Kitapta bana en çok dokunan şey, 'akıllı olursam beni severler' düşüncesi. Acaba kaç çocuk böyle düşündü bu zamana kadar diye sorgulayıp üzüldüm gerçekten.
Akıllı olsan da dert, olmasan da dert bu dünyada. Kitap bunu o kadar güzel anlatmış ki, bir de tabi kimsenin 'özüne' bakmadığını.
Kitabın ana karakteri Charlie, düşük IQ ile doğan bir çocuk. Bilim adamları da bu zeka seviyesini arttıracak bir yöntem bulurlar. İlk önce Algernon adlı farede denenir ve başarıya ulaşır. Charlie de düşük seviyesine rağmen okuma yazmayı az çok bilen, kendi başına hareket edebilen biri olduğu için, mükemmel bir adaydır ve deneyi kabul eder. Deneyden sonra bütün her şeyi not alır. Kitabı okurken yazım yanlışları görünce şaşırmayın,okudukça anlayacaksınız nedenini. Düşük zekalı olduğu zaman yaşananları, zekası artmaya başladıkça daha iyi anlar. Geçmişte ailesiyle yaşadıklarını sorgulamaya başlar. Hayali zeki olup annesinin karşısına çıkmak çünkü sürekli annesiyle bu konuda sorun yaşamıştır. Zeki olunca daha çok arkadaşı olacağını zanneder, küçükken hep dışlanıp, dalga geçilmiştir çünkü. Ama hiçbir şey istediği gibi gitmez, hatta zekası arttıkça insanlar ondan uzaklaşır, onu kıskanır ve yine yalnız kalır.
Her şey çok güzel giderken Algernon da yanlış bir şeyler olmaya başlar, Charlie de bunun kendisine de olacağını fark eder ve önlemek için çalışmalar yapmaya başlar.
Ne yaparsanız yapın insanlar bir şekilde sizi hor görmeyi başaracak. Okurken hem üzüldüm hem çok sinirlendim. Özel eğitimde de çalışmış biri olarak, gerçekten hepsi çok özel bireyler ve herkesi insan olarak görüp, içlerine bakarsak çok şey başarırız diye düşünüyorum. Kesinlikle tavsiye okuyun,okutun.
Çöplükte Can Bulan Kolektif Masallar
Söz konusu roman üniversitede ‘‘Yeni Türk Edebiyatı’’ dersimize giren hocanın tavsiyesi olup benim de Latife Tekin kalemiyle tanışmamı sağlayan eserdir. Yazar eseri klasik anlatımdan soyutlayıp edebi sanatlardan ustaca faydalanarak kurgulamıştır. Bu tavır her ne kadar eseri edebi olarak üst düzeye yalıda da bende zaman zaman kopmalara sebep oldu. Eseri gruplara ayırarak inceleyelim:
Mekanın Hafızası ve "Kentin Ötekileri"
Roman, coğrafi ve sosyal olarak dışlanmış, merkeze kabul edilmeyen bir topluluğun varoluş çabasını merkezine alır. Çöplüklerin hemen yanı başına, bir gecede kurulan kondular; sadece derme çatma barınaklar değil, aynı zamanda sistemin ürettiği atıklarla beslenen zorunlu bir yaşam alanıdır.
Zorunlu Uyum ve Yabancılaşma:
Kırsaldaki köklerini bırakıp metropolün sınırlarına yığılan insanlar, hayatta kalabilmek için kentin artıklarını dönüştürmek zorundadır. Bu süreç, bireyleri bir yandan şehre bağlarken diğer yandan onları kendi öz değerlerine ve yeni düzene karşı derin bir yabancılaşmaya sürükler.
İki Dünyanın Çatışması:
Eser, geleneksel taşra alışkanlıkları ile vahşi endüstriyel gerçeklik arasında sıkışan kitlelerin psikolojik ve sosyolojik adaptasyon sancılarını çarpıcı bir berraklıkla ortaya koyar.
Büyülü Gerçekçilik ve Masalsı Anlatım
Latife Tekin’i döneminin toplumcu gerçekçi yazarlarından ayıran en belirgin özellik, gecekondulaşma gerçeğini kuru bir didaktizmle değil, masalsı ve büyüleyici bir dille ele almasıdır.
Dile Getirilen Şiirsellik:
Romanın anlatımında baskın olan belirsiz geçmiş zaman kullanımı, metne zamansız ve efsanevi bir hava katar. Trajik ve ağır yaşam şartları, yazarın kıvrak, imgesel ve şiirsel üslubu sayesinde adeta destansı bir boyuta ulaşır.
