Altın yaldız çerçeveli, gün ışığını hafif tozlanmış camında biriktirmiş dikdörgen bir pano. Ve bir yazı.. O yaldızlı ve ışıklı kenarlarına rağmen hafif sararmış bir kağıda kopkoyu bir kalemle el yazısıyla yazılmış :
Korkma!
Hemen yanında ise başka bir çerçeve. Aynı boyutlarda ve renklerde, sağ kol ve bir arkadaş gibi duran ve kimbilir sesizlikte, herkes vefasıyla bir köşeye çekildiğinde, o derin uykusuna.. Yoldaşlık eden bir başka yazı, aynı koyu harflerle..
Gençliğe hitabe!!
Ve tüm bu birliğin yaldızlı seması, Güneşi.. Dört köşeli bir çerçeveye sığmayan Hayat..
Al Bayrak
..
Koridorda çocukların şen kahkahası.. Hepsi aynı güneşin eteklerinde büyüyen minik tomurcuklar gibi. Hepsi birer yarın ve ben hiçbir zaman ısıtamadığım parmak uçlarımla, lacivert renkli mürekkepli kalemimi elime alıp hafif sararmış bir kağıda, el yazımla yazıyorum…
Korkma!
…
Sezai Karakoç'un Mehmet Akif Ersoy'un yaşamını makaleleleriyle konu aldığı bu eserinde sadece bir gazete yazısını ve bir şairin ruhunda birikmiş ızdıraplar bütünü görmeyeceksiniz. Bir kor var bu satırlarda ve belki bu korun aydınlığını görenler Sezai Karakoç'u biraz Mehmet Akif Ersoy 'a benzetmektedirler..
“ … Duygulu, ince, derin mümin ana. Bilgili, yürekli, yaman baba. Yavaş yavaş Devleti derleyip toparlayan bir hükümdar. Savaş, sokak, güvercin,mevlüt, kadir geceleri, ramazan, şiir, mahya.. ve bütün bu fonun üstünde beliren, gittikçe beliren çocuk … “
“ … Yaralı asker, kan, sönen ocak, batan saadet, kaybolan, giden ve geri dönmeyen baba, sabreden anne, boşaltılan şehir, göç göç göç… Böyle böyle Akif büyüyor, yetişiyor, tarihin ve tabiatın güneşinde vücut ve ruh çömleği pişiyor, çelikleşiyor. “
… Büyüyor Mehmet Akif bir ateş gibi.. Devleşmiş bir insan gibi bir çocuğun kalbinde. Gözyaşları kurumuş bir ırmak gibi, ırmak olmaktan vazgeçmemiş sonsuz bir manzara gibi…
Asım Gençliği gibi.. Isınmayan o küçük parmakları tek bir güneşi göstererek ve o güneşe gülümseyerek, gelecek gibi…
Uyanmak istediğiniz bir kabus düşünün ve içinde siz dahil tüm hayatınızın karakterleri… Hepsinin havada paramparça oluşunu… Bir puzzle bile daha insaflıdır bu kareye.
Nefes alacak bir havanın olmayışını.. Hava ki kül ve kan kokularıyla bütünleşmiş.. hava ki simsiyah ve Asım' ın daha dün gösterdiği o güneşin, o yıkımın ardında tüm ışığı ve sancısıyla varolmaya çalıştığı.. Bir başka güneşin doğma telaşını.. Bir güneşin öldüğünü.. Her insan ve onun ışığıyla can bulan…
Tek bir soluk alsa Şair, uyansa en iyisi.. ama ne mümkün!! Tüm toprak parçasının altından kayıp gittiğini bir başka düşte görüyor sanki..
Cehennem, içi kurumuş yağmur taneleri gibi yağıyor insanlığın üstüne. Yaşamın üstüne, Güneşin üstüne..
Ve rengini yaldızlardan, gün ışığından alan hafif sararmış bir kağıt uçuşuyor göklerden göklere…
Işık, alabildiğine belirgin..
Gözleri karartıyor, kötülüğün gözlerini kamaştırıyor, çocukların kaderini topluyor ve toprağın derinlerinde kalan yemişlerini bırakıyor günlerdir aç susuz kalmış yüreklerine.. gülüşler alıyor o minik gözlerden, görüyor çocuklar yarınlarını.. Büyüyorlar bir bir…
Sararmış o tek sayfa daha güçlü olarak ve dünyanın dönüşünün tam tersiyle usulca şairin ellerine düşüyor, beyaz bir tüy gibi…
Kanıyla, canıyla, insanıyla ve insanını her bir harf kılıp yazıyor;
Korkma!
Kelimeler boynu bükük bir el yazısı.. kelimeler kopkoyu, kemiklerin ruhu kül ve kan..
