Albertine'den KopamamakEdebiyat & Roman
Son iki kitabı henüz okumadığım için değerlendirememekle beraber serinin en iyi kitabını Mahpus olarak görüyorum. Genel olarak Albertine'e olan aşkını, Albertine'le aynı evde yaşadığı hayatı ve Albertine'e dair kıskançlıklarını, endişelerini, şüphelerini ve üzüntülerini anlatıyor Proust. Albertine'i tabiri caizse bir mahpusa koyuyor, evinde saklıyor. Onu kontrolü altında tutmak istiyor, her sorunlu âşık gibi.
Kitabın başları ve sonları muhteşemdi. Proust'un Albertine'e olan aşkına doydum, duygularıyla, analizleriyle ve uzun uzun betimlemeleriyle aktım gittim. Hele bazı sayfalar var ki aşk bu kadar mı güzel anlatılır, dedirtti (syf 62-66 arası). Ne kadar güzel sevmiş Proust, Albertine'i. Bu aşkta kötü olan tek şey Albertine'in kişiliği, Albertine'in ikiyüzlü, yalancı tavırları. Oysa Proust tam tersine öyle bağlanmış ki Albertine'e, bir türlü bırakamıyor. Zaten okudukça "Yahu bu kadın seni kaç kez aldattı, kaç kez yüzüne yalan söyledi. Bilmene rağmen neden terk etmiyorsun?" diyorsunuz Proust'a. Ama işte Proust'un sorunu da burada maalesef. Problemli bir bağlanma örüntüsü var, terk edilmekten çok korkuyor. Aptal olduğu için bırakamıyor falan değil. Zaten Proust'u okuyunca onun ne kadar derin ve hayran bırakan düşüncelerinin olduğunu anlayacaksınız. Albertine'le ilgili ne kadar detaylı analizler yapmış, tam bir âşık kendisi. Aşkını anlatışından da mest oldum. Bu nedenle kitabın başları ve sonları beni çok etkiledi, gerçekten güzeldi.
Gelelim kitabın ortalarına. Benim için Proust'un anlatımını sıkıcı olmasına sebep olan şey tamamen sosyeteye olan ilgisi. Sosyetedeki insanlarla ilgili çok fazla şey anlatıyor, hiç gereği yokken. Bu nedenle kitabın ortaları azap gibiydi, geçmek bilmedi. 
Guermantes Tarafı'nda da aynı sorun vardı. Bu kitabın ortası, Guermantes Tarafı'nın tamamı gibi düşünülebilir :D
Ancak kitaba bir bütün olarak bakınca serinin önceki kitaplarından kesinlikle daha iyi olduğunu düşünüyorum. Proust; aşkı, kendi his dünyasını ve analizlerini çok güzel aktarıyor ve gerçekten kendine has bir tarzı var. Bu kitabıyla birlikte biraz daha barıştım tarzıyla.
Ek Not: Bu kitapla birlikte, 
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın anlatım tarzının Proust'unkine benzediğine daha çok ikna oldum.
Guermantes Tarafı'nda da aynı sorun vardı. Bu kitabın ortası, Guermantes Tarafı'nın tamamı gibi düşünülebilir :D
Ancak kitaba bir bütün olarak bakınca serinin önceki kitaplarından kesinlikle daha iyi olduğunu düşünüyorum. Proust; aşkı, kendi his dünyasını ve analizlerini çok güzel aktarıyor ve gerçekten kendine has bir tarzı var. Bu kitabıyla birlikte biraz daha barıştım tarzıyla.
Ek Not: Bu kitapla birlikte, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın anlatım tarzının Proust'unkine benzediğine daha çok ikna oldum.·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.