Sence insanın hafızası ona hediye midir yoksa onun laneti mi?Edebiyat
Bitti…
Derin bir nefes alıp yaslandım arkama. İçine girmekte zorlandığım kitabın içinden çıkamıyorum. Günlerce sürdü. Gittiğim her yerde elimde, kitap konuştuğum herkesle dilimde, başımı yastığa ne zaman koysam zihnimdeydi. Kitabın kapağında yazan o cümleye hak verdim: “Burası girişi olan ama çıkışı olmayan bir cehennem!
Hiç zekanızın size zarar verdiği oldu mu?
Peki ya hafızanızın lanetiniz olduğunu hissettiğiniz?
Algernon'a Çiçekler diye bir kitap okumuştum yıllar önce, eserin başkahramanının zeka seviyesi arttıkça kalabalıkken yalnız, mutluyken mutsuz hale geliyordu. 
Maksim Gorki’nin bir sözünü getirdi aklıma: “Ne kadar az bilirsen, o kadar iyi uyursun.”
Enstitü… Özel yetenekleri olan çocukların kaçırılarak bir araya getirildiği ve onlar üzerinde deneylerin, korkunç işkencelerin yapıldığı bir “kurum”. Yeteneklerinin bedelini maruz kaldıkları acılarla ödeyen çocuklar. Ne kurgu ama dedim! Kurgu, değil mi? Gerçek hayatta olamaz böylesi! Sonra dünyada kaçırılan, halen kayıp olan, akıbeti belli olmayan çocuklar geldi aklıma, ve yazarın giriş notu: “Ulusal Kayıp ve İstismara Uğramış Çocuklar Bürosu’na göre, Amerika Birleşik Devletleri’nde her yıl yaklaşık olarak 800.000 kayıp çocuk rapor ediliyor. Birçoğu bulunuyor. Bincelercesi ise hala kayıp.” KAYIP. KAYIP. KAYIP.
“Yarın görüşürüz.”
Yarın görüşmediler.
Nazi kamplarını biliyor musunuz? İçinde yaşananları… Yakılarak yok edilen insanları. Peki ya enstitüdeki çocuklarla işleri bitince onları ne yapıyorlardır? Ya da orada ölenleri… Varlığı mümkün mü böyle bir yapılanmanın? Tapınak Şövalyeleri geldi aklıma, varlığını yıllarca gizlemeyi başaran o örgüt. Eğer bu çocuklar dünyanın geleceğini değiştirebilecek telekinezik ve telepatik güçlere sahiplerse… Yazarın 
Göz kitabını okumuş muydunuz? Carrie neler yapmıştı telekinezi gücünü kullanarak! Nefesimiz kesilerek ve derin bir hüzünle izlemiştik: “Ama üzgünüm demek, çok boş bir şey.”
Tanıdık simalar çıkıyor karşınıza eseri okurken. Çocukluğunuzdan tanıdık! Böylece ister istemez siz de çocukluğunuza gidiyor ve farkında olmadan oradaki çocuklardan biri oluveriyorsunuz: “Scooby Doo, Pinokyo, Oz Büyücüsü, Sineklerin Tanrısı, Snoopy, Alice Harikalar Diyarında, Hansel ve Gratel, Bambi…” Ama ne yazık ki Enstitü denilen yer Scooby Doo’daki canavarlardan da, Hansel ve Gratel’in cadısından da kötü… Ne diyordu 
Nazan Bekiroğlu, “İnsanın insana ettiğini kimse etmiyordu.” Hele de bir çocuğa… Eseri okuma günlerim ile Narin’in arandığı zamanlar denk düştü. Öyle kötü bir rastlantıydı ki her elime aldığımda ürperdim. Sebebi ne olursa olsun çocuk çocuktu, tamam belki şeker yemesinlerdi ama ölmesinlerdi de…
“Çünkü her şey çok güzel. Karanlıkta bile, hepsi çok güzel. Sadece Avery’nin de burada olup bunları görmesini isterdim.”
Ah, Avester, Luke, Kalisha… Neler yaşadınız siz öyle. İnsan zihninin tahayyül dahi edemeyeceği bir dünya. Ve o dünyanın arka planında gerçek dünya. Bir konu ancak bu kadar ustalıkla ele alınabilirdi. Tim ile çocukların dünyası o kadar güzel bağlandı ki esere dair “şöyle olabilirdi,” diyebileceğim hiçbir şey kalmadı içimde. Her şey kafamda bir film sahnesi gibi akıp giderken eserin bir de dizi olarak hayata geçtiğini öğrendim. Başrolde Ben Barnes, 
Aslan, Cadı ve Dolap’nin Prens Caspian’ı, 
Dorian Gray'in Portresi’nin Dorian Gray’i… Eserin ağırlığını üzerimden atar atmaz izleyeceğim. Tabii böyle bir şey mümkümse!
