Savaş icat eden görmesin cennet!Edebiyat
Siz bu "satırlarda" okurken Yahudiler Almanlar tarafından soykırıma uğruyor.
Ve yine siz bu "satırları" okurken Yahudiler Müslümanları katlediyor. Ne acı değil mi tarihinde büyük acılar olan bir topluluğun tarihte emsali görülmemiş acılar yaşatması Filistin'e.
Ne der 
Yaşar Kemal bir kitabında: "Savaş icat eden görmesin cennet!" Görmesin... Ne savaş icat edenler ne bu katliama destek olanlar ne de kendini medeni ilan edip yaşananlara göz yumanlar! Meğer ne kadar haklıymış 
Aliya İzzetbegoviç "Bunu hiç unutma evlat; Batı, hiçbir zaman medenî olmamıştır." Ne o tarihte ne de bugün... "İnsanların öldürüldüğü hiçbir dava haklı değildir," olmamalı da, hele ki masum çocukların... youtube.com/shorts/77MV3Ssk...
Ne der şair 
Şükrü Erbaş,
"Canı cehenneme rahat uyuyanın
Kapısını örtenin perdesini çekenin
Yüreği yalnız kendiyle dolu
Duvarları ancak çarpınca görenin
Canı cehenneme başkasının yangınıyla
Evini ısıtıp yemeğini pişirenin."
Rahat uyumayanların,
Kapısını örtmeyip perdesini çekmeyenlerin,
Yüreğinde insan sevgisi olanların,
Başkasının yangınıyla yapanların romanı 
Nefes Nefese
İkinci Dünya Savaşı Yılları
Avrupa'yı kasıp kavuran bir dalga: Nazizm
Ve savaşa her taraftan dahil edilmeye çalışılan ülke: Türkiye, başında Milli Şef, ihtiyar kurt İsmet İnönü...
Taraf olmayan bertaraf mı olur?
Yoksa kimi mücadelelerin en büyük kazancı onların dışında mı kalmaktır?
Peki ne kadar dışarıda kalırsan kal yaşanan acılara göz yumabilir mi insan?
Gözlerin rengi ne olursa olsun gözyaşlarının rengi aynı değil midir?
Ve tabii aşk,
Hayatın kaçınılmaz gerçeği...
İlla kendinden olana mı aşık olur insan?
Hayat senden olmayanla güzel değil mi?
Selva, Osmanlı Veziri kızı ve Yahudi bir genç Rafael Alfandari... Milliyetçi savaşların yaşandığı dünyada insancıl bir sevda. Sonu ne olur dersiniz? Sonu nefes nefese...
Zorla yapılan sünnet kontrolleri,
Büyükbaş hayvanların bindirildiği vapurlara tıka basa doldurularak çalışma kamplarına götürülen, kimlikleri, kişilikleri elinden alınan,
Sabun yapılan,
Parşömene dönüştürülen,
Kobay olarak kullanılan,
Zehirli gazlarla veya kurşuna dizilerek öldürülen insanlar:
"Numaranı oku."
"3233."
"Sen artık 3233'sün. Adın bu. Bu numarayı kaybedecek olursan öl daha iyi. Tamam mı?"
Ama ne olursa olsun insanlığını yitirmeyen, kendi ilacını başkasına veren insanlar:
"Ben hep yanımda taşırım, kalp hastası olduğum için... Alın bunu."
"Ya sizin ihtiyacınız olursa?"
"Zaten ölüme gidiyoruz," dedi adam, "ben Türk tabiiyetinde değilim, Fransızım."
Bir adımız var değil mi? Bizi biz yapan bir kimliğimiz. Yok etmek isterken önce kimliğini alıyorlar insanın elinden.
"Bu sayfada adını ara bul!"
"Adı! David bir adı olduğunu hatırladı. Neydi adı? Neydi?"
Ölüm de bir nimet gibi gelir mi insana?
Eğer bir savaşın orta yerindeysen...
