Üç kadın, üç hayat, üç kıta...
Birbirinden bağımsız ama farkında olmadan birbirinin hayatına dokunan üç kadını anlatıyor.
Beni en çok etkileyen hayat, Hindistan’daki Smita’nın hayatıydı. Kast sisteminin en alt tabakasında olan bir kadın. İnsanların tuvaletlerini temizliyor, sokaktaki dışkıları topluyor. Ayakkabı giymesi bile yasak. Tek isteği çocuğunu okutmak. Kızını okula gönderiyor ama orada da öğretmen ona hizmetçi muamelesi yapıyor.
Sonunda kızını alarak kuzeninin yanına kaçmak istiyor. Yolda giderken Tirupati Tapınağı’na hac yolculuğuna çıkıyorlar. Kızıyla birlikte saçlarını kesip Tanrı’ya armağan ediyorlar. Tek dilekleri bundan sonra hayatlarının yolunda gitmesi ve kızının okuyabilmesi.
O saçlar daha sonra İtalya’da yaşayan Giulia’nın saç atölyesinde peruğa dönüşüyor. Giulia, babasının ölümünden sonra Hintli yol arkadaşı Kamal ile birlikte hayatta kalma mücadelesi vererek saç atölyesini ayakta tutmaya çalışıyor.
Hikâyeye bir de Kanada’dan katılan ünlü bir avukat olan Sara var. İki evlilik geçirmiş, çocuklarıyla yaşıyor ama hayatının odak noktası işi. Çocukları ve özel hayatı arka planda kalıyor. Duygularını kolay kolay dile getiremeyen bir kadın. Bir gün kansere yakalandığını öğreniyor ve saçlarını kaybediyor.
Sonrasında Hindistan’daki Smita’nın saçları, İtalya’daki Giulia’nın atölyesinde peruğa dönüşüyor ve bu peruk Kanada’daki Sara’ya ulaşıyor. Sara, kanser nedeniyle dökülen saçlarının yerini alan bu peruğu taktığında, sanki tüm dünyanın onu iyileştirmek için çabaladığını hissediyor ve hayata daha sıkı tutunuyor.
Bu kitabı okumaya başladığım yer benim için çok özeldi. Bir bankta oturuyordum, ayaklarım gölün içindeydi. Yanımda çayım vardı, kuş sesleri geliyor, dallarda sincaplar geziyordu. Kitabın bir kısmını da buğday tarlaları ve haşhaş çiçekleri arasından geçen bir araba
YEŞİL BAMBU
Yurong adında kendini ilme adayan fakir bir öğrenci vardı. Yurong çok bahtsızdı, genç yaşta anne ve babasını kaybetmişti. Onu büyüten ebeveynlerinden biri olan amcası Yurong'u evin hizmetçisiyle evlendirdi. Karısı sürekli Yurong'u küçümserdi. Yurong otuzuna merdiven dayamışken böyle devam edemeyeceğini düşünüp karısına patlatıp bölge sınavlarına başvurdu lakin kötü bir şekilde başarısız olunca hiç eve dönesi gelmedi. Dongting Gölü'nün kıyısındaki Wu Wang mabedine uzanan geçidi sürünerek tırmandı ve sırtüstü uzandı. Gökyüzüne baktı ve orada kutsal olan karnı tok olan kargaların yerinde olmak isterken bir adam geldi ve ona siyah giysi verdi. Yurong kargaya dönüştü üstelik Kral Wu ona Yeşil Bambu adında hizmet edecek dişi bir karga da göndermişti. Bir gün bir teknenin üzerinde uçarken bir yaramaz çocuk asker Yurong'a ok fırlattı. Yeşil Bambu onu taşıdı ve arkadaşlarını çağırıp tekneyi alabora ettiler lakin Yurong Yeşil Bambu diye gözlerini açtığında insandı. Sonra çiftçi dün akşam geçerken ölü gibi uyuduğunu uyandıramadığını ve merak ettiği için kontrole geldiğini söyledi. Yurong çiftçiyi uğurladı ve evine döndü. Çok da hoş karşılanmadı,karısı yine emirler verip duruyordu. Ne kadar iyi biri olmaya çalışsa da dayanamadı karısına tekrar patlatıp sınavlara girdi ve yine başarısız oldu. Kendini Dongting gölüne atmaya karar vermişti ki yanına bir kadın geldi Yeşil Bambu idi. Birlikte Hanyang'a Yeşil Bambu'nun evine gittiler ama Yurong karısını özlediğini fark etti. Yeşil Bambu Tanrı'nın sınavından geçtiğini söyledi meğer Kral Wu Tapınağı Tanrısı için kuşlara ve hayvanlara dönüşmenin mutluluk olduğunu düşünenler bir usanç kaynağı imiş bu yüzden de okla vurularak cezalandırılmış ama şimdi sınavı geçmişti. Yurong eve döndüğünde ona güler bir yüz karşıladı. Yurong
Edqar Allan Poe əslində bizə dedektiv hekayəsinin necə yazılmasının dərsini verib, amma bunu o qədər ağıllı edib ki, biz hələ də onun tələsi içindəyik.