Algernon'a Çiçekler diye bir kitap okumuştum yıllar önce, eserin başkahramanının zeka seviyesi arttıkça kalabalıkken yalnız, mutluyken mutsuz hale geliyordu. Maksim Gorki’nin bir sözünü getirdi aklıma: “Ne kadar az bilirsen, o kadar iyi uyursun.”
Enstitü… Özel yetenekleri olan çocukların kaçırılarak bir araya getirildiği ve onlar üzerinde deneylerin, korkunç işkencelerin yapıldığı bir “kurum”. Yeteneklerinin bedelini maruz kaldıkları acılarla ödeyen çocuklar. Ne kurgu ama dedim! Kurgu, değil mi? Gerçek hayatta olamaz böylesi! Sonra dünyada kaçırılan, halen kayıp olan, akıbeti belli olmayan çocuklar geldi aklıma, ve yazarın giriş notu: “Ulusal Kayıp ve İstismara Uğramış Çocuklar Bürosu’na göre, Amerika Birleşik Devletleri’nde her yıl yaklaşık olarak 800.000 kayıp çocuk rapor ediliyor. Birçoğu bulunuyor. Bincelercesi ise hala kayıp.” KAYIP. KAYIP. KAYIP.
“Yarın görüşürüz.”
Yarın görüşmediler.
Nazi kamplarını biliyor musunuz? İçinde yaşananları… Yakılarak yok edilen insanları. Peki ya enstitüdeki çocuklarla işleri bitince onları ne yapıyorlardır? Ya da orada ölenleri… Varlığı mümkün mü böyle bir yapılanmanın? Tapınak Şövalyeleri geldi aklıma, varlığını yıllarca gizlemeyi başaran o örgüt. Eğer bu çocuklar dünyanın geleceğini değiştirebilecek telekinezik ve telepatik güçlere sahiplerse… Yazarın Göz kitabını okumuş muydunuz? Carrie neler yapmıştı telekinezi gücünü kullanarak! Nefesimiz kesilerek ve derin bir hüzünle izlemiştik: “Ama üzgünüm demek, çok boş bir şey.”
Tanıdık simalar çıkıyor karşınıza eseri okurken. Çocukluğunuzdan tanıdık! Böylece ister istemez siz de çocukluğunuza gidiyor ve farkında olmadan oradaki çocuklardan biri oluveriyorsunuz: “Scooby Doo, Pinokyo, Oz Büyücüsü, Sineklerin Tanrısı, Snoopy, Alice Harikalar Diyarında, Hansel ve Gratel, Bambi…” Ama ne yazık ki Enstitü denilen yer Scooby Doo’daki canavarlardan da, Hansel ve Gratel’in cadısından da kötü… Ne diyordu Nazan Bekiroğlu, “İnsanın insana ettiğini kimse etmiyordu.” Hele de bir çocuğa… Eseri okuma günlerim ile Narin’in arandığı zamanlar denk düştü. Öyle kötü bir rastlantıydı ki her elime aldığımda ürperdim. Sebebi ne olursa olsun çocuk çocuktu, tamam belki şeker yemesinlerdi ama ölmesinlerdi de…
“Çünkü her şey çok güzel. Karanlıkta bile, hepsi çok güzel. Sadece Avery’nin de burada olup bunları görmesini isterdim.”
Ah, Avester, Luke, Kalisha… Neler yaşadınız siz öyle. İnsan zihninin tahayyül dahi edemeyeceği bir dünya. Ve o dünyanın arka planında gerçek dünya. Bir konu ancak bu kadar ustalıkla ele alınabilirdi. Tim ile çocukların dünyası o kadar güzel bağlandı ki esere dair “şöyle olabilirdi,” diyebileceğim hiçbir şey kalmadı içimde. Her şey kafamda bir film sahnesi gibi akıp giderken eserin bir de dizi olarak hayata geçtiğini öğrendim. Başrolde Ben Barnes, Aslan, Cadı ve Dolap’nin Prens Caspian’ı, Dorian Gray'in Portresi’nin Dorian Gray’i… Eserin ağırlığını üzerimden atar atmaz izleyeceğim. Tabii böyle bir şey mümkümse!··
5,1bin Gösterim
16 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Şu an okuduğum kitapta bir cümle var: "Endişe etme, çocukların kalbine değen kurşunlar sekmezler hiçbir yere."
Okuyan herkesten bir yorum, bir paylaşım bekliyorum. Okumak güzel, okunan kitaplardan konuşmak daha güzel!
Kesinlikle okumak ve okuduğunu paylaşmak daha anlamlı oluyor …kısa zamanda okumak nasip olsun ..
Harika bir inceleme! Yazdıklarına hem üzüldüm hem de merakımı arttırdığı için bir sonra ki ay hedeflerime bu kitabı koyucam. 💪🏻🌀
Reklam
