Doğduğu topraklara saplantılı bir tutku ile bağlı bir yazar Pavese. İtalyan edebiyatının bu bunalımlı anti-faşist temsilcisi ününü, müthiş doğa betimlemeleri ile sunduğu ve kendi çocukluğunundan izler taşıyan İtalyan köy hayatını anlattığı romanları ile kazanmış. Ülkemizde ise, bizim bunalımlı yazarımız 
Tezer Özlü’nün “kendini özdeşleştirdiği yazar” olarak tanınıyor çoğunlukla.
“Ay ve Şenlik Ateşleri” Pavese’in en tanınan ve en beğenilen romanı. 42 yaşında uyku ilacı alıp hayatına son veren bu yazarın ölmeden hemen önce tamamladığı romanı aynı zamanda. Bu yüzden Pavese’i intihara sürükleyen o büyük bunalımın bazı izlerini bu romanda takip etmek mümkün.
Roman, 40lı yaşlarındaki Anguilla’nın 2. Dünya Savaşının bitişini takip eden yıllarda, ayrılmasının üzerinden 25 yıl geçtikten sonra İtalya’da yetiştiği kasabaya dönüşünü anlatıyor. Anne-babasını hiç tanımamış bir “piç” olarak yoksul bir çiftlikte sığıntı gibi büyüyen ve çiftçilikten başka bir şey bilmeyen cahil Anguilla, 20li yaşlarına gelmeden faşizm karşıtı görüşleri nedeniyle kara gömleklilerin radarına girince ABD’ye kaçar. Geçen 25 yılda zengin olan Anguilla hem iş, ama daha çok da özlem nedeniyle çocukluğunu geçirdiği toprakları ziyaret etmek ister. Bu ziyaret sırasında, tam da hayal ettiği gibi, gençliğini hatırlatan manzara ve kokuları bulur kahramanımız; biz de bu sayede onun geçmişini öğreniriz. Ancak aynı zamanda savaşla birlikte derinden değişen hayatları da gözlemleme fırsatımız olur. Bir yandan faşizmin kimi dostlarını yıktığını öğrenen Anguilla, diğer yandan köyündeki o yoksulluk ve cahilliğin neredeyse hiç değişmeden devam ettiğini acı ile görür. Hele kendi yetiştiği evdeki manzara kahramanımızı büyük hayal kırıklığına uğratır; o köyünün şenliklerini özlemiştir ancak bu sefer o şenlik ateşi; zulüm, cahillik ve yoksulluğun simgesi bu ev ile birlikte yanmaktadır.
Pavese’in romanlarında takip ettiği bir düzen var. Yazar tabiata ve çocukluğunun geçtiği topraklara o kadar büyük bir tutku ile bağlı ki, romanlarına o manzaraları ve doğal köy hayatını en ince detayına kadar resmederek başlıyor. O bu titiz betimlemeleri yaparken anlatmak istediği hikaye gerilerden ve epey yavaş ilerliyor. Romanın son dörtte birlik kısmına geldiğinde ise bir anda hızlanıyor yazar ve yarattığı esrarı, ya da hikayenin merak ettirdiği sonunu yıldırım hızıyla paylaşıyor okuyucusuyla.
Duygusal, kırılgan ve sosyal ilişki kurmakta zorlanan bir yazar Pavese. Ciddi derecede anksiyeteden ve depresyondan muzdarip olan yazarın arkadaş edinememesi, olan arkadaşlıklarını sürdürememesi, kadınlarla olan iniş-çıkışlı ilişkileri kendisini geçmişe bağlı -hem de saplantılı bir tutku ile bağlı- yaşamaya sürüklüyor. Romanlarındaki kahramanlarını da kendisi gibi sosyal ilişki kuramayan, ya da dostlarına ihanet eder şekilde resmeden Pavese, “Ay ve Şenlik Ateşleri”nin final sahnesiyle birlikte o çok değer verdiği kökleri ile bağlarını yakıyor. Nitekim romanını tamamlamasından birkaç ay sonra, girdiği bunalımdan çıkamıyor ve hayata veda ediyor.
Pavese’in kırsal kesimin günlük hayatını büyük bir özenle, ince detaylarla işleyen üslubunu çok seviyorum, “
Senin Köylerin”i de o yüzden beğenmiştim. Belki önce “Senin Köylerin”i okuduğum için, benzer akışa sahip “Ay ve Şenlik Ateşleri” beni öyle çok da etkilemedi. Yine de biraz köy havası almak, İtalyan köy hayatının bize benzerliğini görmek ve kara cahilliğin hayatları nasıl kemirdiğini izlemek isterseniz, tavsiye ederim.
