Byung-Chul Han Bu toplumu tanıtmak için,pandemi sürecinde gelişen toplumsal reaksiyonlardan yola çıkarak, tıpta tedavisi mümkün olmayan; hastalığın semptomlarını hafifletmek için kullanılan tedaviyi tanımlayan, tıp terimini kullanıyor.
Mutlu hissettiğimizde, eğer psikolojik bir sorumuz yoksa bu histen kurtulmaya calışmayız,peki neden acı çekmekten kaçarız?
Palyatif toplum acıyı bir ruh hali olarak kabul edemez,çünkü herşeyin tüketilmesi gerektiği pompalanan performans toplumunda acı işleri yavaşlatır,tek motivasyonu onaylanmak olan birey kendi için değil ait olduğu toplum için vardır.Yaşlanmayı, hastalığı, normal görünmeyi marjinelleştirip ; beğenilmeyerek ruhsal acı çekmektense fiziksel acı çekmeyi yeğler,kendiyle savaşır,yarışır ve kendi kendini sömürür.
Oysa acı dönüştürücüdür,acı çekmeyen tin aynının cehennemine hapsolmuştur.
"ama acı çekmeden de insanlığın bir önderi ve eğiticisi olunamaz"der 
Friedrich Nietzsche
Bu durum kuşak çatışmasının da temeli olabilir.Bir tarafta yoğun bir şekilde fiziksel ve ruhsal acıya maruz kalan silent ve babyboomer kuşağı,diğer tarafta acıdan kaçan ve acıyı dijitallestirip duyarsizlasan x,y,z kuşağı birbirini anlamakta, uyum sağlamakta sorun yaşayabilir tabii.
Bana göre ; üreten,düşünen,gelişen bir yapıda değilse insan,acı çekmesi de fuzulidir.
İyi okumalar.
·
522 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
