Dağılan dikkatimizDüşünce
Bir şey okuyordum az önce. Güzel bir yazıydı, tam içime dokunuyordu… derken elim telefona gitti. Bildirim değil, merak. Sessizlik değil, alışkanlık. Parmaklarım kendi kendine Twitter'ı açtı. Ne okuduğumu hatırlamıyorum artık. O cümle yarım kaldı, zihnim başka bir pencereye savruldu. Ve okumam bölündü. Bunu kendime yapmayacağımı kaç kez telkin etsem de alışkanlıkları değiştirmek bir hayli zor oluyor bazen. Gün içinde kaç kere bölünüyoruz böyle? Bir kahve içmeye çalışırken, bir kitap okurken, bir sohbete odaklanırken dağılıveriyor odak noktamız... Hep bir şey eksik gibi hissediyoruz ya, belki de fazla şey var. Sürekli bir yerlere bakıyor, birilerine yetişmeye çalışıyor, her şeyden haberdar olup hiçbir şeyi tam yaşamıyoruz.
Sosyal medya akıllı telefonların içinde ama sanki bizim yerimize düşünmeye başladı. Bizi tanıyor, neye tıklayacağımızı biliyor, hatta bazen bizden daha kararlı. O yüzden dikkat dediğimiz şey artık kırılgan, çabuk dağılmaya meyilli. Parça parça bakıyoruz hayata; her şeyin birazını biliyoruz ama hiçbir şeyin içine tam olarak giremiyoruz.Oysa insanın dikkat verdiği şey büyür. Bir dostla yapılan uzun bir sohbet, derinlemesine okunan bir kitap, sessizce izlenen bir gün batımı… Bunlar bizi besler, güçlendirir. Ama ekranlar karşısında zaman geçtikçe, biz biraz daha kendimizden uzaklaşıyoruz. Çalınan Dikkat kitabı da tam bunlara değiniyor, elimizden kayıp giden çocukluk, çocukları neyin içine ittiğimizi bilmediğimiz internet alemi...vs.vs.vs. Dikkatlerimiz bu kadar çabuk dağılmaya meyilli, etrafımızda olan bitenden kopuk yaşamaya alıştırılmışız, nasıl bu kadar hızla evrildik şaşırıyorum.
Belki de şimdi dikkat ettiğimiz şeyleri sorgulamanın, gerçek bir dikkat kesilmenin tam zamanı. Çünkü dikkat bir nevi sevgidir. Neyi önemsiyorsak, ona zaman ve dikkat veririz. Ve eğer dikkatimiz dağınıksa… belki de asıl neyi sevdiğimizi unutmuşuzdur gibi geliyor bana...
Kitapta derinlemesine incelenen bir konu daha var ki o da DEHB. Çocuklarda dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu (DEHB) çoğu zaman yalnızca "çok hareketli" olmakla karıştırılsa da, aslında işin temelinde genellikle dikkat bozukluğu yatar. Bu çocuklar derse ya da konuşmaya odaklanmakta güçlük çeker, sık sık hayallere dalar, verilen görevleri tamamlamadan bırakabilir ya da bir şeyi dinliyor gibi görünseler de zihnen başka yerlerde dolaşırlar. Ancak bu davranışlar tembellik, ilgisizlik ya da disiplinsizlik değildir. DEHB, çocuğun beyninin bilgiyi işleme ve dikkatini sürdürme biçiminin farklı olmasından kaynaklanan nörogelişimsel bir durumdur. Çocuk bazen çok da istemesine rağmen dikkatini toplayamaz; çünkü beyninin dikkatle ilgili çalışan bölgeleri farklı işler. Ne yazık ki bu durum çoğu zaman yanlış anlaşılır, çocuk “dalgın, sorumsuz, ilgisiz” etiketlerine maruz kalır. Oysa bu çocukların ihtiyacı ceza ya da baskı değil, onları anlayan, sabırla yaklaşan ve potansiyellerini fark eden yetişkinlerdir. Sevgiyle desteklenen bir çocuk, dikkat dağınıklığını aşmakta çok daha güçlü adımlar atar. Unutulmamalı ki dikkat eksikliği olan bir çocuk eksik değil, sadece farklıdır. Bu fark, doğru bir yaklaşımla çocuğun en güçlü yanına bile dönüşebilir.