"Ben ölüyüm. BEN ÖLÜYÜM. Şükürler olsun ölüyüm. Hiç canım acımadı ölürken. Kurtuldum. Sonunda kurtuldum. Yaşasın ölüm!" (s. 264)
Her şey kötü giderken umut ışığı yanar mı bir gün? "Bir ışık yanabilecek miydi onun da hayatına bir gün?" O umut rotası Türkiye olan bir tren... Öyle bir tren yolculuğu ki öldürüp öldürüp dirilten, yer yer ceset kokup yer yer keman sesleriyle hüzünlendiren... "Hayat güzeldi. Hayat bir trenin daracık koridorunda bile yaşanmaya değerdi, bir nota için dahi olsa, tek bir nota, insanın yüceliğinin sembolü olan." Asseo keman çalarken benim yüreğim yandı. youtube.com/shorts/Q6JYpCKT...
Babasına hasret bir kız, kızına hasret bir baba,
Kardeşini kıskanmaktan kendi hayatını yaşayamayan bir kadın,
Kendi çocuğunu sevemeyen bir anne,
Savaşın kıyısında bir ülke,
Tüm zorluklara rağmen umuda doğru bir tren yolculuğu...
Nefes nefese okuyacak,
Psikanalize kadar dokunacak,
Uzun süre etkisinden çıkamayacaksınız...
Öyle ki şu incelemeyi yazmak dahi saatler sürdü, dura dura, düşüne düşüne, gözyaşlarımı içime akıta akıta...
Duyguyla okunması,
Paylaşılacak okunmasına vesile olunması
Ve tüm kitaplıklarda bulunması temennisiyle...
Yaşar Kemal bir kitabında: "Savaş icat eden görmesin cennet!" Görmesin... Ne savaş icat edenler ne bu katliama destek olanlar ne de kendini medeni ilan edip yaşananlara göz yumanlar! Meğer ne kadar haklıymış Aliya İzzetbegoviç "Bunu hiç unutma evlat; Batı, hiçbir zaman medenî olmamıştır." Ne o tarihte ne de bugün... "İnsanların öldürüldüğü hiçbir dava haklı değildir," olmamalı da, hele ki masum çocukların... youtube.com/shorts/77MV3Ssk...
Ne der şair Şükrü Erbaş,
"Canı cehenneme rahat uyuyanın
Kapısını örtenin perdesini çekenin
Yüreği yalnız kendiyle dolu
Duvarları ancak çarpınca görenin
Canı cehenneme başkasının yangınıyla
Evini ısıtıp yemeğini pişirenin."
Rahat uyumayanların,
Kapısını örtmeyip perdesini çekmeyenlerin,
Yüreğinde insan sevgisi olanların,
Başkasının yangınıyla yapanların romanı Nefes Nefese
İkinci Dünya Savaşı Yılları
Avrupa'yı kasıp kavuran bir dalga: Nazizm
Ve savaşa her taraftan dahil edilmeye çalışılan ülke: Türkiye, başında Milli Şef, ihtiyar kurt İsmet İnönü...
Taraf olmayan bertaraf mı olur?
Yoksa kimi mücadelelerin en büyük kazancı onların dışında mı kalmaktır?
Peki ne kadar dışarıda kalırsan kal yaşanan acılara göz yumabilir mi insan?
Gözlerin rengi ne olursa olsun gözyaşlarının rengi aynı değil midir?
Ve tabii aşk,
Hayatın kaçınılmaz gerçeği...
İlla kendinden olana mı aşık olur insan?
Hayat senden olmayanla güzel değil mi?
Selva, Osmanlı Veziri kızı ve Yahudi bir genç Rafael Alfandari... Milliyetçi savaşların yaşandığı dünyada insancıl bir sevda. Sonu ne olur dersiniz? Sonu nefes nefese...
Zorla yapılan sünnet kontrolleri,
Büyükbaş hayvanların bindirildiği vapurlara tıka basa doldurularak çalışma kamplarına götürülen, kimlikleri, kişilikleri elinden alınan,
Sabun yapılan,
Parşömene dönüştürülen,
Kobay olarak kullanılan,
Zehirli gazlarla veya kurşuna dizilerek öldürülen insanlar:
"Numaranı oku."
"3233."
"Sen artık 3233'sün. Adın bu. Bu numarayı kaybedecek olursan öl daha iyi. Tamam mı?"
