“Bizim Çocuklar” değil “Zorla Maça Sürüklenen Çocuklar” demek en doğrusu…
Bir gol bile atamadan elendiler; belki de biz uykusuz kalmayalım diye bizi düşündüler… Paraguay’a kayyum atansaydı maçı alabilirdik diye düşünüyorum… Verilen villalar az geldi galiba, rezil herifler… Saç stilleriniz oynasaydı kazanırdınız ama ayaklarınızda iş yokmuş. 10 kişi kalmış zayıf takımı bile yenemediniz… Turnuvadan gol bile atamadan elenen ilk takım olma ünvanını kazandınız, tebrikler…
gol atamadan...Futbol
...işi gücü dincilik ve milliyetçilik olanların, iş uluslararası arenaya çıktığında gerçeğin ne olduğunu tokat gibi çarpıyor böylelerinin yüzüne. türklerin yaptığı en iyi şey zaten kendini kandırmak. bilimsellikten, felsefeden uzak; duayla, aminle, allah mallahla, it bıyığıyla olmaz bu işler....
...
Yine uzun bir yazı ve yine ben :)...
Bu yazıyı yazıp yazmama konusunu çok düşündüm. Ama sonra dedim ki kendi kendime yaz gitsin. Ve bu yüzden de şimdi yazıyorum :)
Bildiğiniz üzere bugün sabah Türkiye - Paraguay maçımız vardı ve mağlubiyetle sahadan ayrıldık. Üzüldüm, üzüldük; üzülmedik değil. İnsan illa küçük de olsa bir hüzün hissediyor. Neyse şimdi buraya üzülmemizden bahsetmek için yazmıyorum. Bundan sonrasında konudan konuya atlarsam kusuruma bakmayın...
Öncelikle nasibimizde gol atmak yokmuş diyerek başlamak istiyorum. Çünkü ben sadece son 20 dksını izleyebildim maçın. (Çünkü uykuda kalmışım. Biz kaybedince de tamamını izlemek istemedim.) Ve o son dakikalarda özellikle nasıl goller kaçırdıklarını gördüm. Hayır yani hiçbiri mi gol olmaz? Olmadı. Ve neredeyse hepsi de kaleyi milimiyle, santimiyle sıyırdı. Mesela Merih'in o son saniyedeki kafa vuruşu... O gol olabilirdi mesela ama olmadı. Buna resmen nasibimizde o gol yokmuş demek oluyor. Hayatta da böyle şeyler başımıza gelmiyor mu? Bir şeyin olmasını çok istiyoruz. Neredeyse her yolu, her şeyi deniyoruz olsun diye... Ama olmuyor. Allah nasip etmiyor. Demek ki bizim için hayırlı bir şey değilmiş deyip yolumuza bakmamız, devam etmemiz lazım. O gol de bize hayır getirmeyecekti demek ki. Bilmiyorum anlatabildim mi?
Ve ben olsam oraya gelebildiğim için bile sevinirdim. Gönül isterdi ki daha da ielrleyelim ama işte nasip... Şimdi görüyorum ki herkes linç tufanına tutuyor takımı. Ben linçlemek için yazmıyorum kesinlikle bu yazıyı.
Ya da mesela bir şey daha var bizim kazanmamımızı engelleyen kanaatimce... O da bir şey oldu mu bunu hemen yüceltmemiz, ortada hiçbir şey yokken kibirlenmemiz ya da daha başka şeyler...
Size soruyorum karşı takım Paraguay diye ezip geçeriz ya demediniz mi? Tamam bakın belki demediniz ama hiç aklınızın ucundan bile mi geçmedi?
Bu takımdan bı cacık olmaz.. ulan Curaçao bile gol attı biz bir gol bile atamadık. Kısacası yazık oldu.. geçmiş olsun Türkiye'm.(Uygulamadaki herkes sınavda galiba xd)
Bismillah ❤️
Biz sahaya inançla çıkıp kazanmayı dileriz, tribün zafer ister; ama top ağlarla buluşacaksa önce O’nun izni gerekir. Golü biz değil, ezelden ebede her şeyi sonsuz ilmiyle takdir eden Allah yazar. Ve biz Allah’ın yazdığı kadere iman ederiz.
Ay-yıldız için ter dökmek bizden, düdük çalmak hakemden. Lakin tabelayı değiştirmek, ancak Allah’ın muradıyladır. Nasipte olan bizi bulur.
90 dakika koşarız, hücum isteriz, defans kurarız. Fakat skorbordda yazan, çalışmamızdan öte, Yaradan’ın takdiridir. Saygı duyarız.
Millî takım ruhuyla maça çıkarız, tribün “hücum” diye, “gol” diye inler. Ama rakip fileleri sarsmak, önce Allah’ın “Ol” demesine bağlıdır.
O Ebedî Sevgili “Ol” demeden gol olmaz. Olmadı da zaten.
Güzel oynamak, güzel goller atmak bizim niyetimiz; uzaktan şut çekmek ayağımızdan. Lakin topun çizgiyi geçmesi, Yüce Mevlâ dilemedikçe mümkün değildir.
"Attığın zaman sen atmadın, fakat Allah attı. Böylece iman eden mü’minleri güzel bir şekilde imtihan etmek istedi. Allah duyandır, bilendir." (Enfâl, 17) mealindeki ayeti hatırlamak gerekir.
“Alemlerin Rabbi olan Allah dilemedikçe siz dileyemezsiniz.” (Tekvîr, 29)
___ /Güven Taşdemir