"Sana, beni asla tanımamış olan sana."
Bu cümlede tüm kitabın özetini bulacaksınız aslında..
Birçok arkadaşımın tavsiyesiydi bu güzel kitap, oturduğum yerde birbirinden farklı duygusal anlar yaşadım sayesinde..
Bir kadın düşünün; aşık, kör ve her şeye rağmen umutlarını hiç yitirmeyen.. Bir kadın düşünün; bilinmeyen, tanınmayan ve hiçbir şartta hatırlanamayan.. Ve bir adam; yakışıklı, zengin, yardımsever ancak karşısındakini bir yabancıdan öte görmeyen, onu hatırlamayı beceremeyen ve onu umursamayan...
Birçoğumuzun bazen dönüp baktığı ve karşısındaki kişiyi bir anlık da olsa tanıdığını düşündüğü o birkaç saniyenin dayanılmaz muamması bu kitapta da yaşansaydı ne olurdu acaba? R., bilinmeyen kadını ya tanısaydı. Bilinçli bir şekilde yaklaşsaydı, gençliğinde günler geçirdiği kadını yıllar sonra tekrar gördüğünde tanıdık bir ifadeyle alsaydı kollarına. Ne olurdu? Yine aynı tutkuyla sever miydi kadın ulaşılmaz olan adama ulaşsa, ya da bir kitap olur muydu bundan, bu kadar severek okur muyduk bizler? Bence okumazdık, hatta kitap dahi olmazdı o zaman..
Bilinmezliğin karşı konulmaz cazibesi etrafımızı sararken, üzüntü ve umutsuzluk da bir yandan yakamızı bırakmıyor ve bu bize kesinlikle çekici geliyor.. Kadının sürekli olarak kullandığı 'Sen beni asla tanımadın' cümlesiyle içimizde oluşan keşke bir kereliğine de olsa tanısaydı hissi kitap boyunca bizi hiç bırakmıyor.
Bazılarına göre bir aşk, bazılarına göreyse bir saplantı olan bu duyguları son sayfaya kadar yaşıyor, biten mektupla birlikte R. ne hissediyorsa aynılarını hissediyorsunuz.. Aynı pişmanlık, aynı merak, aynı hatırlamaya çalışma çabası ve aynı korku.
Ara vermeden, soluksuz okunacak ve her sayfasında bir tane bile boşa yazılmış cümle bulamayacağınız harika bir kitap.. Okumak için tereddüt etmeyin. Yalnızca elinize alıp ilk sayfayı çevirin, sonrasını Zweig'e bırakın..
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,4bin okunma
12 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Zweig okumak, insanları yargılamaktan değil, onları anlayamaya çalışmaktan zevk almaktır:)
Selam olsun Zweig dostlarına.
Hepimizin az çok, aynı ya da başka şekillerde yaşadığı duygular degil mi hikayede dile getirilenler? Özüne indigimizde tam zıttı görünmekle birlikte; sevmekten korkmayan, sevgisizlikte ve yalnızlıkta kendisini ifade etmeye çekinmeyen, kendini tanıyarak en buyuk onuru kendisine vermiş olan hepimize.👏🙏
Kitap yorumunuz çok güzel olmuş çok teşekkür ederim. Ama R.'nin asla pişman olduğunu söyleyemeyiz.
Reklam
Ben hic begenmedim bu kitabı.Yazardan beklentim cok yüksekti.Kendi tarzıma yakın oldugu tahmininde bulunmustum.Ama kitabın sayfalarını cevirirken, yemegi zevk icin degil de doymak icin hızlıca yiyip bitiren biri gibi , yavan bir tat alarak cevirdim.Hani edebi dil düşüktü.Ve akıcılıgı yoktu.Ayrıca ben aşk kadını olmama ve saplantılı. Bir tip olmama ragmen , hic kendimden birşey bulamadım bu kadında.Cünkü insan bir iki kere gördügü birine asık olamaz sürekli onu düsünüp hayatını donduramaz.Cok sacma.Hadi zaafın var ama sürekli hic görüşmedigin adam nasıl aklında olacak.Sırf bu adam icin diger talipleriyle hic olmaması falan gerçekten sacma.Ortada sırf bir roman karakteri ve roman hikayesi yaratmak icin yazılan bir hikaye var.Gerçege cok uzak bu kadının aşkı