Gökçe ÖNER
@gokceo
biraz yazan, biraz okuyan, biraz dinleyen, biraz hüzünlenen, cokça düşünen bir şahış...
28 okur puanı
Aralık 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“Evlenip aynı çatı altında yaşıyorlar diye karı-koca olur mu insanlar ?” diye soruyor yazar.
Ve evet, olmuyorlar, olamıyorlar..
Karı-koca olmadıkları gibi; belki de yüreklerinde taşıdıkları büyük sırlar, derin yaralar, kendilerine bile itiraf etmeye cesaret edemedikleri o küçük boşluktaki cümleler yüzünden, kendilerini herhangi bir sıfata sığdıramıyorlar. Hatta belki de insan olmayı bile tam anlamıyla becerememişken, bir “aile” tanımına nasıl sığsınlar?
Bu kitapta, aile olmanın sadece toplumun dayattığı evlilik ve çocuk sahibi olma kurallarından ibaret olmadığını görüyorsunuz. İnsan, içini ortaya koyamadığı bir yerde; bırakın aile olmayı, kendisi bile olamıyor.
Kitabın dili ise oldukça sade, basit ve anlaşılır. Ancak bu sadelik, yüzeysel bir anlatım değil. Aksine, okunan her cümle insanı düşünmeye sevk ediyor. Her satırda, anlatılanları sanki kendi yaşıyormuş gibi küçük kıpırtılar hissediyorsunuz. Kitap, iç monolog ağırlıklı bir anlatıma sahip ve bu da okurla karakterler arasında güçlü bir bağ kuruyor.
Herkesin iç dünyasında, kendiyle bile konuşmaktan korktuğu şeyler var. Yazar, bu duyguların bazen insanın gönlünden nasıl da dökülebildiğine şahit olmanızı sağlıyor. Dışarıdan tek bir pencereden bakıldığında kolayca yargılanabilecek her şey, karakterlerin iç dünyasından okunduğunda anlam kazanıyor. Ve bir noktadan sonra herkese, kendi açısından hak vermeye başlıyorsunuz.
Kitabı bitirdiğinizde, çevrenizde gördüğünüz insanlara dair hissettiğiniz rahatsızlık, mutluluk ya da memnuniyet; olduğu gibi kabul edilemiyor artık. İnsanlara dair hep bir “ama”nız, hep bir “acaba”nız kalıyor.
Ne yalan söyleyeyim, ilk başta okumak konusunda kararsızdım. Yorumlardan etkilenip aldım ve bir anlık kararla okumaya başladım. İyi ki de başlamışım. Şermin Yaşar ile ilk kez bu kitapta
Reklam
Büyük UmutlarBidünyakitapgrubu
Charles Dickens'in ilk okuduğum kitabı ve o kadar çok beğendim ki asla bitmesini istemediğim ve bu nedenle yavaş yavaş hazmede hazmede okuduğum bir roman oldu. Sonu her ne kadar beni üzse de hayatta pek çok şey gibi seçtiğimiz yolun bize getirdiği bir sonucu apaçık Pip'in de hayatının sonunda karşılaştığımız gerçek olarak sundu bize yazar.
Bu kitap beni o kadar çok etkiledi ki, kitabı bitirdiğimde anlattığı olayların gerçekliğinin içimde yarattığı değişik duygularla, uzun uzun kitabın başında kendimi düşünürken buluverdim.
Hem üzüldüm, hem Pip'e kızdım, hem de çocukluğunu ve çocukluğunda onu büyüten ablasının ona karşı davranışlarının onda yarattığı etkiyle karakterinin nasıl şekillenmiş olduğunu görünce onu acıdığımı fark ettim.
Aslında hayat pek garip değil mi ? gerçek yaşamımızın olağanının dışında aşırıya kaçan büyük hayallere kapılmanın ve bu hayallerin doğurduğu duygularla ya da o duyguların beraberinde getirdiği hazlar ile hareket etmenin bize ne sonuçlar doğurabileceğini gösteren mükemmel bir kitaptı bence. Başkalarına bağlanan umutların nasıl yıllar içerisinde insanı hezimete uğrattığını görüyoruz burada.
Bu kitapta başkalarından bir şeyler umularak içimizde oluşan büyük umutların mutlu sonuçlar doğurmadığını göreceksiniz.
Bu kitapta sevgi ile büyütülmemiş iki çocuğu göreceksiniz.
Bu kitapta seçimleri ve seçimlerin getirdiği beklenen mutsuzluğu da göreceksiniz.
Bu kitap açık, anlaşılır ve hangi zamanda olursak olalım her zaman gerçekliğini koruyan bir kitap olarak kalacak ve kim nerede ne zaman nasıl okursa okusun her bir yerinde bir şekilde kendini bulabilecektir.
Gerçekten güzel ve sürükleyici mitolojik bir kitaptı.
Anne ve babasının hatta kardeşlerinin hiç bir zaman sevgisini kazanamamış bir karakter olar karşımıza çıkar Kirke. Ve kendisini hiç ait hissetmediği, dünyasındaki kimse tarafından benimsenip kabul görmediği Tanrılar dünyasında kim olduğuna dair ilk başlarda bir fikri olmasa da farklı birisi oldugunu hep hissedip y,üzyıllara uzanan yolculuğunun ilk tohumu içinde filizlenip kendini bulurken başlayan hikayesi başlamıştır.. Ben kitabı çok sevdim..
Ben, Kirke
Ben, Kirke