Sevmek mi güzeldir sizce sevilmek mi?Psikoloji
Sevgi neydi?
Yüzyıllardır tanımı yapılsa da herkes için anlamı başka değil mi? İnsan sayısı kadar tanımı vardır belki de… “Yüce bir öğretmen,” diyor 
Fyodor Dostoyevski onun için, 
Baruch Spinoza, “Aşk/sevgi, dış bir neden tasarımının eşlik ettiği bir ürpertici uyarımdır.” Ne kadar soğuk bir tanım değil mi? “İnanç eylemi” diyor 
Erich Fromm, “İnancı az olanın sevgisi de azdır.” Ve sevgi olmadan insanlığın bir gün dahi var olamayacağını iddia ediyor. “İnsanı ancak sevgi ayakta tutabilir,” diyor 
Oscar Wilde Fromm’u onaylarcasına… Sahi, sevgi neydi? Sevli Boylum Al Yazmalım’ın müziği çalıyor kulaklarımda: youtube.com/watch?v=YxocmY8...
“Ölüler için üzülme Harry, yaşayanlar için üzül. Her şeyden önce de sevgisiz yaşayanlar için...”
Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore’u bilirsiniz değil mi? Kimi zaman sevgisiz, kimi zaman sevgi sandığı şeylerle yaşıyor insan. Tahammül etmeyi sevgi sanıyor, kıskanmayı, vazgeçememeyi… En çok eziyeti yine kendisine ediyor. Oysa, “Sevmek sıradışı ya da kahramanca şeyler yapmak değil, sıradan şeyleri hassasiyetle yapmaktır.” Hassasiyet… Çağımız insanıın en çok ihtiyacı olan kelime olabilir. O kadar doluyuz ki kafamızın içindekilerle. Dökülecek yer alıyoruz. Bir çöp kutusu taşıyoruz ruhumuzda çiçeklere, böceklere yer bırakmayan.
“Sevmek zaman ayırmaktır, boş zamanları doldurmak değil.”
Sevme Kusurları,
“Sevgi” ve “kusur” kelimeleri nasıl acımasızca bir araya gelmiş değil mi? Oysa ilk bakıldığında birbirine o kadar uzak kelimeler ki… Ama uygulamada birbirinin ruh eşi. Zaten yeterince yorucu ve yıpratıcı olan hayatta insanlar birbirlerinin tatili, özgürlüğü olmak yerine “severek” birbirlerini daha da yoruyorlar. Sevince kısıtlıyor, sevince hayatı zindan etme hakkını elimizde buluyor, sevince sevgiden soğuyor ve soğutuyoruz. Tabiri caizse: “Beceremiyoruz.” Fromm’un sevgisiz yaşayamaz dediği insan sevgiyle yaşayamayacak hale geliyor. Nerede yanlış yapıyoruz? Neden hepimizin gönlünde yaralar var? Herkes bir yerinden yaralıysa yaralayan kim? Herkes aynı anda kurban olamaz değil mi, elbet içimizde bir yerlerde bir katil de yatıyor olmalı… İşte o kusurları bulmaya yönelik örnek hikaye eşliğinde bir yolculuk Sevme Kusurları.
“Korkunun olduğu yerde sevgi yoktur,” kaybetmekten korktuğun için yanlışları görmezden geliyor ya da söyleyemiyorsan, söylediğin anda manipüle ediliyor ve suçlanıyorsan, sürekli kendinden fedakarlık ediyorsan vere vere azalmaya, yitmeye mahkumsun. Gerçek sevgi yormaz insanı, iyi hissettirir. Kötü hissediyorsan eğer bir yerlerde yanlış yapıyorsun demektir. Seven kıskanırlı, ya benimsin ya kara toprağınlı cümlelerin sevgi değil saplantı olduğunu her geçen gün karşımıza çıkan haberler birer birer çarpıyor yüzümüze. Öyleyse yorulma değil, dinlenme; devam etme değil, düzeltme vakti. Korkmadan… Sorularla, mini testlerle imkan tanıyor buna eser. Tabii ki başlı başına bir değişiklik yaratmaz, “kitaplar kapıyı açar, içeriye kendin girersin.”
Sevginin rehberi olmaz kuşkusuz, bir nebze hayatınız üzerine düşündürebiliyorsa ne mutlu. Her değişim, önce sorgulamayla başlar!
