Mutsuzsan mutsuzsundur. Nedir bu mükemmel görünme telaşı?Psikoloji
Bitti.
Nasıl başlayayım yazmaya diye düşünürken 
Oğuz Atay'ın tüm anlatmak istediklerimi bir paragrafa sığdırdığını fark ettim: "Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Ne kadar tanıdık değil mi? Yaşayamadan bir ömür tüketiyoruz. Ölünce ardımdan öldü değil de "yaşadı" diye bahsedilsin isterdim. Doğrusuyla, yanlışıyla ama içinden geldiği gibi yaşadı: "Kuş ölür, sen uçuşu hatırla."
"... bilinçli yalnızlık son derece üretken, verimli ve yaratıcılıkla dolu bir süreçtir."
Neden korkar insan yalnız kalmaktan? Kafka yalnız kalmasaydı Kafka olur muydu? Dostoyevski o psikozlu ruh halini yaşamasa hangi eseri çıkardı ortaya? Ya Jack London? Yaşadığı hayatı araştırdınız mı hiç? Annesinin bile sevmeyip yalnız bıraktığı çocuk... Nietzsche aşkına karşılık bulsa dağlara düşer miydi? -Yo yadırgamayın, kendisinin akıl hastanesine düşmüşlüğü de var.- En son ne zaman kendinizle baş başa kaldınız? Ne zaman ruhunuzun sesine kulak verdiniz? Öyle elinize kitap, telefon vesaire almadan... "Yalnız kalamayan insan sürekli meşgul çalan bir telefon gibidir ama farkında değildir. Kendini aramak aklına bile gelmez. Rehberinde koca bir dünya vardır ama kendisi yoktur."
"Mukayese etmeyin, kıyaslamayın. Başka hiçbir yol sizinki değildir."
Çok düşünüyorum, o halde yokum! Buradan 
René Descartes'a selam olsun. Her şeyi ince ince düşünen, kafaya takma ustası insanlar olduk. Gün içinde bedenimizin yorulması yetmiyor gibi başımızı yastığa koyduğumuzda zihnimize akın eden düşüncelerin gücünden de kurtulamıyoruz. 21. yüzyıl insanı anksiyete, panik atak ve taktığınız "modern" isimlerle "overthinking" insanı. Bu kadar kişisel gelişim, ruhsal kurtuluşum kitapları boş yere satılıyor olamaz değil mi? Kişisel gelişebildik mi? Hayır. Ya ruhsal kurtuluş? Hayatın gerisinde kalma korkusu yaşıyoruz sanki içinde kalmayı çok başarabilmişiz gibi.
Yaşamak çok nadir rastlanan bir durumdur. Çoğu insan sadece var olur.
Eserin en sevdiğim tarafı küçük hikayeler yerine bütün bir örnek olaydan gitmesi ve hepimizin yaşadığına benzer problemler yaşayan kahramanın dipten zirveye nasıl çıktığını anlatması oldu. Kazanmak için bazen kaybetmek gerekiyor. Kendini bulmak için başkalarını yitirmek. Adım atabilmek için ruhunu dinlemek. Popüler tabirle: kendini keşfetmek. Kimse seni incitmiyor aslında, onlara hazırladığın zeminle sen kendini incitiyorsun. Sen değişmeye başlayınca değişiyor her şey. Var olmaya başladığın anda yaşıyorsun hayatı.
Charles Bukowski der ki, "Kalabalığa karışmak herhangi bir yetenek gerektirmez ama yalnız ve dik durmak gerçekten çok şey gerektirir." Eserin birçok yerinde önemli yazar ve düşünürlerin sözlerinden yararlanılmış. Yeri gelince 
Erich Fromm giriyor araya, yeri gelince 
Carl Gustav Jung, "Ben demiyorum, alanın uzmanı diyor," diyerek savunduğu düşüncelerin doğruluğunu gözler önüne seriyor kitap. Bir şüpheniz kalmıyor zaten içinde kendinizi bulmaya başlayınca. Ve bir hikaye size dayanıyorsa bitirmeden kapağını kapatamıyorsunuz...
Oğuz Atay'ın tüm anlatmak istediklerimi bir paragrafa sığdırdığını fark ettim: "Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım." Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım. Ne kadar tanıdık değil mi? Yaşayamadan bir ömür tüketiyoruz. Ölünce ardımdan öldü değil de "yaşadı" diye bahsedilsin isterdim. Doğrusuyla, yanlışıyla ama içinden geldiği gibi yaşadı: "Kuş ölür, sen uçuşu hatırla."
"... bilinçli yalnızlık son derece üretken, verimli ve yaratıcılıkla dolu bir süreçtir."
