Benim, en temel kurallarını bilmezden geldiğim bir toplumda işim olmadığını, üstelik, en basit tepkilerinden dahi habersiz olduğum insan kalbine sığınmaya da yüzümün tutmayacağını ilan etti.
Aslına bakılırsa, insan tek bir hata için sürekli bedel ödeyip duruyordu. Kader, insanla olan alışverişinde alacak defterini hiçbir zaman kapatmıyordu.
“Bin kelimeyle örülmüş kısa bir ömür sürdüm, ama dünyayı ilk gördüğümde kelimeleri saymaya başladığımdan beri, bildiğim her kelime gökyüzü gibiydi. Umutsuzluk, zorluk, üzüntü -senin de bildiğin kelimeler, hepsi binlerce farklı maviydi. Son kez gökyüzüne baktım. Masmavi ve göz kamaştırıcı.”
Bu kitabı bu paragrafla hatırlamak istiyorum çok duygusaldı