Belki çok şey yaşandı, belki birbirimizi dinlemek yerine kendi bildiğimiz doğruya inandık, anlamaya çalışmak yerine haklı çıkmaya çalıştık. Ama bütün o sensizliklerin, yaşanan olayların ve uzaklaşmaların arasında bile sana olan duygularımın gerçekliğini hiç kaybetmedim. Hâlâ edemiyorum.
Ben sadece birlikte güldüğümüz anlarda değil, seni sensizken yaşamayıda sevdim. Belki kusurluyum, belki tam değilim ama ben senleylen tam hissettim. Biliyorum ilişkiler sadece hislerle yürümez emek ister,anlayış çaba ister, sabır ister… Belki hepsinde zaman zaman eksik kaldım ama niyetimde hiç eksiklik olmadı.
Eğer bu postu görürsen bu ne bir suçlama, ne de bir zorla geri çağırma çabası. Sadece dürüst bir kalbin sesi. Bazen gitmek gerek, bazen kalmak. Bizim gitmemiz gerekiyordu.
Sana kırgın değilim. Belki kırılmışım evet ama hâlâ incitmeden bakıyorum ardından. Hâlâ seni düşününce heyacanlanıyorum, kalbimde sıcak bir yer oluyor. Sen benim hem en sevdiğim, hem arkadaşım, hem en iyi dostum, hem dert ortağımsın. Sadece bil istedim. Çünkü bazı duyguların içimde kalması, yok olmama sebeb oluyor.