“Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?”Edebiyat
Ayarlar>Genel’e gidip Fournier ile bağlanın diyerek bu kitabı okumaya başlıyoruz. Acıya “son iOS güncellemelerini indir” diye komut veriyoruz. Geride kalmış, terk edilmiş küçük bir çocuk gibi hissettiğiniz vedalaşmalara “aygıtınızı yedekleyin” çağrısı yapıyoruz. İşte, aklı selim olduğundan kuşku duyduğum bir değerlendirme.
Yas tutanlar bilir. Canımızın acısı genzimizde metalik bir tat bırakmış. Tükürüğümüzü yutmayı unutmuşuz, boğazımız kurumuş. Hayat acımızın karşısında böyle arsız, böyle pis pis sırıtmasın, ben devam ediyorum diyerek bağırmasın diye kaşınan kolumuza götüremiyoruz elimizi. Hayatın eleğini duvara çivilemişiz, orada kalacak bir vakit. Gülünesi şeylere vakit yok, mecal yok. Biz ölümlüler böyleyiz. Peki Fournier, yastayken bile satırların arasına gülümseten ayrıntılar serpiştirmeyi nasıl başarıyor?
Gülünç bir kitap değil bu. Oldukça ciddi. Her şeyin korkunç bir hızla gülünçleştiği bir zamanda 
Jean-Louis Fournier’e, mizahın nasıl beyefendi biri olduğunu hatırlatmak düşmüş. Mösyö siyah smokini çekmiş sırtına, ama kuyruklu. Cebinde ciddiyetle katlanmış bir mendil, ama dantelli. Kafasında fötr şapkayla adeta Clark Cable, ama yeşil tüyler sallanıyor yanlardan. Ne yapsam, ne etsem siyah beyaz eski bir fotoğrafa dönüştüremiyorum bu hüzünlü kitabı.
Kuyruklu, dantelli ve tüylü Bayım Fournier’in yas sürecine ortak olmanın ciğerlerimize, gözümüze gönlümüze, karın boşluğumuza, midemize, nazolabial çizgilerimize ve de kaz ayaklarımıza faydaları için bir prospektüs hazırlansa, ortaya şu muhteşem karışıklık çıkardı:
Etkin madde: Acı.
Yardımcı madde: Bu kitabı yüksek doz kullanmadan okuyalım diye mizah.
Diğer: En ağır meselelerden bahsederken bile biraz hafiflik.
-Karbonmonoksitten çok giden,oksijenden çok gelen bir iki nefes.
-Biraz dinginlik.
-Ağzını yüzünü eğmeyen bir sohbet.
-Bağırmadan da çağıran cümleler.
-Koşturmadan devingen, yormadan durağan bir üslup.
-Her şeyi sünger gibi çeken insan ömrünün kabarcıklarını işgal eden minnacık ayrıntılara hürmet.
-Lütfen aşk -Allahaşkına az daha koy-
-Arabeske de bağlarız ama ipleri çok sıkmayalım.
-İyiyim desem inanmayın,kötüyüm desem o da doğru değil.
-Hadi kendimizi suyun üstüne bırakıp uyumaya çalışalım.
-Bir ağlasam sesimi duyarsınız mısralarımda. Anlatabiliyor muyum a dostlar?
Çok okunsun.
Jean-Louis Fournier’e, mizahın nasıl beyefendi biri olduğunu hatırlatmak düşmüş. Mösyö siyah smokini çekmiş sırtına, ama kuyruklu. Cebinde ciddiyetle katlanmış bir mendil, ama dantelli. Kafasında fötr şapkayla adeta Clark Cable, ama yeşil tüyler sallanıyor yanlardan. Ne yapsam, ne etsem siyah beyaz eski bir fotoğrafa dönüştüremiyorum bu hüzünlü kitabı.
Kuyruklu, dantelli ve tüylü Bayım Fournier’in yas sürecine ortak olmanın ciğerlerimize, gözümüze gönlümüze, karın boşluğumuza, midemize, nazolabial çizgilerimize ve de kaz ayaklarımıza faydaları için bir prospektüs hazırlansa, ortaya şu muhteşem karışıklık çıkardı:
Etkin madde: Acı.
Yardımcı madde: Bu kitabı yüksek doz kullanmadan okuyalım diye mizah.
Diğer: En ağır meselelerden bahsederken bile biraz hafiflik.
-Karbonmonoksitten çok giden,oksijenden çok gelen bir iki nefes.
-Biraz dinginlik.
-Ağzını yüzünü eğmeyen bir sohbet.
-Bağırmadan da çağıran cümleler.
-Koşturmadan devingen, yormadan durağan bir üslup.
-Her şeyi sünger gibi çeken insan ömrünün kabarcıklarını işgal eden minnacık ayrıntılara hürmet.
-Lütfen aşk -Allahaşkına az daha koy-
-Arabeske de bağlarız ama ipleri çok sıkmayalım.
-İyiyim desem inanmayın,kötüyüm desem o da doğru değil.
-Hadi kendimizi suyun üstüne bırakıp uyumaya çalışalım.
-Bir ağlasam sesimi duyarsınız mısralarımda. Anlatabiliyor muyum a dostlar?
Çok okunsun.··
5,2bin Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Asla Kimseyi Öldürmedi Benim Babam çıtayı öyle bir yere koymuştu ki…umudum şimdi 
Dul da. Elinize sağlık.
Emel Keleş
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim Arda. Ben de o kitapla tanışmıştım yazarla. Sanırım beyefendi aynı tadı tutturma ustası. Keyifle oku 🤝
Kitabı değerlendirme yaklaşımınıza bayıldım. Çok karşıma çıkan bir kitaptı sayenizde ilgim arttı. Kaleminize sağlık.☘️
Yazarın diğer kitaplarını okudunuz mu bilmiyorum ama çoğunu okumuş biri olarak, incelemede yazdığınız üslup, edep, yeri geldiğinde kendisi ile yaptığı sorgulamanın izahı tam da yazdığınız bu incelemenin meali diyebilirim. Emeğinize sağlık 🌿📚
Yas sürecini yaşayanlar bilir. Kardeşimi kaybettikten sonra iki yıl tam anlamıyla yas tuttum. Baktım ki çocuğuma ve eşime zarar veriyorum bu halimle , süreci tamamladım. Acı bitti mi? Bitmedi elbet. Hala ara ara sızısı var yüreğimde. Kitabı bu içselleştirme dahilinde okumak isterim.
Emel Keleş
Gönderi Sahibi
Bu kitabı okurken insan yaşadığı yas süreçlerine yeniden bakma ihtiyacı duyuyor. Ama Fournier gibi yaşamının sonunda olduğunu bilen ve yaşam arkadaşını kaybeden birinin acısı ne kadar zormuş. Bizim çocuklarımız, eşimiz, kurabileceğimiz yeni ilişkilerin olasılığı gibi tutunacak çok şeyimiz var. Onun İçin yok. İnsana başka birini anlamak İçin muazzam bir fırsat sunuyor. Severek okursun umarım Nilgün❤️ ve başın sağolsun 🙏