Tezer Özlü’nün “kendini özdeşleştirdiği yazar” olarak tanınıyor çoğunlukla.
“Ay ve Şenlik Ateşleri” Pavese’in en tanınan ve en beğenilen romanı. 42 yaşında uyku ilacı alıp hayatına son veren bu yazarın ölmeden hemen önce tamamladığı romanı aynı zamanda. Bu yüzden Pavese’i intihara sürükleyen o büyük bunalımın bazı izlerini bu romanda takip etmek mümkün.
Roman, 40lı yaşlarındaki Anguilla’nın 2. Dünya Savaşının bitişini takip eden yıllarda, ayrılmasının üzerinden 25 yıl geçtikten sonra İtalya’da yetiştiği kasabaya dönüşünü anlatıyor. Anne-babasını hiç tanımamış bir “piç” olarak yoksul bir çiftlikte sığıntı gibi büyüyen ve çiftçilikten başka bir şey bilmeyen cahil Anguilla, 20li yaşlarına gelmeden faşizm karşıtı görüşleri nedeniyle kara gömleklilerin radarına girince ABD’ye kaçar. Geçen 25 yılda zengin olan Anguilla hem iş, ama daha çok da özlem nedeniyle çocukluğunu geçirdiği toprakları ziyaret etmek ister. Bu ziyaret sırasında, tam da hayal ettiği gibi, gençliğini hatırlatan manzara ve kokuları bulur kahramanımız; biz de bu sayede onun geçmişini öğreniriz. Ancak aynı zamanda savaşla birlikte derinden değişen hayatları da gözlemleme fırsatımız olur. Bir yandan faşizmin kimi dostlarını yıktığını öğrenen Anguilla, diğer yandan köyündeki o yoksulluk ve cahilliğin neredeyse hiç değişmeden devam ettiğini acı ile görür. Hele kendi yetiştiği evdeki manzara kahramanımızı büyük hayal kırıklığına uğratır; o köyünün şenliklerini özlemiştir ancak bu sefer o şenlik ateşi; zulüm, cahillik ve yoksulluğun simgesi bu ev ile birlikte yanmaktadır.
Pavese’in romanlarında takip ettiği bir düzen var. Yazar tabiata ve çocukluğunun geçtiği topraklara o kadar büyük bir tutku ile bağlı ki, romanlarına o manzaraları ve doğal köy hayatını en ince detayına kadar resmederek başlıyor. O bu titiz betimlemeleri yaparken anlatmak istediği hikaye gerilerden ve epey yavaş ilerliyor. Romanın son dörtte birlik kısmına geldiğinde ise bir anda hızlanıyor yazar ve yarattığı esrarı, ya da hikayenin merak ettirdiği sonunu yıldırım hızıyla paylaşıyor okuyucusuyla.
Duygusal, kırılgan ve sosyal ilişki kurmakta zorlanan bir yazar Pavese. Ciddi derecede anksiyeteden ve depresyondan muzdarip olan yazarın arkadaş edinememesi, olan arkadaşlıklarını sürdürememesi, kadınlarla olan iniş-çıkışlı ilişkileri kendisini geçmişe bağlı -hem de saplantılı bir tutku ile bağlı- yaşamaya sürüklüyor. Romanlarındaki kahramanlarını da kendisi gibi sosyal ilişki kuramayan, ya da dostlarına ihanet eder şekilde resmeden Pavese, “Ay ve Şenlik Ateşleri”nin final sahnesiyle birlikte o çok değer verdiği kökleri ile bağlarını yakıyor. Nitekim romanını tamamlamasından birkaç ay sonra, girdiği bunalımdan çıkamıyor ve hayata veda ediyor.
Pavese’in kırsal kesimin günlük hayatını büyük bir özenle, ince detaylarla işleyen üslubunu çok seviyorum, “Senin Köylerin”i de o yüzden beğenmiştim. Belki önce “Senin Köylerin”i okuduğum için, benzer akışa sahip “Ay ve Şenlik Ateşleri” beni öyle çok da etkilemedi. Yine de biraz köy havası almak, İtalyan köy hayatının bize benzerliğini görmek ve kara cahilliğin hayatları nasıl kemirdiğini izlemek isterseniz, tavsiye ederim.
··
2.036 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Çok güzel bir inceleme olmuş, kaleminize sağlık.
İtalyan şair'in son dönemlerinde günlüğüne yazdıkları neredeyse yolun sonuna geldiğinin kanıtıdır. İntihar edenler hakkında; 'Sıkılgan katiller.' demesi de oldukça ilginçtir...
Teşekkürler :)
Beğenmenize sevindim. Siz de ne kadar güzel bir katkı yaptınız, teşekkürler👏