"DELİLİK ÜLKESİNDEN NOTLAR"*
“Geçme nâmert köprüsünden ko aparsın su seni, Yatma tilki gölgesinde ko yesin aslan seni.“
Hamlet 'i okuyup, içeriği zihnimde şekillenmeye başladığı andan itibaren, kafamda bu, Kanunî Sultan Süleyman'a ait olduğu düşünülüp, 
Evliya Çelebi'nin Seyahatnâme'sinde yer alan beyit dolanıp durdu. Zira Hamlet sonu ölüm olan, zâlim kralın sunduğu yaşam ışığı yerine, kendi sözümona deliliğinin karanlığını seçti.
Hamlet, 
Romeo ve Juliet 'ten sonra 
William Shakespeare'in okuduğum ikinci eseri. Yazın yılını esas aldığımızda da Hamlet, Romeo ve Juliet'ten sonra gelir. Tabî bu zaman farkı iki eser arasında ki usûl, dil ve ahenk farkını ortaya koyar. Sırada okuyacağım beş eser daha olduğu için çok erken konuşmak istemiyorum ama Hamlet gerçekten olağanüstü bir eser. Sanki bir öğütler kitabı gibi. Hamlet'in her ruhsal düşüşü, ayrı bir ders niteliğinde.
Kurgusu ehline malumdur zaten ama kısaca belirtmek gerekirse oyunun öyküsü, babasının amcası Cladıus tarafından haince öldürüldükten sonra, hem krallığı hem de kraliçeyi ele geçirmesini, babasının hayaleti tarafından öğrenen Hamlet'in, bir türlü susturamadığı ve delilikle süslediği intikam tutkusudur. Aslında basit bir yapıya sahip olabilecek intikam öyküsü, William Shakespeare 'in dahiyane kurgusuyla, üzerine yüzlerce çalışma yapılan muazzam bir esere dönüşmüştür.
Babasına yapılan hain planı, siprütiel bir şekilde öğrenen Hamlet'in etrafındaki kişilerle olan ilişkilerinin her biri aslında psikolojik bir travmadır. Annesi Gertrude 'yle olan çekişmeli tavrı mesela; onu hem babasına ihanet eden bir kadın gibi görürken, diğer taraftan bir cephe arkadaşı gibi yanına çekmeye çalışır.
Ophelıa Hamlet ilişkisine baktığımızda da başka bir travmaya rastlıyoruz. Sevdiği, evlenmeyi düşündüğü kadını, yaşadığı hayal kırıklığından sonra bambaşka bir yere taşır Hamlet. Hatta bu travma onu öyle etkiler ki, Ophelıa'nın kadınlık fıtratını eleştirerek, onu zihninde ancak manastırda paklanabilecek bir noktaya taşır. Nihayetinde Ophelia'yı bu ikilem durumu deliliğe sürükler ve masumiyetiyle birlikte kendisinin yaratmadığı hatalar, genç kızın talihsiz sonunu getirir.
Aslında her sahne ve perde analiz edildiğinde, psikolojik olarak irdelenecek birçok veri bulunabilir eserde. Bu manada Hamlet aslında Shakespeare'in iç dünyasının, psikolojisinin, felsefesinin ve belki de oğlu Hamlet'in ölümünün ardından bastırdığı duygularının bir yansımasıdır diye de düşünebiliriz.
Bunun dışında eserde beni en çok etkileyen sahnelerden bir tanesi de Hamlet'in mezarlıktaki, mezarcılarla yaptığı konuşmalardır. Özellikle yerdeki bir kafatasını aldıktan sonra, bu kimliği belirsiz iskelet uzvunun belki bir tüccara, belki bir lorda ya da bir dilenciye ait olabileceğine dair yaptığı tiratlar, ölümün bizi nasıl kimliksizleştirdiği ve belirsizleştirdiğine dair derin analizler yaptırıyor okura.
Başka bir sahne ise Hamlet'in kralı öldürmeye davrandığı anda onu dua ederken bulması sonucu bu anın böylesine kutsal bir zamana rastlamaması için öldürme planını ertelesiydi. Ne diyordu Hamlet bu sahnede; "Dur kılıcım, daha iğrenç bir zamanını: sarhoş olduğu ya da öfkeden kudurduğu anı, haram döşekler de zevkle daldığı, küfür ettiği, kumar oynadığı, su götürmez bir günah işlediği zamanı bekle.! " Burada Hamlet'in iflah olmaz öfkesinin bu dünya ile sınırlı kalmadığını, verdiği cezanın ahireti de kapsaması gerektiği inancını okuyoruz.
Hamlet kesinlikle okunması ve William Shakespeare'i tanımak adına anlamlandırılması gereken bir eser. Bundan sonraki eserlerinde yazara dair fikirlerimin daha da kavileşeceğini düşünüyorum.
🪻
William Shakespeare
Hamlet
Hamlet 'i okuyup, içeriği zihnimde şekillenmeye başladığı andan itibaren, kafamda bu, Kanunî Sultan Süleyman'a ait olduğu düşünülüp, Evliya Çelebi'nin Seyahatnâme'sinde yer alan beyit dolanıp durdu. Zira Hamlet sonu ölüm olan, zâlim kralın sunduğu yaşam ışığı yerine, kendi sözümona deliliğinin karanlığını seçti.