Kolektif Bilinç ve Çok Seslilik:
Kitap tek bir kahramanın peşinden gitmez; aksine her
Ayşen B. 
Ateşten Düğüm 2
Dram ve duygusal yoğunluğu olan eserleri okumayı sever misiniz?
Ben çok severim.Bir de karakterler geçmişleriyle ve birbirlerine adeta kördüğümle bağlandıklarına şahit olduğum da daha bi keyifle okuyorum.Seriye kaldığımız yerden devam ederken
Baran ın,o nişan gecesi gölün kenarında gördüğü yasemin kokulu,peri kızını ararken peri kızından geri kalan bilekliğin çalınması benim bile canım sıktı.Baran bilekliği ha buldu ha bulacak derken halbuki aradığı peri kızı yanı başındaydı..Çünkü kader,kendi nişanlarından kaçan iki genci yeniden birbirini buldurmuştu arkadaşlar…
Yazarımızın kalemi aşırı akıcıydı.Ben eseri toplamda dört saatte bitirdim.Kitap çok tatlı bir yerde bitti.Beni mutlu eden o bitişten sonra neler olacağını aşırı merak ediyorum.En yakın zamanda devamını okumak dileğiyle
Her daim yıkılmaz duvarları olan Baran,aşırı otoriter ve iş kolikti.Çalışkanlığı nam salan Baran,öyle bir iftiraya uğradı ki..Kanada ya çekip gidecek diye aklım gitti.Benim bildiğim Baran çekip gitmez,üzerine atılan iftirayı temizler dedim.Elif in de yardımıyla Baran beni yanıltmadı.
Baran ın ablasına olan sevgisi,koruma içgüdüsü çok kıymetliydi.Baran gibi güçlü bir adam,eniştesi olacak cibilliyetsizin hakkından on defa gelirdi.
Eniştesinin gerçek yüzüne karşı şimdilik sessiz kalması hastalık ile mücadele eden ablasının dünyasını başına yıkmak istemediği içindi.
Kesin üçüncü kitapta Baran eniştesine dünyayı dar eder.
Bitmez tükenmez sırlar,intikam ateşi,ortada dolanan yalanlar ve tarafların birebirine olan hislerinin bir türlü kabul edemedikleri satırlarla harmanlanan eser bittiğinde ben,üçüncü kitabı nasıl bekliycem derken buldum kendimi
Bu kitapta en çok mutlu olduğum bölümler,Baran ın vesilesiyle Elif’in yeniden öğretim hayatına donmesi olurken Maran olacak vasıfsızı
Yeşermeye çalışan bir çiçeğin soluşu1000Kitap
Bu kitabı 28 saatte bitirdim. Bitirdim diyorum ama tam olarak doğru değil. Çünkü bazı kitaplar son sayfada bitmiyor. Kapağını kapatıyorsun, sonra gelip kafanın içinde yaşamaya devam ediyorlar.
Vejetaryen’i okurken sürekli huzursuzdum. Kötü anlamda değil. Bir rüyadaymışım da bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyormuşum gibi. Ama neyin yanlış olduğunu bir türlü bulamıyordum.
Bu kitap bana bir insanın değişmesini anlatmadı. Daha çok, bir insanın kendisinden beklenen şeyleri yavaş yavaş üzerinden çıkarışını anlattı.
Okurken birkaç kez durup tavana baktım. Birkaç kez de kitabı kapatıp “Bu neden bu kadar etkiledi beni?” diye düşündüm. Hala tam bir cevabım yok.
Belki de beni en çok etkileyen şey, kitapta kimsenin tam olarak anlaşılmıyor oluşuydu. Herkes konuşuyor ama sanki kimse birbirine ulaşamıyor. Aynı evde yaşayan insanlar bile birbirlerine kilometrelerce uzak gibi.
Vejetaryen’i okurken sık sık şunu düşündüm:
Bir insan gerçekten kimdir?
Kendisi hakkında anlattıkları mı?
Başkalarının onda gördüğü şey mi?
Yoksa sessizce içinde taşıdığı ve kimseye gösteremediği tarafı mı?
Bu kitap bana cevap vermedi. Tam tersine, daha fazla soru bıraktı.
Bazı kitaplar seni rahatlatır.
Bazıları seni eğlendirir.
