İstemeden, istemeden her şey,
Çıkıp gelmesin bir daha.
Bir gün anlamsız bir günde anlamlı,
Ortalama bir saçmalık,
Hep aklımı dolandırdı.
Sıkıştık kaldık bir yerde,
Anlamsız bakışlarda.
Bir gün çaresiz gibi görünen,
Bir hafta vasıfsız kalabalık,
Hep canımı sıktı, sıkıyorda.
Bir günü emaneten bitiren ben,
Bomboş bakan gözlerin önünde.
Her gün şuursuz bir birikinti,
Her yerde taşmış bir yalnızlık,
Kibirlerini kafam kaldırmıyor.
Bu kadar insan nereye gidiyor?
Bir bok böceği gibi pisliği,
Her türlü kendisine çekiyor.
Anlamak zor mu gerçeği?
Kavrayabilmek olup biteni...
İnsan bomboş bir kutu,
Yüreğim kaldıramıyor artık.
Bende derin bir dargınlık,
Sersemlik başa bela,
Aklıyla çözebilirse insan.