Şair gözlerindeki o maviliği bırakıyor yeniden, bir çocuğun inandığı gelecekle bütünleşiyor kelimeler ve tekrar yazıyor;
Korkma!
Bir rüzgar alıyor cihanı, ışıklı bir toz bulutunda…
Ayaklar altında durmayan yer uyanıyor asırlık uykusundan. Açlığını gideriyor yabancıyla..
Şaire bakıyor, şairin tozlanmış bir aynadaki aksi gibi…
Bir diriliş yazılıyor topraklarımda.
Barbarların ayak izlerinin yerle bir olduğu Anadolu'da…
İnsanlığın Dirilişi.
…
Kalemimdeki mürekkep, kimbilir kaç sayfayı geçmiş diye bakıyorum.
Bir kelimenin son harfinde birikmiş
Korkma!
Ve birisi sesleniyor adımı.
“ Geç oldu, çıkmayacak mısınız? “ diye..
Onaylayarak, geleceğimi söylüyorum..
Bir şey görüyorum, birini.. hafif kırılmış o tozlu okul camının manzarasından.
Daha önce hiç görmediğimi düşündüğüm bir adam..
Hayır.. gördüğüm! Çok çok iyi tanıdığım..
Ve beni ben gibi iyi tanıyan…
Ellerinde bir şey var..
Ellerim.. sayfam??
Ellerim bomboş.
Ellerinde sayfam, birikmiş mürekkebiyle kelimeler tanıdık..
Anlayamıyorum…
Bakışlarıyla, anlıyorsun diyor.
Bakışlarıma İnsanlığı bırakıp..
Kirpiklerim yorgun, yer sabit değil..
Ve masamda bir kağıt aynı renk ve el yazısıyla....
Tek bir farkla..
Harfler kül ve kan
Harfler İnsanlık…
" soundcloud.com/tayfunlee/gazi-... "
Vakit ayırıp okuduğunuz için teşekkür eder,
Vefa dolu, Işık dolu okumalar dilerim..
Saygı ve Sevgiyle...
··
487 Gösterim
12 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
MUHTEŞEM! Bu inceleme bu kitabı okutturur. Heyecanlandım, merak ettim, gururlandım ve çok etkilendim Özlem... Kesinlikle şahane bir yazı özel ders veriyor musun acaba? :)
Her zamanki zarif görüşünle buradasın Yaren :) Teşekkür ederim.. Emin ol aynı gururla ve duygularla.. Mehmed Akif'i Sezai Karakoç gibi bir üstadın yanında olarak da anlatmak mümkün mü?..
Bu arada özel ders veriyorum tabi.. Taze çay demledim şimdi, sende gel! :)
Özlem hanım müsaade ederseniz 12 Mart okul programımızda şiirinizi kullanmak isterim,kaleminize yüreğinize sağlık.
Tabii Necla Hanım, Mehmet Akif üzerine bir şeyler yapabilirsem ne mutlu bana. Kullanabilirsiniz, onur duyarım☺️ Okuduğunuz için teşekkür ederim, vaktinize bereket.🌱
Şimdi bu bir mucize değilse eğer, nasıl oluyor da top seslerini duyuyoruz ve genzimizi yakan barut kokusu gerçek değilse, nedir gerçek?
İnceleme, tahlil, yorum...
Bu yazıyı anlatmakta çok cılız kelimeler, 'büyülendim ama büyüyemedim' dedikleri bu olsa gerek :)
Seni bildikçe, insana inanmanın ümidi de büyüyor içimde...
Kendinle kal, daha güzel bir dua bilmiyorum... :)
Canım Ablam.. Asıl sözlerinin yanında ben ne söyleyebilirim bilmiyorum. Her seferinde mahçubiyetimleyim :) Mehmet Akif Ersoy ile ilk, ilkokul zamanlarında tanışmıştım.. Safahat kitabıyla. Gazete kuponları ile alınan :) .. Kendimce okumaya çalışmıştım o zamanlar ki şu an ki yazdıklarım dahil toyluğum bir mesafe ümidi ya.. Başka demiştim. Zamanı değil henüz.
Zamanı geldi mi bilmiyorum Ona dair okudum, öğrendim dediğim o her kelimenin... Tek bildiğim, ömrümün bu değerle sımsıkı bağlarla olması gerektiğidir. Çabam ve umudum...
Her bir sözün, sol yanımda bir ışık, bir pusula...
Güzelliğinle,
Kalbimle, Meleğim :)
....
Teşekkür ederim canım Ah-i Zer :) Mehmet Akif Ersoy gibi yüce bir kişiliği nacizane anlatmaya çalıştım..
Varlığına, Işığına sağlık :)
Reklam
