İnsanlar depresyona girmezler.Bir zamanlar oldukları reddedilmiş küçük çocuk haline gelirler. Anksiyetesi olan bir yetişkin, korkmuş bir yetişkin değil,geçmişindeki korkmuş çocuktur.
Herşey neden bu kadar hüzünlü görünüyordu peki? Anlayabildiğimiz için,anladığımız o şeyi çok iyi bildiğimiz için değil mi? Ne kadar farklı olabilirdik ki birbirimizden?Dünyanın öbür ucuna yürüsem de kasabalar kasaba,şehirler şehir,insanlar insandı. Ve bunca aynılığa rağmen insanlar hep, insanlar daima,insanlar her yerde yalnızdı.