Olayların sürükleyiciliğine kapılıp sayfalarını hızlı hızlı çevirdiğim bir kitap olmanın aksine okurken betimlenilenlerin üzerine zihnimi yorduğum bir kitap oldu. Bu sebeple çok kalın bir kitap olmamasına rağmen bir çırpıda okuyup bitiremedim. Seçtiği konular zorlayıcı olmasa da anlatım tarzı açısından beni okurken oldukça yordu ama bu kötü bir yorgunluk değil, aksine zihnimi tasvir edilen tüm detaylarla meşgul edip karakterlere karşı tam anlamıyla empati kurabilmemi sağladı.
‘İçimizdeki Şeytan’ kitabında, yazar, oldukça sıradan bir konu seçmiş. Hatta öyle sıradan insanları anlatmış ki kitabın ortalarına doğru, ister istemez, bizi karakterlere bağlayacak bir iki çekici özellik olsaydı, diye bile düşündüm.
Fakat kitabın sonlarına doğru yazarın anlatmak istediğini daha iyi anladım sanırım.
Ömer, Macide, Nihat, Profesör Hikmet ve diğer karakterler herkesin yaşamında illa ki bulundular ve yazarın eleştirdiği düzen, o insanlar, yapmacıklıklar, göz boyamaları, abartılar, bizzat kendimizde ve etrafımızdakilerde var. Belki yazar, karakterleri birkaç çekici özellikle boyayarak onlara hayran bıraktırsaydı, gerçek hayattan kesitleri bu kadar hafızama getiremeyecekti hiçbir zaman.
Ben okurken ne Macide’ye hayran kaldım ne Ömer ile bağ kurdum ne de Nihat’a kızdım. Çünkü etrafımızda gördüğümüz ve artık kalıplaşmış karakterlerini, hatalarını kabul ettiğimiz bu insanlar, farklı adlarla kitabın içindeydi ve okurken onlara kızmak yerine sadece, orada, hayatımızın bir köşesinde var olduklarını hatırladık.
Kitaptaki olayların etrafında döndüğü kişilerden biri olan Ömer'in başkalarını aldatırken aslında en çok kendini aldattığı üzerinde duruluyor ve bu aldatmanın
suçlusuna da 'şeytan' diyor. Öyle ya, en yüz kızartıcı suçlardan en basit hatalara kadar, "Bunu neden yaptın, hiç utanmadın mı?" diye kime sorsak hep "Şeytana uydum." yanıtını alırız. Sanki o eylemleri az önce gerçekleştiren o değilmiş gibi, sanki bir daha aynı hatayı yapmayacakmış gibi...