Cyrano De Bergerac
Ne yapmak gerek peki?
Sağlam bir arka mı bulmalıyım?
Onu mu bellemeliyim?
Bir ağaç gövdesine dolanan sarmaşık gibi
Önünde eğilerek efendimiz sanmak mı?
Bilek gücü yerine dolanla tırmanmak mı?
İstemem!
Herkesin yaptığı şeyleri mi yapmalıyım Le Bret?
Sonradan görmelere övgüler mi yazmalıyım?
Bir bakanın yüzünü güldürmek için biraz şaklabanlık edip,
Taklalar mı atmalıyım?
İstemem! Eksik olsun!
Her sabah kahvaltıda kurbağa mı yemeli?
Sabah akşam dolaşıp pabuç mu eskitmeli?
Onun bunun önünde hep boyun mu eğmeli?
İstemem! Eksik olsun böyle bir şöhret!
Eksik olsun!
Ciğeri beş para etmezlere mi “yetenekli” demeli?
Eleştiriden mi çekinmeli?
“Adım Mercuré dergisinde geçse” diye mi sayıklamalı?
İstemem!
İstemem! Eksik olsun!
Korkmak, tükenmek, bitmek…
Şiir yazacak yerde eşe dosta gitmek.
Dilekçeler yazarak içini ortaya dökmek?
astrofiziksel çöküşEdebiyat
"seni yıldızlar kadar seviyorum" demiştim.
şimdi yokluğun,
bir karanlık örtüsü gibi
o yıldızların ışığını boğuyor.
özlemin,
omuzlarıma nötron yıldızları gibi çöküyor.
dağ olsa parçalanır,
ama ben hâlâ ayaktayım.
bazen insan
dağ olmak istiyor.
yıkılıp gitmek,
hiç olmaktan daha kolay çünkü
eskiden ezberimi bozuyordun
şimdi fizik yasalarını.
yerçekimi yok,
zaman eğildi,
ben kırıldım,
ve sen değiştin..
keşke sadece fizik kurallarını çarpıtsaydın
ama sen beni de büküp geçtin
şimdi aynada biri var
yüzü benim
ama bakışları yabancı
neden bu haldeyim
nasıl izin verdim
kimse bilmiyor
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sabah uyandım, daha doğrusu uyanmış gibi yaptım çünkü bir süredir uyanmakla uyanmamak arasında sıkışıp kalıyorum. Yani perdeleri açınca gün başlamıyor, sadece ışık giriyor içeri. Işıkta her yeri aydınlatmıyor, bazı şeyleri daha görünür kılıyor. İçimdeki boşluğu mesela. Herkesin iç karanlığı vardır ama kimse elektriğini kesmez.
Kahvemi hazırlıyorum, dün akşamdan beri beşinci ya da altıncı kupam. Kupamın içindeki çatlakları izlerken yavaş yavaş dolduruyordum nasıl da kamufle edildiler. Ben de bir kendimi sorguladım zaten sanırım aynı şeyi ben de yapıyorum. Sonra gittim aynanın önüne aynadaki de hiç bana benzemiyor. Gözlerimin altında yorgunluk değil de geçmiş birikmiş, bakıp bakıp küfrediyordum en sonunda çıktım dışarıya belki bir şeyler değişir diye klişeye bak. Salak kupayı da elimde götürmüşüm, fark etmeden üstüne içindeki çatlakları da tekrar izlemişim. Kafamı kaldırdım havaya baktım da ne açıktı ne kapalı, hâli tavırdan daha belirsizdi. Elimi cebime attım bir şey arıyor gibiydim ne aradığımı da bilmiyorum ama o cebimde olması gereken bir şeymiş gibi de his veriyordu. Bir taş buldum oturdum üzerine bir süre öyle kaldım. Yoldan geçenleri izliyorum konuşmalarını duyamıyorum duymak bile istemiyorum sanki kafamdaki ses yetmiyormuş gibi bir de bunların anlamsız cümlelerini mi duyacaktım, gerek bile yok. Saatime bakmak istedim bakamadım, zaman geçti mi onu da bilmiyorum ama taş biraz soğumuştu. Elimi üzerine koyduğum an fark ettim. Gidemedim çünkü gitmek her şeyi geride bırakacağım anlamına geliyordu, oysa ben o gün hiçbir yere varamamıştım ki neyi bırakacaktım?
Kalktım, aynı yoldan değil de başka bir yoldan döndüm sanki her şey biraz da olsa yerinden oynamış gibiydi ama benden başka kimse fark etmedi. Düşüne düşüne vardım eve. Bir ay daha dışarıya çıkmam, yetti bu kadar
BAŞARI HİKAYEM
Buna ilk olarak 10 yıl sonra istediği başarıları elde etmiş bir Azize olarak
başlamak istemiyorum. Öncelikle benim için büyük çaplı attığım adım ama belki
de bunu okuyacak kişi için küçük çaplı atılmış bir adım veya başarı hikayesi bile
sayılmaz. Bende buna başarı hikayesi değil “Hikayemin Başlangıcı”diyorum. Bu
da üniversiteye gitmemdi. Yaşadığım ortam, doğup büyüdüğüm memleketim,
ailem, çevremdekiler vs. hep sanki özgürlüğümü bunca zamana kadar
kısıtlamışlar. Sanki ben diye birşey yokmuş gibi…
Sürekli birilerinin istek ve emirlerini yerine getiren, yeterki annem mutlu olsun,
kimse anneme birşey demesin diye diye ben kendi kişiliğimi bile ortaya
çıkaramamışım. Birşeyleri idrak ettiğim ve artık içinde bulunduğum koşuldan
kurtulmanın zamanı gelmişti. Bu da 2018 yılı üniversiteye ilk başlayacağım yılın
yaz ayıydı. Tercih dönemimde evde telefon olmadığı için üniverisiteleri ve
kendim için doğru olacak şeyi anlayabilmem için hiçbir şeyim yoktu.
Tercihlerimi de yüz yüze hiç sohpet edemediğim o an tek ulaşabildiğim rehber
hocama verdirdim. Yıllarca “Tıp” okumanın hayalini kurup aldığım puandan
ötürü gidemediğim bu yüzden nerdeyse ilk defa adını duyduğum bir bölümü
yazmıştı hocam. O kadar bilgisizdim ki bu konuda sonucunda beni nelerin
bekleyeceğini düşünmeden sadece yazıp kazanmak ve gitmek istedim. Ve öyle
de oldu aslında. Tercihler açıklanınca ben “Elektrik-elektronik mühendisliği”ni
kazanmıştım. Az çok herkesin tahmin edeceği gibi aileme danışmadan verilen
bir tercih listesi vardı ve onların gözünde bu bir erkek işiydi. Amcam dönüp
herkes içerisinde” Kadının bu meslek de ne işi varya, ne işi ve sen
gitmeyeceksin”, dedi. 17 yıllık hayatım boyunca ilk defa o an onlara karşı gelip “
Ben gitmek istiyorum, belki hiç başaramayacağım, belki dediğiniz gibi olacak,
belki bu