İnsan Alışıyor
Geç kalınmış, hep ertelenmiş bir okumanın pişmanlığıyla yazıyorum bu incelemeyi.
İtalyan varoluşçu yazarın ülkemizde galiba en fazla bilinen ve okunan eseri Tatar Çölü. Biraz araştırmayla diğer eserlerini de inceledim ama biz onu hep Tatar Çölü ile özdeşleştirmişiz.
Gelelim eserimize, Tatar Çölü’ne. Tatar Çölü boş bir bekleyişin, anlamsız bir sancının, kaçırılmış fırsatların ve insanın kendi kendini kandırmasının romanıdır. Sürekli bir anlam arayışında olan insan soyunun büyük yanılgısını ve kaçınılmaz sonunu 
Dino Buzzati Drogo, Bastiani Kalesi ve Tatar Çölü üzerinden oldukça yalın bir dille biz okurların yüzüne vurmuş.
Kitap alegorilerle dolu. Bastiani Kalesi, uçsuz bucaksız Tatar Çölü, hiç gelmeyen ama her an gelecekmiş gibi beklenen Tatar saldırısı, anlamsız rutin kışla hayatı, kaçıp giden fırsatlar ve en kötüsü de zamanla insanın içine oturan tekdüzeliğin dışına çıkma korkusu. Bastiani Kalesi sadece Tatar tehlikelisi için bir öncü karakol değildir. O insanın kendi içinde oluşturduğu, kapıları açık bir hapishanedir. O alışkanlıklarımız, korkularımız ve bizi kısıtlayan sistemlerdir. Tatar Çölü ise geleceğin belirsizliği, bilinmezliği ve pek aydınlık olmasa da umutlarıdır. Drogo’nun Kuzey’de gördüğü ışık huzmeleri de bunun bir sembolüdür.
Romanda bireyin istekleri dışında toplumun da istekleri ve dayattıkları vardır. Drogo genç ve azimli bir teğmendir. Parlak bir kariyerin hayalleri içindedir. Ancak sistem ve toplum Drogo ile aynı fikirde değildir. Zira Drogo sistem için diğerlerinden hiç de farklı değildir. Drogo içinde hayaller taşıyan ama aslında cesaretsiz sıradan bir insandır sadece. Hayatını anlamlı kılacak günleri beklerken fırsatları değerlendirmeyi hep erteleyen Drogo kimdir? Drogo sensin, benim, biziz. Drogo insan soyunun varoluşsal sancısı, kaçınılmaz sonu ve anlamsızlığıdır.
Bir ara kitabı okurken 
Albert Camus, 
Franz Kafka ve hatta 
Jorge Luis Borges okur gibi hissetim. Ama kitabı bu yazarlardan ayıran önemli nokta dilinin sadeliği ve anlaşılırlığıydı. Hiç yorulmadan okudum ama okuduktan sonra hayatın yorgunluğunu hissetim diyebilirim.
Geciktirilmeden okunması dileğiyle.
Dino Buzzati Drogo, Bastiani Kalesi ve Tatar Çölü üzerinden oldukça yalın bir dille biz okurların yüzüne vurmuş.
Kitap alegorilerle dolu. Bastiani Kalesi, uçsuz bucaksız Tatar Çölü, hiç gelmeyen ama her an gelecekmiş gibi beklenen Tatar saldırısı, anlamsız rutin kışla hayatı, kaçıp giden fırsatlar ve en kötüsü de zamanla insanın içine oturan tekdüzeliğin dışına çıkma korkusu. Bastiani Kalesi sadece Tatar tehlikelisi için bir öncü karakol değildir. O insanın kendi içinde oluşturduğu, kapıları açık bir hapishanedir. O alışkanlıklarımız, korkularımız ve bizi kısıtlayan sistemlerdir. Tatar Çölü ise geleceğin belirsizliği, bilinmezliği ve pek aydınlık olmasa da umutlarıdır. Drogo’nun Kuzey’de gördüğü ışık huzmeleri de bunun bir sembolüdür.
Romanda bireyin istekleri dışında toplumun da istekleri ve dayattıkları vardır. Drogo genç ve azimli bir teğmendir. Parlak bir kariyerin hayalleri içindedir. Ancak sistem ve toplum Drogo ile aynı fikirde değildir. Zira Drogo sistem için diğerlerinden hiç de farklı değildir. Drogo içinde hayaller taşıyan ama aslında cesaretsiz sıradan bir insandır sadece. Hayatını anlamlı kılacak günleri beklerken fırsatları değerlendirmeyi hep erteleyen Drogo kimdir? Drogo sensin, benim, biziz. Drogo insan soyunun varoluşsal sancısı, kaçınılmaz sonu ve anlamsızlığıdır.
Bir ara kitabı okurken Albert Camus, Franz Kafka ve hatta Jorge Luis Borges okur gibi hissetim. Ama kitabı bu yazarlardan ayıran önemli nokta dilinin sadeliği ve anlaşılırlığıydı. Hiç yorulmadan okudum ama okuduktan sonra hayatın yorgunluğunu hissetim diyebilirim.
Geciktirilmeden okunması dileğiyle.·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.