Fyodor Dostoyevski onun için, Baruch Spinoza, “Aşk/sevgi, dış bir neden tasarımının eşlik ettiği bir ürpertici uyarımdır.” Ne kadar soğuk bir tanım değil mi? “İnanç eylemi” diyor Erich Fromm, “İnancı az olanın sevgisi de azdır.” Ve sevgi olmadan insanlığın bir gün dahi var olamayacağını iddia ediyor. “İnsanı ancak sevgi ayakta tutabilir,” diyor Oscar Wilde Fromm’u onaylarcasına… Sahi, sevgi neydi? Sevli Boylum Al Yazmalım’ın müziği çalıyor kulaklarımda: youtube.com/watch?v=YxocmY8...
“Ölüler için üzülme Harry, yaşayanlar için üzül. Her şeyden önce de sevgisiz yaşayanlar için...”
Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore’u bilirsiniz değil mi? Kimi zaman sevgisiz, kimi zaman sevgi sandığı şeylerle yaşıyor insan. Tahammül etmeyi sevgi sanıyor, kıskanmayı, vazgeçememeyi… En çok eziyeti yine kendisine ediyor. Oysa, “Sevmek sıradışı ya da kahramanca şeyler yapmak değil, sıradan şeyleri hassasiyetle yapmaktır.” Hassasiyet… Çağımız insanıın en çok ihtiyacı olan kelime olabilir. O kadar doluyuz ki kafamızın içindekilerle. Dökülecek yer alıyoruz. Bir çöp kutusu taşıyoruz ruhumuzda çiçeklere, böceklere yer bırakmayan.
“Sevmek zaman ayırmaktır, boş zamanları doldurmak değil.”
Sevme Kusurları,
“Sevgi” ve “kusur” kelimeleri nasıl acımasızca bir araya gelmiş değil mi? Oysa ilk bakıldığında birbirine o kadar uzak kelimeler ki… Ama uygulamada birbirinin ruh eşi. Zaten yeterince yorucu ve yıpratıcı olan hayatta insanlar birbirlerinin tatili, özgürlüğü olmak yerine “severek” birbirlerini daha da yoruyorlar. Sevince kısıtlıyor, sevince hayatı zindan etme hakkını elimizde buluyor, sevince sevgiden soğuyor ve soğutuyoruz. Tabiri caizse: “Beceremiyoruz.” Fromm’un sevgisiz yaşayamaz dediği insan sevgiyle yaşayamayacak hale geliyor. Nerede yanlış yapıyoruz? Neden hepimizin gönlünde yaralar var? Herkes bir yerinden yaralıysa yaralayan kim? Herkes aynı anda kurban olamaz değil mi, elbet içimizde bir yerlerde bir katil de yatıyor olmalı… İşte o kusurları bulmaya yönelik örnek hikaye eşliğinde bir yolculuk Sevme Kusurları.
“Korkunun olduğu yerde sevgi yoktur,” kaybetmekten korktuğun için yanlışları görmezden geliyor ya da söyleyemiyorsan, söylediğin anda manipüle ediliyor ve suçlanıyorsan, sürekli kendinden fedakarlık ediyorsan vere vere azalmaya, yitmeye mahkumsun. Gerçek sevgi yormaz insanı, iyi hissettirir. Kötü hissediyorsan eğer bir yerlerde yanlış yapıyorsun demektir. Seven kıskanırlı, ya benimsin ya kara toprağınlı cümlelerin sevgi değil saplantı olduğunu her geçen gün karşımıza çıkan haberler birer birer çarpıyor yüzümüze. Öyleyse yorulma değil, dinlenme; devam etme değil, düzeltme vakti. Korkmadan… Sorularla, mini testlerle imkan tanıyor buna eser. Tabii ki başlı başına bir değişiklik yaratmaz, “kitaplar kapıyı açar, içeriye kendin girersin.”
Sevginin rehberi olmaz kuşkusuz, bir nebze hayatınız üzerine düşündürebiliyorsa ne mutlu. Her değişim, önce sorgulamayla başlar!··
4.650 Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevmek tek başına yeterli olsaydı "derdimin dermanı yar imiş meğer" demezdi Neşet baba. Sevmek yeter deseydik "sevdim amma sevildim mi bilemiyorum" demezdi Orhan baba.
Sevmek bir kısmet işi, severken sevilmek de insana verilen bir nimet.
Nimetimize kısmetimiz uğrasın. :)
Kitabım geldi. 😍 Okuduğumda incelemene yorum yapacağım. Okumadan beğendim bu defa ama senin incelemelerini zaten tek geçerim biliyorsun. En sevdiğim incelemelerin sahibisin. 😉