Neden korkar insan yalnız kalmaktan? Kafka yalnız kalmasaydı Kafka olur muydu? Dostoyevski o psikozlu ruh halini yaşamasa hangi eseri çıkardı ortaya? Ya Jack London? Yaşadığı hayatı araştırdınız mı hiç? Annesinin bile sevmeyip yalnız bıraktığı çocuk... Nietzsche aşkına karşılık bulsa dağlara düşer miydi? -Yo yadırgamayın, kendisinin akıl hastanesine düşmüşlüğü de var.- En son ne zaman kendinizle baş başa kaldınız? Ne zaman ruhunuzun sesine kulak verdiniz? Öyle elinize kitap, telefon vesaire almadan... "Yalnız kalamayan insan sürekli meşgul çalan bir telefon gibidir ama farkında değildir. Kendini aramak aklına bile gelmez. Rehberinde koca bir dünya vardır ama kendisi yoktur."
"Mukayese etmeyin, kıyaslamayın. Başka hiçbir yol sizinki değildir."
Çok düşünüyorum, o halde yokum! Buradan René Descartes'a selam olsun. Her şeyi ince ince düşünen, kafaya takma ustası insanlar olduk. Gün içinde bedenimizin yorulması yetmiyor gibi başımızı yastığa koyduğumuzda zihnimize akın eden düşüncelerin gücünden de kurtulamıyoruz. 21. yüzyıl insanı anksiyete, panik atak ve taktığınız "modern" isimlerle "overthinking" insanı. Bu kadar kişisel gelişim, ruhsal kurtuluşum kitapları boş yere satılıyor olamaz değil mi? Kişisel gelişebildik mi? Hayır. Ya ruhsal kurtuluş? Hayatın gerisinde kalma korkusu yaşıyoruz sanki içinde kalmayı çok başarabilmişiz gibi.
Yaşamak çok nadir rastlanan bir durumdur. Çoğu insan sadece var olur.
Eserin en sevdiğim tarafı küçük hikayeler yerine bütün bir örnek olaydan gitmesi ve hepimizin yaşadığına benzer problemler yaşayan kahramanın dipten zirveye nasıl çıktığını anlatması oldu. Kazanmak için bazen kaybetmek gerekiyor. Kendini bulmak için başkalarını yitirmek. Adım atabilmek için ruhunu dinlemek. Popüler tabirle: kendini keşfetmek. Kimse seni incitmiyor aslında, onlara hazırladığın zeminle sen kendini incitiyorsun. Sen değişmeye başlayınca değişiyor her şey. Var olmaya başladığın anda yaşıyorsun hayatı.
Charles Bukowski der ki, "Kalabalığa karışmak herhangi bir yetenek gerektirmez ama yalnız ve dik durmak gerçekten çok şey gerektirir." Eserin birçok yerinde önemli yazar ve düşünürlerin sözlerinden yararlanılmış. Yeri gelince Erich Fromm giriyor araya, yeri gelince Carl Gustav Jung, "Ben demiyorum, alanın uzmanı diyor," diyerek savunduğu düşüncelerin doğruluğunu gözler önüne seriyor kitap. Bir şüpheniz kalmıyor zaten içinde kendinizi bulmaya başlayınca. Ve bir hikaye size dayanıyorsa bitirmeden kapağını kapatamıyorsunuz...··
5,6bin Gösterim
7 Yorum
Sabahları kısa ama çok değerli bir zamanım var kendime tanıdığım. Ofise gelip işe başlamadan önce sabah kahvemi içerken o gün ruhumun o konu ile ilgili kendi ile sohbet edebileceği birşeyler ararım. Uzun süredir bu siteye girmemiştim geçenlerde aklıma geldi bir göz atayım dedim. "Okumadan ölmeyin, demeyeceğim okumadan yaşamayın" başlıklı incelemenizi okudum. Cümleler satırlardan çıktı kalbe ulaştı. Sonra her sabah kahvemi içerken bir incelemenizi okumaya başladım. Uzun lafın kısası her sabah bir kahvelik bir zamanda sohbet ediyoruz sizinle haberiniz yok :) Daha önceden de siteye ilk kayıt olduğumda bir yazınızı okuyup teşekkür etmişim size. Yine ve yeniden kocaman bir teşekkür ediyorum. Hiç tanımadığınız insanlara sadece yüreğinizden gelenleri satırlara dökerek sabah kahvelerinde eşlik ettiğiniz için, cümleleriniz ile alıntılarınız ile tanımadığınız o ruhlarla sohbet ettiğiniz için. Var olun!
Şu an iş yerimde o kadar yoğun ve yorgundum ki, bu yorumu okuyunca tarifsiz bir gülümseme yayıldı yüzüme.
Ben birşey diycem ya, siz de kitap yazmalısınız. İncelemesi bu kadar muazzam olan bir kişiliğin kitabı efsane olur diye düşünüyorum. Ellerinize sağlık çok güzel olmuş
Emrah Aşcıoğlu hiç öyle aa kitabım var hadi basın gibi bir talebim olmadı. Aksine bugüne kadar dergilerden vesaire gelen teklifleri hep ben reddettim.Bu yorum görüntülenemiyor
İncelemenizdeki her satırda kendimi buldum hocam💯 Sanırım kitaba epey ihtiyacım var. Vesile olduğunuz için şimdiden teşekkürler 🙏
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.