Direnişler üzerineEdebiyat
Kitap 6 öyküden oluşuyor. 
Herman Melville ‘in betimlemelerle süslü kaleminin kendine has bir karakteri olsa da, aslında her öykünün ardında başka bir yazar varmış gibi hissettirdi bana. Bunu en son 
Edgar Allan Poe ‘nun 
Morgue Sokağı Cinayeti kitabında hissetmiştim. Hatta Herman Melville ‘in bu kitabıyla 
Moby Dick isimli kitabının da ruhu bambaşkadır. Tabi bunlar sadece his meselesi. Herneyse.
Bu kitabı okumadan önce ben zaten 
Katip Bartleby kitabını okumuştum. Bu sebeple genellikle herkesin 
Veranda Öyküleri kitabında en sevdiği öykü olan Bartleby’i ben de çok sevmekle birlikte bu kitapta ilk sıraya koyamayacağım. Pasif bir direniş olarak kendisine söylenen şeyleri ‘yapmamayı tercih eden’ Bartleby karakterinin aslında diğer öykülerde de benzerleri görülür. Sadece karakterlerin tercihlerine dikkatli bakmak gerekiyor. Hatta bazıları bu pasif direniş olayını bir süre sonra aktif hale getiriyor ve bu da bir öykünün başlı başına konusu oluveriyor.
Gelelim öykülerin başlıklarına ve benim en beğendiğime;
-Veranda
-Bartleby
-Benito Cereno
-Paratoner Satıcısı
-Efsunlu Adalar
-Çan Kulesi
Çan Kulesi’nin kendisine has bir gerilimi olsa da ben Efsunlu Adalar öyküsünü ilk sıraya koyacağım.
Hunilla’nın acısını hissetmemek elde değil. Felipe’nin koluna yapılan betimleme, sadece duruşundan bir özlem, kavuşma arzusu ve aşkı hissettiren o cümle… Feryatlar, çığlıklar bekliyorsunuz ama hayır; “Sessiz bir tablodaki ölüm; gözün gördüğü bir hayal, bir serap gibi görünüp yok olan şekiller…” diyor yazar. (s.267) Onların aşkı için başlı başına bir kitap yazabilirmiş aslında.
Şiirler yazarın kendisine mi aitti bilemiyorum ama onları da beğendim ve incelememi de en sevdiğimle bitiriyorum.
*
Her kasvetli görüntü iyileştirecek seni.
Çünkü gözyaşlarını döken sensin.
Hayat fazla meftun etmeyene dek aşık olacaksın
Ve merhamet yok olana dek yasta.
*
Herman Melville ‘in betimlemelerle süslü kaleminin kendine has bir karakteri olsa da, aslında her öykünün ardında başka bir yazar varmış gibi hissettirdi bana. Bunu en son Edgar Allan Poe ‘nun Morgue Sokağı Cinayeti kitabında hissetmiştim. Hatta Herman Melville ‘in bu kitabıyla Moby Dick isimli kitabının da ruhu bambaşkadır. Tabi bunlar sadece his meselesi. Herneyse.
Bu kitabı okumadan önce ben zaten Katip Bartleby kitabını okumuştum. Bu sebeple genellikle herkesin Veranda Öyküleri kitabında en sevdiği öykü olan Bartleby’i ben de çok sevmekle birlikte bu kitapta ilk sıraya koyamayacağım. Pasif bir direniş olarak kendisine söylenen şeyleri ‘yapmamayı tercih eden’ Bartleby karakterinin aslında diğer öykülerde de benzerleri görülür. Sadece karakterlerin tercihlerine dikkatli bakmak gerekiyor. Hatta bazıları bu pasif direniş olayını bir süre sonra aktif hale getiriyor ve bu da bir öykünün başlı başına konusu oluveriyor.
Gelelim öykülerin başlıklarına ve benim en beğendiğime;
-Veranda
-Bartleby
-Benito Cereno
-Paratoner Satıcısı
-Efsunlu Adalar
-Çan Kulesi
Çan Kulesi’nin kendisine has bir gerilimi olsa da ben Efsunlu Adalar öyküsünü ilk sıraya koyacağım.
Hunilla’nın acısını hissetmemek elde değil. Felipe’nin koluna yapılan betimleme, sadece duruşundan bir özlem, kavuşma arzusu ve aşkı hissettiren o cümle… Feryatlar, çığlıklar bekliyorsunuz ama hayır; “Sessiz bir tablodaki ölüm; gözün gördüğü bir hayal, bir serap gibi görünüp yok olan şekiller…” diyor yazar. (s.267) Onların aşkı için başlı başına bir kitap yazabilirmiş aslında.
Şiirler yazarın kendisine mi aitti bilemiyorum ama onları da beğendim ve incelememi de en sevdiğimle bitiriyorum.
*
Her kasvetli görüntü iyileştirecek seni.
Çünkü gözyaşlarını döken sensin.
Hayat fazla meftun etmeyene dek aşık olacaksın
Ve merhamet yok olana dek yasta.
*·
485 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.