Ömer karakterinden nefret ettim. Macide her şeye rağmen sevdi. Bunu görüp onu yarıyolda bırakan Ömer, keşke hiç hayatına girmeseydi. O zaman daha güzel olacaktı her şey. Gerçek hayatta da Ömer gibi insanlar var ve bunu görmemizi sağlayan Sabahattin Ali realist bir eser ortaya koymuş. Bizler başkalarına gelince konuşuruz fakat bela kendi başımızdaysa elimiz kolumuz kalkmaz, duygularımıza söz geçiremeyiz. Macide bu anlamda tam bir karakter. Dışardan konuşanlar o duruma geldiklerinde ancak anlayabilir onu. Ne diyeyim bu kitap sayesinde ben Ömer isimlilere önyargı beslemeye başladım. O kadar sinir bozucu, kişiliği oturmamış bir karakter ki Ömer...