler; şehri içsel ya da dışsal olarak bölen çizgiler. (Berlin Duvarı, bunun ekstrem örneği.)
• Bölgeler (districts) — kentin karakterini veren tematik alanlar; içerisine girildiğinde belli bir kimliği hissettiren bölgeler. (Tokyo’nun Shibuya’sı gibi.)
• Düğüm noktaları (nodes) — akışların kesiştiği, hareketin yoğunlaştığı odaklar. (New York’un Times Square’i.)
• Nirengiler (landmarks) — bir bakışta tanıdığımız güçlü işaret taşları. (Ayasofya.)
Bu beşli yapı, kentsel deneyimi adeta modüler bir dile dönüştüren, zihinsel bir navigasyon sistemi gibi çalışır.
Lynch’in mekânı “zihinsel haritalar” üzerinden okuması ise tam anlamıyla bir paradigma değişikliğiydi. Ona göre şehir, fiziksel öğelerden ibaret olmayıp bireyin belleğinde canlandırdığı, anlam
I revisited Pride and Prejudice through a shortened version — a slender volume of a hundred pages, just enough to taste its charm once more. The story is well known, and its familiarity brought a soft comfort. I read it not to discover the plot, but simply to delight in its world again.
And yet, something within me stirred.
That fleeting pleasure made me long for something fuller, finer — not a mere sketch, but the complete painting. I realize now: to truly savor Austen’s brilliance, I must return to the original text. Her wit, her elegance, her subtle irony — they deserve to be experienced in their purest form.
This time, I won’t read for the story. I’ll read for the music of her language, the quiet genius in her characters, the delicate embroidery of her sentences. I’ll read not to rush toward the end, but to dwell in the moment — to let each chapter unfold like a letter from a dear friend.
It is time I rise from simple delight to deeper joy.
So I will begin again — slowly, attentively, gratefully.
With the real Pride and Prejudice in my hands, and a reader’s heart ready to be renewed.
Okudugum en güzel, en farkli, en kendi dünyasini yaratmayi basarmis, en komik kitaplardan biri.
sirf İgnatius gibi gotigin, groteskin Allah'i olmus; yasadigi çagin yücelttigi her seyle böylesine zitlasan dünya görüsüne dönüssüz bir sekilde inanmis; ortaçag degerlerinin ve düsüncesinin rönesans ve aydinlamaya karsi üstünlügünü savunan ve bunu o kendine özgü gülünç ciddiyetiyle ortaya koyan bir anti-kahramani tanimak için bile okunur. bunun disinda kitaptaki her karakter ayri güzellikte, ayri derinlikte (benim favorim freud özentisi bayan Levy).
kitabin adi jonathan swift'in bir sözünden: "when a true genius appears in the world, you may know him by this sign, that the dunces are all in confederacy against him".
John Kennedy Toole gerçek bir dehaymis. Otuz iki yasinda ölüp de bu eserinin basarisini görememis olmasi üzüyor beni. Daha da üzen böylesine bir mizah anlayisina, böylesi bir kavrayis yetenegine sahip bir adamin intihari seçmis olmasi. İgnatius ne kadar John K. Toole merak ediyorum.
arzum herkesin okumasidir.
Puan vermedi
kanije defense (1601): the glorious resistance of the ottoman empire and the genius of tiryaki hasan pasha
history is sometimes written with the incredible courage of a handful of men and the genius of a leader. here is the kanije defense, it is just such a victory! tiryaki hasan pasha and 8,000 ottoman soldiers showed an epic resistance against the giant habsburg army of 50,000 men and went down in history in golden letters.
ottoman's fateful moment: kanije castle
think about it, the year is 1601. the ottoman empire is in constant struggle with the habsburgs. kanije castle passed into the hands of the ottomans in 1600 and has great strategic importance. however, habsburg emperor ii. rudolf sends a huge army to take back this castle. commander archduke ferdinand surrounds the castle with soldiers collected from germany, hungary and various european states. number superiority? it belongs to the enemy. logistical support? it belongs to the enemy. but the ottomans have something in their hands: a strategic genius and an unshakable will!
tiryaki hasan pasha: the embodiment of cunning and military genius
this man is a master of war! as his name is "tiryaki", which means constantly alert, alert, intelligent... he knows how to defeat the enemy with his limited power. here are some of his tremendous tactics:
• continuous night raids: ottoman soldiers forbade the enemy's sleep by making sudden attacks on the habsburg camp. he didn't let them breathe easily.
• deceiving movements: although there were a small number of ottoman soldiers in the castle, the cannons were constantly fired from different points, giving the enemy the feeling that there was a large army inside.
• fake letters: he spread the rumor that a large aid army came from the ottoman forces. the habsburgs
Reklam
Reklam