Nədən danışıram? Gəlin başdan.
Paris, səhər tezdən anasını öldürmüş kimi qışqırıqlar... İki qadın parçalanmış vəziyyətdə tapılır. Otaq bağlıdır, şübhəli yoxdur, heç bir məntiqi izahat uyğun gəlmir. Polis çaş-baş qalıb. Və sonra səhnəyə Dupin çıxır – yorğanının altında oturan, gecələr düşünən, başqalarının qaçırdığı təfərrüatları görən bu qəribə adam.
Mənim baxış bucağımdan bu hekayə üç şeyi mükəmməl göstərir:
Birincisi, deduksiya bir idman növüdür. Poe Dupin vasitəsilə deyir ki, ağıllı olmaq kifayət deyil – sən rəqibinin (yaxud cinayətkarın) fikirləşdiyi kimi fikirləşməyi bacarmalısan. Məhz buna görə Dupin polis prefektini “dar düşüncəli” adlandırır. Prefekt o qədər “qapalı otaq” stereotipinə öyrəşib ki, ağlına da gətirmir – bəlkə cinayətkar otağa heç girməyib? Bəlkə o, divar, pəncərə, qapı kimi anlayışları alt-üst edən bir varlıqdır?
İkincisi, həll yolu demək olar ki, komikdir – oranqutan. Bəli, meymun. İlk oxuyanda mən də düşündüm: “Nə? Bütün bu atmosfer, bu qan, bu qorxu – bir heyvan üzündən?” Amma Poenun dəhşəti məhz burdadır: insan ağlı ən qeyri-insani şiddəti belə izah etməyə çalışanda, bəzən ən sadə, ən heyvani həqiqəti görmür. Qatil meymun olduğu üçün hekayə zəifləmir, əksinə, güclənir – çünki Poe bizə göstərir ki, cinayət o qədər dərin sirr deyil, sadəcə biz mürəkkəb düşünməyə öyrəşmişik.
Üçüncüsü, məncə hekayənin əsl qəhrəmanı Dupin deyil, oxucudur. Poe bizi hər addımda yanıldır. Biz də polis kimi düşünürük: “Bunu ancaq dəli edə bilər”, “Bunu ancaq qaçaq məhbus edə bilər”. Dupin isə sakitcə jurnalda bir sətri oxuyur – “çox qəribə səs, qətiyyən insan səsi deyil” – və bunu təhlil edir. Məni ən çox heyran
Yüzbaşı Nemecsek'e Saygıyla1000Kitap
Kitaba daldığım bu günlerde okuyabileceğim en güzel kitaplardan birini okudum sanırım. 2 gündür Pal Sokağı'nın çocuklarından biri olarak yaşıyorum. Hatta dünkü 5 saatlik uzun ve sıkıcı Mikrobiyoloji dersinde de ara ara orda olsaydım hangi rütbeye sahip olacağımı düşündüğüm de doğrudur :D
Yazdığım 4 adet incelemeden edindiğim minik tecrübeme dayanarak önce yazar ve kitap hakkında fikirlerimi yazıp sonrasında ise spoiler içerebilecek olan, kitabın içeriğine değinecek birkaç cümle ile noktalayacağım inşallah.