Ama ne olursa olsun insanlığını yitirmeyen, kendi ilacını başkasına veren insanlar:
"Ben hep yanımda taşırım, kalp hastası olduğum için... Alın bunu."
"Ya sizin ihtiyacınız olursa?"
"Zaten ölüme gidiyoruz," dedi adam, "ben Türk tabiiyetinde değilim, Fransızım."
Bir adımız var değil mi? Bizi biz yapan bir kimliğimiz. Yok etmek isterken önce kimliğini alıyorlar insanın elinden.
"Bu sayfada adını ara bul!"
"Adı! David bir adı olduğunu hatırladı. Neydi adı? Neydi?"
Ölüm de bir nimet gibi gelir mi insana?
Eğer bir savaşın orta yerindeysen...
"Ben ölüyüm. BEN ÖLÜYÜM. Şükürler olsun ölüyüm. Hiç canım acımadı ölürken. Kurtuldum. Sonunda kurtuldum. Yaşasın ölüm!" (s. 264)
Her şey kötü giderken umut ışığı yanar mı bir gün? "Bir ışık yanabilecek miydi onun da hayatına bir gün?" O umut rotası Türkiye olan bir tren... Öyle bir tren yolculuğu ki öldürüp öldürüp dirilten, yer yer ceset kokup yer yer keman sesleriyle hüzünlendiren... "Hayat güzeldi. Hayat bir trenin daracık koridorunda bile yaşanmaya değerdi, bir nota için dahi olsa, tek bir nota, insanın yüceliğinin sembolü olan." Asseo keman çalarken benim yüreğim yandı. youtube.com/shorts/Q6JYpCKT...
Babasına hasret bir kız, kızına hasret bir baba,
Kardeşini kıskanmaktan kendi hayatını yaşayamayan bir kadın,
Kendi çocuğunu sevemeyen bir anne,
Savaşın kıyısında bir ülke,
Tüm zorluklara rağmen umuda doğru bir tren yolculuğu...
Nefes nefese okuyacak,
Psikanalize kadar dokunacak,
Uzun süre etkisinden çıkamayacaksınız...
Öyle ki şu incelemeyi yazmak dahi saatler sürdü, dura dura, düşüne düşüne, gözyaşlarımı içime akıta akıta...
Duyguyla okunması,
Paylaşılacak okunmasına vesile olunması
Ve tüm kitaplıklarda bulunması temennisiyle...··
7bin Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İçinde bulunduğumuz günlerin anlam ve önemine dair bir inceleme oldu. Okuyan, yorumlayan, paylaşan herkese şimdiden teşekkür ediyorum.
Zülfü Livaneli'nin Serenad'ını okurken Hitler'in Yahudilere yaptığı katliama çok üzülmüştüm. Lakin şu an da Hitler'in "Gün gelecek öldürmediğim her yahudi için bana küfredecekler." dediği noktadayız... Maalesef...
Kaleminize sağlık hocam duyguların yoğun hissedildiği bir inceleme 🌸💫
Onların masumları da vardır. Amerika'da bile savaşı protesto eden öyle çok insan var ki...
Çocukları öldürenler dünya ve ahirette azabı en şiddetlisinden çeksinler.
Müslümanın derdiyle dertlenmeyen bizden değildir.
Ki insanlığı olan üzülür, kederlenir.
O kadar çok şey yazmak istiyorum ki hocam.
Kelimeler kifayetsiz kalıyor.
Ölen yavrularımı gördükçe içim yanıyor.
لعنة الله على الظالمين
Allah'ın laneti zalimlerin üzerine olsun.
Yine duygunu kattığın kitabı daha da güzelleştiren bir inceleme olmuş. Emeğine sağlık.
Filistin’de yaşananlar gerçekten insanlık dışı. Nerde insan hakları? Kadına, küçücük yavrulara, çaresiz babalara, dedelere, torunlara sırf müslüman diye sırf dini görüşü yüzünden feryat figan ölümlerine sağır olan kocaman bir dünya. Uzatamadığım elimden utandığım, yediğimden, içtiğimden ve dert sandıklarımdan utandığım bir zaman dilimindeyim. 😔😔