Ümit Yaşar Oğuzcan 'ın çok sevdiğim bir sözü vardı ;
" Kaybettikçe özgürleşir insan..."
Bu kitabı okuyunca da kendime bir kez daha bu sözü hatırlattım.
Yeni çalışma düzenimiz eşyadan yana zengin, zamandan yana fakir insanlara dönüştürüyor bizleri...
Rekabet arttıkça hayalci beklentilerimiz de artıyor. Realiteden gittikçe uzaklaşıyoruz.
Hayat uzunca bir maraton, zaman beklemeden akıp gidiyor. Acıması yok. Biz de kendimizi bu maratona kaptırmış vaziyetteyiz.
Sabahattin Ali de diyor ya hani;
"Koşmaktan görmeye vaktimiz olmuyor ki..."
Bazen durup sükût eylemek, benliğimizle baş başa kalmak gerek.
"Hoşca bak zatına sen züpte-i âlemsin..."
diyor 
Şeyh Galip ne de hoş söz...
Mutlak bütünlüğü aramaya kendinden başla, sevgi ile bak...
Şehir hayatında kaybolduk. Benliğimizi kimliğimizi unuttuk.
Kitap çok güzeldi... Beğendim.
··
381 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.