Kitap bir çocuğun gözünden o kadar güzel anlatılmış ki.. insanları ırkından, dininden, milliyetinden dolayı sevmemenin bir çocuğun gözündeki anlamsızlığı.. Oldukça etkileyici bir kitaptı. Özellikle de kitabın sonu oldukça etkiledi beni.
Ve kitap bitince Nazım Hikmet'in şu satırları geldi aklıma..
"Dünyayı verelim çocuklara
Hiç değilse bir günlüğüne
Allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
Oynasınlar türküler söyleyerek yıldızların arasında
...
Bir gün de olsa öğrensin dünya, öğrensin arkadaşlığı
Çocuklar dünyayı alacak elimizden, ölümsüz ağaçlar dikecekler"
Severek ayrıldım..
Paylaştığı alıntının sayfa sayısını belirtmeyenler, özelikle de bunu yapan kadınlar ise büyük bölümünün o kitabı okuduklarına inanmıyorum, çünkü benim bildiğim, kadınlar detaycı olur.