Antoine Roquentin'in gölgesinde yaşamak!
İncelemenin sonunda söyleyeceğim şeyi başta söylemek istiyorum, ben bu kitabı sevemedim. Öncelikle biraz karakterden bahsedeyim, daha sonra üsluptan ve en son neden sevmediğimi anlatayım.
Zebercet, pasif, içine kapanık ve hayatla bir bağ kurmakta zorlanan bir karakterdir. O, sadece otel işletmeciliği yaparak hayatta kalır, ancak gerçek anlamda yaşamaz. Hayatı, belirli ritüeller ve monoton tekrarlardan ibarettir. Gizemli kadının otelden ayrılmasıyla, bu monoton düzeni bozulur ve Zebercet, saplantılı bir arayışa girer. Bu arayış, onun ruhsal çöküşünün başlangıcıdır ve onu, toplumun normlarının dışına iten eylemlere yöneltir.
Anayurt Oteli, sadece bir karakterin psikolojik çöküşünü anlatmakla kalmaz, aynı zamanda modernleşme sürecindeki Türk toplumunun birey üzerindeki etkilerini de sorgular. Zebercet, bir nevi "kayıp kuşak"ın temsilcisidir; geleneksel değerlerden kopmuş, ancak modern dünyanın getirdiği yeni değerlere de ayak uyduramamıştır. Bu durum, onun yalnızlığını ve varoluşsal sancılarını daha da derinleştirir.
Yusuf Atılgan, 
Emil Michel Cioran, 
Albert Camus, 
Albert Caraco, 
Georges Perec, 
Jean-Paul Sartre karışımı bir üslup yaratmaya çalışmış ancak bir olay örgüsü izlemek yerine o kadar çok durum analizleri ve çevrenin karakter etrafında akışı üzerine yoğunlaşmış ki, okurken sıkıntıdan hep aynı sayfaları mı okuyorum hissi yarattı. Sürekli Zebercet'in etrafından geçip giden insanların fiziksel görünüşünün betimlemesini okuyoruz ama ortada ne elle tutulur bir konu var ne de akla yatar bir son var.
Ömer Kavur'un çekmiş olduğu filmi de izledim kitabın nihai amacını anlayabilmek için ancak orada da sadece amaçsız bir yalnızlık, anlamsız bir kişilik karmaşası ve özgün olmaya çalışayım derken içeriği boş bir yapım çıkmış ortaya.
Bu kitabın anlatmaya çalıştığı, yalnızlığın bir insanı nasıl delirttiğini daha edebi ve daha özgün bir kalemden okumak istiyorsanız kesinlikle 
Bulantı kitabını okumalısınız.
Emil Michel Cioran, Albert Camus, Albert Caraco, Georges Perec, Jean-Paul Sartre karışımı bir üslup yaratmaya çalışmış ancak bir olay örgüsü izlemek yerine o kadar çok durum analizleri ve çevrenin karakter etrafında akışı üzerine yoğunlaşmış ki, okurken sıkıntıdan hep aynı sayfaları mı okuyorum hissi yarattı. Sürekli Zebercet'in etrafından geçip giden insanların fiziksel görünüşünün betimlemesini okuyoruz ama ortada ne elle tutulur bir konu var ne de akla yatar bir son var.
Ömer Kavur'un çekmiş olduğu filmi de izledim kitabın nihai amacını anlayabilmek için ancak orada da sadece amaçsız bir yalnızlık, anlamsız bir kişilik karmaşası ve özgün olmaya çalışayım derken içeriği boş bir yapım çıkmış ortaya.
Bu kitabın anlatmaya çalıştığı, yalnızlığın bir insanı nasıl delirttiğini daha edebi ve daha özgün bir kalemden okumak istiyorsanız kesinlikle Bulantı kitabını okumalısınız.·
138 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.