Ve bazıları da zihninin bir köşesine oturup uzun süre hiçbir yere gitmez.
Vejetaryen benim için üçüncü türden bir kitap oldu.
Yankısı İçeride Kalan AdamAlıntı
C. şehrin ortasında yürür ama aslında hiçbir yere gitmez; sinemalara girer, sokaklardan geçer, kadınlara yaklaşır, sonra kendi içindeki görünmez duvara çarpıp geri çekilir. Parası vardır, zamanı vardır, özgürlüğe benzeyen bir boşluğu vardır. Ayşe’ye, Güler’e, rastladığı yüzlere tutunur gibi olur; fakat aradığı şey insan değil sanki, insanın içinde kaybolmuş kusursuz bir yankıdır.
Bu metnin asıl kahramanı C. değil, sıkıntının kendisidir. Öyle sıradan bir can sıkıntısı da değil; koltuğa uzanıp geçmeyen, kahveyle dağılmayan, kalabalığın içinde daha da semiren bir iç pası. C. çalışmadığı için aylak değildir yalnızca, dünyanın hazır kalıplarına omuz vermeyi reddettiği için boşta kalmıştır. Herkesin “normal” diye imzaladığı sözleşmeye o kalem götürmez. Ama reddediş bazen özgürlük değil, insanın kendi etrafında dönüp durduğu küçük bir hapishane olur.
Aşk onun gözünde sıcak bir yakınlık değil, neredeyse metafizik bir avdır. Bir kadını sevmez de, onda yıllardır zihninde sakladığı eksik parçayı arar. Bu yüzden karşısındaki kişi canlı olmaktan çıkar; bir işaret, bir ihtimal, bir kaçış kapısı olur. C. sevmeyi beceremediği için değil, sevgiden mucize beklediği için tökezler. İnsan bir başkasını kurtarıcı yapınca, onu fark etmeden boğmaya başlar, tuhaf ama böyle.
Anlatının en sivri tarafı, şehirle insanı aynı yalnızlıkta eritmesi. İstanbul burada romantik bir fon değil; vitrinleriyle, sinemalarıyla, sokak uğultusuyla C.’nin iç boşluğunu büyüten dev bir ayna. Her köşe “ya şimdi bulursan?” diye fısıldar, her kaçırılan bakış “geç kaldın” diye keser yolu. C. aslında toplumdan kaçmaz; toplumun içindeki sahte ritme ayak uyduramayınca kendi ritmini de kaybeder. Geriye yürüyen bir adam kalır, ayakları dışarıda, yankısı içeride.
Herkese Selamlar
Sıradaki eserim yazardan daha önce O kız ve Gerçeğin İzinde kitabını okuduğum ve çok çok beğendiğim bir eser oldu.
Yazarın tarzı genelde hep merak ve gizem o yüzden ben ekstra çok seviyorum.
Lyla’nın labaratuarda işlerinin yoğunluğu ve Nico ile ilişkisi sallantıda olduğundan biraz mutsuzluk vardı. Nico ise hayaller peşinde koşan bir kazancı olmayan bir sevgili idi. Onun tek hayali ekran karşısında ünlü olmak ve eline bir fırsat geçmişti. Ancak bu Tv programı eşler ile olmak zorundaydı. Nico Lyla’yı bu program için ikna etmeye çalıştı. Program ıssız bir adaya çift olarak gidilecek ve o adada verilen görevler yerlerime getirilecek. Her seferinde bir kişi elenecek ve sonunda kazanana büyük ödül var. Lyla kaptığını götürüp işlerini orada halledeceğini düşünerek kabul etmişti. Ancak daha adaya gider gitmez yapımcılar tüm teknolojik aletleri aldılar. Ve çekim sonrası yapım ekibi ada yerine farklı yerlerde kalacaklardı üstelik ekip oldukça az kişiden oluşuyordu. Lyla bişeylerin ters olduğunu anlamıştı. Ancak Nico o kadar heyecanlıydıki susmak zorunda kalmıştı.Ve ilk oyunda hiç beklenmedik bir şey olur ve ilk elenen Nico olur. Aralarındaki anlaşmaya göre ilk elenen Lyla olucaktı ve böylelikle işine geri dönebilecekti. Nico adadan ayrıldığının ertesi gününde fırtına çıktı…
Ve heyecan,ölüm ve gizem bu fırtınadan sonda başlıyor…
Çok çok severek okudum kesinlikle tam bana göre bir eserdi…
