Olağanüstü Bir Gece
Olağanüstü Bir Gece 
Stefan Zweig 'ın novellasıdır. 1922 yılında yayınlanmıştır. Kitabın Stefan Zweig ' a ait olmadığı ile ilgili yazılar okudum. Ölen bir subayın yazdığı hikayeyi, ailesi Stefan Zweig 'a ulaştırıyor. O da sadece karakter ismi değiştirerek yayınlıyor. İki yayınevi bu bilgiyi kitapta anlatıyormuş ama bu yayınevinde yoktu..
Kitap,36 yaşındaki bir baronun tüm çıplaklığıyla ortaya koyduğu ruhsal hikayesinin ve iç gözlemlerini anlatıyor. Olay Viyana'da geçiyor. Çok zengin olan baron,ailesinin ölmesi ve miras bırakmaları sonucu daha da zengin oluyor. Hatta erkenden emekliye ayrılıyor,çok zengin olduğu için çalışmaya gerek olmadığını düşünüyor. Kendini hobilerine veriyor. Bir zaman sonra bu hobiler onu tatmin etmiyor. Burada,emek verilmeyen şeyin kıymetini yitirdiğine dair bir ders var bence. Haz aldığı durumlardan haz almamaya başlıyor. Haz duygusu,insanca kullanıldığında artan,insanca kullanılmadığında kaybolan,sıradanlaşan bir duygu. Haz duygusunu insanca kullanmayan baronun,üstüne bir suç işlemesiyle hisleri donuklaşıyor. Şöyle bir düşündüm hissedememeyi.. Korkunç.. Duygular var,sende,ama his yok. Çok zengin olup parayı kullanamamak gibi.Korku,sevinç, üzüntü,şaşkınlık,sevgi hiçbirini hissedemiyor. Gelişigüzel haz duygusunu israf etmek,hissizleşmeyi getiriyor. Bir süre böyle devam ederken,işlediği suçtan kazandıkları ve hissizliğiyle bir kötülüğe maruz kalır. Onu da hissizlikle karşılar. Elindekileri hissizce verdiğinde,karşı tarafta görünen,sevinç ve utanma duyguları onun da duygularının yeşermesine neden olur. Buradaki haz,baronun kazancı olur. Duygularını hissettikçe bu paylaşma hazzını,yardım hazzını devam ettirir. Kök salıp büyüyen ağaç gibi büyür duyguları. Bu duygular hayatın anlamını bulmaya vesile olur. Artık mutludur. Burada duyguların yeşermesini sardunyaya benzettim. Çok güçlü bir çiçek sardunya. Son ana kadar dayanır, kolay kolay ölmez. Küçük bir gün ışığı,biraz su ile rengarenk çiçekler döker ortaya. Besinini aldıkça renklenir yeşillenir. Duygularımızın besini de iyilik, insaniyet,saygı,anlayış. Bu duygularla ve hazlarla renkleniyor,neşeleniyor,yeşilleniyoruz.
Kitap ta diyalog yok denecek kadar az. Birinci tekil şahıs ağzından anlatılıyor. İç gözlemlere geniş bir şekilde yer verilmiş. İnsanın duygularını hissedebilmesi bir nimet. Hissizlik hastalık gibi...
İnsaniyetimizin her daim yukarı ivmede olması dileğiyle..
Keyifli okumalar .Öykü
Olağanüstü Bir Gece Stefan Zweig 'ın novellasıdır. 1922 yılında yayınlanmıştır. Kitabın Stefan Zweig ' a ait olmadığı ile ilgili yazılar okudum. Ölen bir subayın yazdığı hikayeyi, ailesi Stefan Zweig 'a ulaştırıyor. O da sadece karakter ismi değiştirerek yayınlıyor. İki yayınevi bu bilgiyi kitapta anlatıyormuş ama bu yayınevinde yoktu..
Kitap,36 yaşındaki bir baronun tüm çıplaklığıyla ortaya koyduğu ruhsal hikayesinin ve iç gözlemlerini anlatıyor. Olay Viyana'da geçiyor. Çok zengin olan baron,ailesinin ölmesi ve miras bırakmaları sonucu daha da zengin oluyor. Hatta erkenden emekliye ayrılıyor,çok zengin olduğu için çalışmaya gerek olmadığını düşünüyor. Kendini hobilerine veriyor. Bir zaman sonra bu hobiler onu tatmin etmiyor. Burada,emek verilmeyen şeyin kıymetini yitirdiğine dair bir ders var bence. Haz aldığı durumlardan haz almamaya başlıyor. Haz duygusu,insanca kullanıldığında artan,insanca kullanılmadığında kaybolan,sıradanlaşan bir duygu. Haz duygusunu insanca kullanmayan baronun,üstüne bir suç işlemesiyle hisleri donuklaşıyor. Şöyle bir düşündüm hissedememeyi.. Korkunç.. Duygular var,sende,ama his yok. Çok zengin olup parayı kullanamamak gibi.Korku,sevinç, üzüntü,şaşkınlık,sevgi hiçbirini hissedemiyor. Gelişigüzel haz duygusunu israf etmek,hissizleşmeyi getiriyor. Bir süre böyle devam ederken,işlediği suçtan kazandıkları ve hissizliğiyle bir kötülüğe maruz kalır. Onu da hissizlikle karşılar. Elindekileri hissizce verdiğinde,karşı tarafta görünen,sevinç ve utanma duyguları onun da duygularının yeşermesine neden olur. Buradaki haz,baronun kazancı olur. Duygularını hissettikçe bu paylaşma hazzını,yardım hazzını devam ettirir. Kök salıp büyüyen ağaç gibi büyür duyguları. Bu duygular hayatın anlamını bulmaya vesile olur. Artık mutludur. Burada duyguların yeşermesini sardunyaya benzettim. Çok güçlü bir çiçek sardunya. Son ana kadar dayanır, kolay kolay ölmez. Küçük bir gün ışığı,biraz su ile rengarenk çiçekler döker ortaya. Besinini aldıkça renklenir yeşillenir. Duygularımızın besini de iyilik, insaniyet,saygı,anlayış. Bu duygularla ve hazlarla renkleniyor,neşeleniyor,yeşilleniyoruz.
Kitap ta diyalog yok denecek kadar az. Birinci tekil şahıs ağzından anlatılıyor. İç gözlemlere geniş bir şekilde yer verilmiş. İnsanın duygularını hissedebilmesi bir nimet. Hissizlik hastalık gibi...
İnsaniyetimizin her daim yukarı ivmede olması dileğiyle..
Keyifli okumalar .·
506 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hisleri donmuş bir insandan geriye ne kalır ki?.. Fakat çoğu zaman insan uç vaziyetler yaşar ki, zıtlıklar içinde kendinde, özünde olanı keşfedebilsin.. Sonunda fark edebiliyor ise insan, kayıpta değildir.. Kıymetli paylaşımın için teşekkürler gülüm. Kalemine sağlık 🖊🌹☺️
Canımm çok teşekkür ederim güzel katkın için ✨. Ne güzel söyledin, zıtlıklar içinde özü keşfetme, elbette farkındalık ile. Ne kıymetli 🤌🏻. Sağolasın var olasın 🩵🫂💙🤗
Çok dert ve keder insanı hissizleştiriyor demek ki. 21. Yüzyılın insanı o kafayı bulabilmek için bir torba antidepresan kullanıyor. Ne denir bilemedim.😶
