Depremle gelen yaz: Sarıyaz
Mahir Ünsal Eriş’ten okuduğum ilk eser oldu 
Sarıyaz ve tek kelimeyle bayıldım. Yazarın tarzına(en azından bu kitaptaki tarzını) 
Şermin Yaşar’ın kalemine benzettim. Hikayeyi tüm karakterlerden sırayla, onların bakış açılarıyla okumak bir puzzle ın parçalarını birer birer yerleştiriyor gibi hissettirdi.
Her bir karakterle hikaye yerlerine oturdu. Her karakter kurgunun eksik bir parçasını tamamladı ve eseri keyifle okumamı sağladı.
Uzun zamandır “ işte bu her şeyiyle tastamam bir öykü”dediğim bir öykü okumamıştım. Bu aralar öykülerden gidiyorum, öyle denk geliyor. Dün de 
Tomris Uyar’ın 
Yaza Yolculuk adlı eserini okumuştum. O da çok güzeldi fakat tamamlanmışlık hissi oluşturmadı bende. İşte budur diyemedim, tadı damağımda kaldı. Bi 50-60 sayfaya daha ihtiyacı vardı.
Spoiler içerebilir buradan sonraki kısım.
Öncelikle aralardaki 
Melih Cevdet Anday esintilerine bayıldım. Matbaaya her hafta yazı gönderen yaşlı ihtiyarın son mektubunu böyle beklemiyordum. Hikayenin temeli de çok iyi kurulmuştu bence ve böyle devam edeceği aklımın ucundan bile geçmezdi. Ben kırsaldaki bir olay anlatılacak diye düşünüyordum. Şengül’ün ölümünden buraya nasıl gelindi bilmiyorum :)
Şengül’ün ölümünü hatırlamayanlar için küçük bir hatırlatma. Depremden sonra sular kesilmişti. Su şebekesini kontrol etmek için gidenler Şengül’ün cansız bedenini buldular. ahalinin o anki ruh halini aynı zamanda insanların bilinç düş yorumunu yazar şu cümlelerle aktarıyor.
“Su olmuş, kanımıza, canımıza karışmıştı aylarca. Hastalıklar icat ettiler bu kadar zaman sonra, olayı duyanlar. Hastanelere hücum ettiler. Kustular, bayıldılar, ateşlendiler. Herkes, bir genç kızın canını kana kana içmiş olmaktan duyduğu azabı bir hastalığa, gelip geçici bir üzüntüye değişti.”
İşte böyle başlıyor hikaye, önce Şengül ve analığının evini vuruyor deprem. Daha sonra tüm karakterleri…
Süper spoiler bölgesi :)
Sarı yaz olmasının sebebi sülfür buharı.
Bir fabrikaya liyakatsizlikle kimya mühendisi olmamasına rağmen(aslında jeoloji mühendisi) mühendislik kategorisinden giren karakterin depremle paniklemesi sonucu bi kola yanlışlıkla eli değiyor sülfür gazı da kontrolsüz olarak çevreye yayılıyor.İnceleme
Mahir Ünsal Eriş’ten okuduğum ilk eser oldu Sarıyaz ve tek kelimeyle bayıldım. Yazarın tarzına(en azından bu kitaptaki tarzını) Şermin Yaşar’ın kalemine benzettim. Hikayeyi tüm karakterlerden sırayla, onların bakış açılarıyla okumak bir puzzle ın parçalarını birer birer yerleştiriyor gibi hissettirdi.
Her bir karakterle hikaye yerlerine oturdu. Her karakter kurgunun eksik bir parçasını tamamladı ve eseri keyifle okumamı sağladı.
Uzun zamandır “ işte bu her şeyiyle tastamam bir öykü”dediğim bir öykü okumamıştım. Bu aralar öykülerden gidiyorum, öyle denk geliyor. Dün de Tomris Uyar’ın Yaza Yolculuk adlı eserini okumuştum. O da çok güzeldi fakat tamamlanmışlık hissi oluşturmadı bende. İşte budur diyemedim, tadı damağımda kaldı. Bi 50-60 sayfaya daha ihtiyacı vardı.
Spoiler içerebilir buradan sonraki kısım.
Öncelikle aralardaki Melih Cevdet Anday esintilerine bayıldım. Matbaaya her hafta yazı gönderen yaşlı ihtiyarın son mektubunu böyle beklemiyordum. Hikayenin temeli de çok iyi kurulmuştu bence ve böyle devam edeceği aklımın ucundan bile geçmezdi. Ben kırsaldaki bir olay anlatılacak diye düşünüyordum. Şengül’ün ölümünden buraya nasıl gelindi bilmiyorum :)
Şengül’ün ölümünü hatırlamayanlar için küçük bir hatırlatma. Depremden sonra sular kesilmişti. Su şebekesini kontrol etmek için gidenler Şengül’ün cansız bedenini buldular. ahalinin o anki ruh halini aynı zamanda insanların bilinç düş yorumunu yazar şu cümlelerle aktarıyor.
“Su olmuş, kanımıza, canımıza karışmıştı aylarca. Hastalıklar icat ettiler bu kadar zaman sonra, olayı duyanlar. Hastanelere hücum ettiler. Kustular, bayıldılar, ateşlendiler. Herkes, bir genç kızın canını kana kana içmiş olmaktan duyduğu azabı bir hastalığa, gelip geçici bir üzüntüye değişti.”
İşte böyle başlıyor hikaye, önce Şengül ve analığının evini vuruyor deprem. Daha sonra tüm karakterleri…
Süper spoiler bölgesi :)
Sarı yaz olmasının sebebi sülfür buharı.
Bir fabrikaya liyakatsizlikle kimya mühendisi olmamasına rağmen(aslında jeoloji mühendisi) mühendislik kategorisinden giren karakterin depremle paniklemesi sonucu bi kola yanlışlıkla eli değiyor sülfür gazı da kontrolsüz olarak çevreye yayılıyor.·
1 +1'leme
·59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.