İşin aslı Ferenc Molnàr hakkında neredeyse hiçbir fikrim yoktu. İsmi söylense yazar olduğunu dâhi tahmin edemeyebilirdim. Fakat bu kitaptan sonra rahatlıkla söylüyorum ki kalan diğer tüm kitapları konusunda tetikte olacağım. Okuma fırsatı bulduğumda kesinlikle değerlendireceğim. Zira anlatış tarzı çok hoşuma gitti. Hikayenin hiçbir yerinde takıldığımı hissetmedim. Ara ara anlatıcının yaptığı açıklama ve hatırlatmalar sayesinde konudan kopmak gibi bir sorun da yaşamadım. Ayrıca çevirmenin de hakkını vermek istiyorum. Kitap bitince çevirinin kalitesi dolayısıyla onun da ismine bakma ihtiyacı duydum. İstanbul Tıp Fakültesi mezunu bir hekim olan Yonca Aşçı Dalar hanımefendi hakikaten güzel bir işçiliğe imza atmış.
Gelelim kitaba... Dediğim gibi,yazar hakikaten kitabın hakkını vermiş. Hikayeyi öyle güzel işlemiş ki kitabı okurken acaba kendi çocukluğunu mu yazdı diye düşündüm. Bu konuda internette biraz bakınsam da hiçbir bilgi bulamadım. Birkaç yerde anlatıda ufak hatalar olsa da (Göle düşen Nemecsek'in sırılsıklam olduğu halde seranın içinde cebindeki kibriti çıkarıp yakabilmesi ve bu yüzden Kırmızı Gömlekliler tarafından fark edilmeleri gibi .d) kesinlikle okuduğum en güzel hikayelerden biriydi. Bir gün Budapeşte'ye gidersem Pal Sokağı Çocukları heykellerini
Həyati önəmi olan kitab:)
Həyat keyfiyyətimə təsir edən kitablar arasında ilk sıraya qoyduqlarımdan biri oldu. Əsasən də,mənim kimi yuxuyu bir zamanlar önəmsəməyən,vaxt itkisi olaraq görən birinin kifayət qədər qəbul olunmamış yuxunun insanın həyatına hansı fəlakətləri gətirə biləcəyi ilə üzləşmək kiçik bir şok təsiri yaratdı.Zaman hər birimiz üçün dəyərli və həqiqətən də bir o qədər sürətli axan, ancaq heç bir şəkildə əvəzləyə ya da geri qaytara bilməyəcəyimiz bir məfhumdur,bunun minimum 8 saatını yuxuya qurban vermək, dar bir pəncərədən baxanda mənasız və vaxt itkisi olaraq görünsə də, dərinə enib bu səkkiz saatda bədənimizdə və beynimizdə gedən prosesləri öyrəndikdə,yuxunun vaxt itkisi deyil də, yeni bir günə başlamaq və o günü davam etdirə bilmək üçün "həyati" ehtiyac olan bir "yanacaq" olduğunu anlamaq və bununla da bütün baxış bucağının 180 dərəcə dəyişməsi, adlandıra belə bilməyəcəyim bir effekt yaratdı məndə.. Əsasən də toplanan " yuxu borclarımızı" heç vaxt ödəmə şansımızın olmaması və bu "borcların" birbaşa məhsuldarlığımıza və gələcək sağlamlığımıza mənfi olaraq təsiri, gündə iki saat sadəcə video " sürüşdürmək" üçün sərf etdiyimizi zamanı yuxuya vermək üçün bizə güclü səbəb verir.
Tam və düzgün alınmamış yuxu ilə uğur tərs müntənasibdir. Artıq "çox" yatdım dediyim səhərlərdə vicdan əzabı çəkərək deyil də, "demək ki,bu qədərinə ehtiyacım vardı" deyərək oyanmaq bu kitabın mənə həyati təsirlərindən biridi. Ona görə də,ən üst pillələrdə qalacaq,başqası yerini alana qədər :)
Hər kəsin öz zəifliyi, tərəddüdü var və bu çox tanış gəlir. Xüsusilə də müəyyən bir yaşa çatmış şəxslər üçün qəribə hisslər yaradır. Əsər göstərir ki, insan dəyişmək istəsə dəyişə bilər, amma bu heç də asan deyil. Əsas olan sənin cəhd etməyindir. Cəhdini görən dostların da varsa, nə xoş o hala. Sadə dildə yazılsa da, düşündürdüyü mövzular kifayət qədər dərindir, məncə.