Hamlet, Romeo ve Juliet 'ten sonra William Shakespeare'in okuduğum ikinci eseri. Yazın yılını esas aldığımızda da Hamlet, Romeo ve Juliet'ten sonra gelir. Tabî bu zaman farkı iki eser arasında ki usûl, dil ve ahenk farkını ortaya koyar. Sırada okuyacağım beş eser daha olduğu için çok erken konuşmak istemiyorum ama Hamlet gerçekten olağanüstü bir eser. Sanki bir öğütler kitabı gibi. Hamlet'in her ruhsal düşüşü, ayrı bir ders niteliğinde.
Kurgusu ehline malumdur zaten ama kısaca belirtmek gerekirse oyunun öyküsü, babasının amcası Cladıus tarafından haince öldürüldükten sonra, hem krallığı hem de kraliçeyi ele geçirmesini, babasının hayaleti tarafından öğrenen Hamlet'in, bir türlü susturamadığı ve delilikle süslediği intikam tutkusudur. Aslında basit bir yapıya sahip olabilecek intikam öyküsü, William Shakespeare 'in dahiyane kurgusuyla, üzerine yüzlerce çalışma yapılan muazzam bir esere dönüşmüştür.
Babasına yapılan hain planı, siprütiel bir şekilde öğrenen Hamlet'in etrafındaki kişilerle olan ilişkilerinin her biri aslında psikolojik bir travmadır. Annesi Gertrude 'yle olan çekişmeli tavrı mesela; onu hem babasına ihanet eden bir kadın gibi görürken, diğer taraftan bir cephe arkadaşı gibi yanına çekmeye çalışır.
Ophelıa Hamlet ilişkisine baktığımızda da başka bir travmaya rastlıyoruz. Sevdiği, evlenmeyi düşündüğü kadını, yaşadığı hayal kırıklığından sonra bambaşka bir yere taşır Hamlet. Hatta bu travma onu öyle etkiler ki, Ophelıa'nın kadınlık fıtratını eleştirerek, onu zihninde ancak manastırda paklanabilecek bir noktaya taşır. Nihayetinde Ophelia'yı bu ikilem durumu deliliğe sürükler ve masumiyetiyle birlikte kendisinin yaratmadığı hatalar, genç kızın talihsiz sonunu getirir.
Aslında her sahne ve perde analiz edildiğinde, psikolojik olarak irdelenecek birçok veri bulunabilir eserde. Bu manada Hamlet aslında Shakespeare'in iç dünyasının, psikolojisinin, felsefesinin ve belki de oğlu Hamlet'in ölümünün ardından bastırdığı duygularının bir yansımasıdır diye de düşünebiliriz.
Bunun dışında eserde beni en çok etkileyen sahnelerden bir tanesi de Hamlet'in mezarlıktaki, mezarcılarla yaptığı konuşmalardır. Özellikle yerdeki bir kafatasını aldıktan sonra, bu kimliği belirsiz iskelet uzvunun belki bir tüccara, belki bir lorda ya da bir dilenciye ait olabileceğine dair yaptığı tiratlar, ölümün bizi nasıl kimliksizleştirdiği ve belirsizleştirdiğine dair derin analizler yaptırıyor okura.
Başka bir sahne ise Hamlet'in kralı öldürmeye davrandığı anda onu dua ederken bulması sonucu bu anın böylesine kutsal bir zamana rastlamaması için öldürme planını ertelesiydi. Ne diyordu Hamlet bu sahnede; "Dur kılıcım, daha iğrenç bir zamanını: sarhoş olduğu ya da öfkeden kudurduğu anı, haram döşekler de zevkle daldığı, küfür ettiği, kumar oynadığı, su götürmez bir günah işlediği zamanı bekle.! " Burada Hamlet'in iflah olmaz öfkesinin bu dünya ile sınırlı kalmadığını, verdiği cezanın ahireti de kapsaması gerektiği inancını okuyoruz.
Hamlet kesinlikle okunması ve William Shakespeare'i tanımak adına anlamlandırılması gereken bir eser. Bundan sonraki eserlerinde yazara dair fikirlerimin daha da kavileşeceğini düşünüyorum.
🪻
William Shakespeare
Hamlet··
1 +1'leme
·1.094 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazara,yazma sırasına,olayların ve karakterlerin psikolojisine, spiritüalizme değindiğin birbiriyle harmanlandığın nitelikli inceleme olmuş yine canım Hoca'm ✨ emeğine yüreğine kalemine sağlık, daim olsun 🎈🤗 .
Canım Hamlet, okurken onunla öfkelenmiştim. İnsanın ailesiyle, ebeveynleriyle yaşadığı imtihan,en ağır imtihanlardan. Onu hissettirmiş yazar ✍🏻
Ayrıyeten, hayalet ve mezar metaforlarının alt metinleri benim de çok beğendiğim kısım olmuştu,sen de çok güzel anlatmışsın. Sağolasın, güzel bir bakış açısı oldu vesilenle 🫠✨🤗
