Açlık… Yoksulluk… Sefalet…1000Kitap
Merhaba kitap dostlarım. Uzunnn bir aradan sonraki incelememi Demet’in düzenlediği etkinlik (#276912306) için yazıyorum. Bir hatam olursa şimdiden affola :) Hüseyin Rahmi Gürpınar’la tanışmam (tabii ki tanıyorum, sadece okumamıştım) etkinlikten çok daha önce, 
Demet sayesinde olmuştu. "Bir bak, seversin" dedi. Ben de baktım. İyi ki de demiş, iyi ki de bakmışım. Beni durdurana aşk olsun :))
Bu kadar girizgah yeter sanırım. Ciddiyete doğru gidelim artık. Evet ne diyordum? Gürpınar’ı okumak… İlk kitabından sonra diline, mizahına, olaylara bakışına hayran oldum; sonra etkinlik denk geldi (Demet sağ olsun) bu sefer de bahaneyle okumaya devam ettim. Gürpınar’ın en sevdiğim yanı, toplumun çürümüş ve yozlaşmış taraflarını öyle doğallıkla veriyor ki, bir yandan gülümserken, diğer yandan "Bu insanlar gerçekten yaşamış olabilir mi?" diye düşünüyor insan.
Şimdiye kadar 14 kitabını okudum. Bunların 12 tanesi o kadar eğlenceliydi ki zaman zaman kahkahalarla güldüğümü hatırlıyorum. Hele bazı karakterler var ki, günümüzde yaşayan insanlara benzerlikleriyle bizleri şaşırtıyor. Kitaplarını okurken sanki köydeki Memet emmiyi, Hatçe teyzeyi görüyorum.
Hepsi de güldürecek diye bir şey yok tabii… Bazı kitaplarında da yazdıklarıyla gerçekleri tokat gibi yüzümüze çarpıyor.
Okuduklarım arasında iki kitabı var ki diğerlerinden çok ayrılıyor: 
Hakka Sığındık ve #k:349868. Bu iki kitap güldürmedi, okurken içimi acıttı. Her ikisi de aynı yaraya parmak basıyor aslında. AÇLIK, SEFALET, YOKSULLUK... Hakka Sığındık’ta her ne kadar karakterler hayatla o çetin mücadelelerinden sonra ayakta kalmayı başarıyor gibi görünseler de İffet’te işler bambaşka. Adeta dramın dibini görüyoruz desem abartmış olmam. Yoksulluğun insana neler yaptırabileceğini, açlığın nasıl bir felakete sürüklediğini o kadar gerçekçi anlatmış ki; okurken boğazın düğümleniyor, gözlerin doluyor.
Hani "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" diye bir söz vardır ya, bırak yardım etmeyi, mahalleli resmen açlık içinde kıvranan insanlara daha da eziyet ediyor; "açlıktan gebersinler" der gibi davranıyorlar. Üstüne üstlük onları olmadık suçlamalarla damgalıyor, dışlıyor, yalnızlaştırıyorlar.
İffet’in yaşadıkları öyle kolay anlatılır şeyler değil. Acılarına sayfalar yetmez. Hele Latif… Zavallı Latif!… Ben hissettiklerimi buraya sığdıramadım. O yüzden en güzeli, alın okuyun derim. Gürpınar hem güldürüyor hem de tam kalbinden vuruyor insanı. Bazı kitapları eğlencelik, bazılarıysa adeta tokat gibi. Ama her haliyle okumaya değer...
Kitapla kalın… Sevgiyle kalın…
Demet sayesinde olmuştu. "Bir bak, seversin" dedi. Ben de baktım. İyi ki de demiş, iyi ki de bakmışım. Beni durdurana aşk olsun :))
Bu kadar girizgah yeter sanırım. Ciddiyete doğru gidelim artık. Evet ne diyordum? Gürpınar’ı okumak… İlk kitabından sonra diline, mizahına, olaylara bakışına hayran oldum; sonra etkinlik denk geldi (Demet sağ olsun) bu sefer de bahaneyle okumaya devam ettim. Gürpınar’ın en sevdiğim yanı, toplumun çürümüş ve yozlaşmış taraflarını öyle doğallıkla veriyor ki, bir yandan gülümserken, diğer yandan "Bu insanlar gerçekten yaşamış olabilir mi?" diye düşünüyor insan.
Şimdiye kadar 14 kitabını okudum. Bunların 12 tanesi o kadar eğlenceliydi ki zaman zaman kahkahalarla güldüğümü hatırlıyorum. Hele bazı karakterler var ki, günümüzde yaşayan insanlara benzerlikleriyle bizleri şaşırtıyor. Kitaplarını okurken sanki köydeki Memet emmiyi, Hatçe teyzeyi görüyorum.
Hepsi de güldürecek diye bir şey yok tabii… Bazı kitaplarında da yazdıklarıyla gerçekleri tokat gibi yüzümüze çarpıyor.
Okuduklarım arasında iki kitabı var ki diğerlerinden çok ayrılıyor: Hakka Sığındık ve #k:349868. Bu iki kitap güldürmedi, okurken içimi acıttı. Her ikisi de aynı yaraya parmak basıyor aslında. AÇLIK, SEFALET, YOKSULLUK... Hakka Sığındık’ta her ne kadar karakterler hayatla o çetin mücadelelerinden sonra ayakta kalmayı başarıyor gibi görünseler de İffet’te işler bambaşka. Adeta dramın dibini görüyoruz desem abartmış olmam. Yoksulluğun insana neler yaptırabileceğini, açlığın nasıl bir felakete sürüklediğini o kadar gerçekçi anlatmış ki; okurken boğazın düğümleniyor, gözlerin doluyor.
Hani "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" diye bir söz vardır ya, bırak yardım etmeyi, mahalleli resmen açlık içinde kıvranan insanlara daha da eziyet ediyor; "açlıktan gebersinler" der gibi davranıyorlar. Üstüne üstlük onları olmadık suçlamalarla damgalıyor, dışlıyor, yalnızlaştırıyorlar.
İffet’in yaşadıkları öyle kolay anlatılır şeyler değil. Acılarına sayfalar yetmez. Hele Latif… Zavallı Latif!… Ben hissettiklerimi buraya sığdıramadım. O yüzden en güzeli, alın okuyun derim. Gürpınar hem güldürüyor hem de tam kalbinden vuruyor insanı. Bazı kitapları eğlencelik, bazılarıysa adeta tokat gibi. Ama her haliyle okumaya değer...
Kitapla kalın… Sevgiyle kalın…··
3.103 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Öncelikle eline emeğine sağlık diyorum canım ablacığım. Seveceğini hep biliyordum.❤️ Nice 14'lere diyorum.. kitapların da okuma hevesin de artsın eksilmesin🙏🏼🙏🏼🙏🏼🧿 İffet'i ben de okuyacağım inşallah, önümüzdeki günlerde şimdi daha da merak ettim. Tekrar emeğine sağlık, incelemeye ve etkinliğe zaman ayırdığın için teşekkür ediyorum. Yeni kitaplarda görüşmek üzere🥰🌼🌷🪷🌸
İnceleme için o uzun aralar pek uzamıştı, vesile sebebi olmak ise çok güzel, çok kıymetli ❤️🥹
Sağ ol canım. Kalemi (klavyeyi) tekrar bir vesile ile elimize almak zamanı gelmişti. O vesilenin sen olması da ayrıca güzel. Nicelerine diyelim 🌸❤️