Çocuklar, dünyaya gözlerini kocaman açarak bakarlar. Her şey onlar için yenidir, heyecan vericidir. Hep bir merak duygusuyla bakarlar etraflarına. Bu yüzden dikkatleri de tıpkı bir rüzgarla yön değiştiren uçurtma gibidir. Bir an ellerindeki kaleme bakarlar, sonra pencereden uçan bir kuşa… sonra birden ayağa kalkar, “Aaa bak bu kutunun içinde ne varmış!” derler. Bu dağınıklık değil aslında; bu, hayatın ayrıntılarını büyük bir merakla keşfetme hali. Sadece biz yetişkinler çok hayatın bizi adeta yutmasıyla bu hâli çok çabuk unutuyoruz..
Tıpkı bizde de olduğu gibi günümüzde ekranlar çocuklardaki bu doğal merakı bastırıyor. Çizgi filmler, oyunlar, hızlı geçişli videolar çocukların dikkatini sürekli uyarıyor ama derinleştirmiyor. Sözüm meclisten dışarı ama çocuğu susturmak için tableti eline verip köşenize çekilemezsiniz. Oyun oynamak yerine sadece izleyen bir çocuk, zihnini kullanmak yerine zihnini durdurmayı öğreniyor. Ya da sürekli "değişebilen" seçeneklerle hayatı bu kadar basit ve bundan ibaret görüyor. Böyle olunca, uzun süre bir şeye odaklanmak giderek daha zor hale geliyor.
Oysa çocukların dikkati dağınık değil, sadece doğalarına uygun değil çoğu uyaran. Onlara zaman tanımak, bolca oyun, doğa, sohbet ve sabır vermek gerek. Çünkü dikkat, tıpkı sevgi gibi, ilgiyle büyür.. O yüzden kitabı özellikle yanında çevresinde çocuk olan insanların okuması çok önemli diye düşünüyorum..
Geçtiğimiz aylarda yazarın Kaybolan Bağlar adlı kitabını okuyup yine çok beğenmiştim(#278010059 ), o kitabında da benzer konulara değiniyor fakat bu kadar detaylı değil elbette. Bu kitabını da yine aynı beğeniyle okudum, bana sevgili Sinem'in önerisiydi <3 Ben de ilgilisine naçizane tavsiye ediyorum, pişman olmayacağınız belirtmek isterim..Kitap 279 sayfa kalan kısmı yapabileceklerimiz ve kaynak & notlardan oluşuyor...
Herkese dikkatli ve keyifli okumalar dilerim...
··
4.642 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncelemeyi okurken kendimi gördüm resmen. Ben de her şeye yetişmeye çalışıp hiç bişeye tam yetişemeyenler ya da öyle hissedenler kulübündenim 🥲 Hislerimizin tercümanı olmuşsun 🌸 kalemine, emeğine o güzel yüreğine sağlık çok beğendimmm ❤️
Demet
Gönderi Sahibi
Dikkatimiz artık çok daha çabuk dağılır oldu, sosyal medya ve diğer çevrenin de etkisiyle bir şeylere yetişemiyormuşuz hissi ağır basıyor artık doğal olarak. Aslında hiçbir şey olduğu yok sadece biraz durup sakinleşmemiz gerekiyor galiba. Böylesine bile olsa ortak hislerde buluşmak ne kadar güzel, incelemeyi beğenmene sevindim, yorumun için de ben teşekkür ederim.🌸💞🙏🏻✨😊🖐🏻🌼
Demet
Gönderi Sahibi
Müteferriç 😂😂Avrupa'nın çok daha ötesinde bir insan olduğumu falan her şeyi öğrendiniz 🤭