60 Yorum
Uyananlara bir Günaydın şiiri bırakayım:
Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,
Uykudan uyandırsam seni:
Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliçten.
Vapur düdükleri ötmededir.
Etraf alacakaranlık,
Köprü açıktır henüz.
Bir gün sabah sabah kapıyı çalsam…
Yolculuğum uzun sürmüş oldukça
Gece demir köprülerden geçmiştir tren.
Dağ başında beş on haneli köyler,
Telgraf direkleri yollar boyunca
Koşuşup durmuş bizle beraber.
Şarkılar söylemişim pencereden,
Uyanıp uyanıp yine dalmışım.
Biletim üçüncü mevki,
Fakirlik hali.
Lületaşından gerdanlığa gücüm yetmemiş,
Sana Sapanca’dan bir sepet elma almışım..
Ver elini Haydarpaşa demişiz,
Vapur rıhtımdadır pırıl pırıl,
Hava hafiften soğuk,
Deniz katran ve balık kokulu
Köprüden kayıkla geçmişim karşıya,
Bir nefeste çıkmışım bizim yokuşu…
Bir gün sabah sabah kapıyı vursam,
-Kim o ? dersin uykulu sesinle içerden.
Saçların dağınıktır, mahmursundur.
Kimbilir ne güzel görünürsün sevgilim,
Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,
Uykudan uyandırsam seni,
Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç’ten.
Fabrika düdükleri ötmededir.
Turgut Uyar
Aslında bir noktada güzel, karar verici bir cümle. Lakin hayat denilen olguda siyah veya beyaz yok maalesef; hoşlanmadığınız işlerden, uğraşlardan sonra hoşlandıklarınızın da geldiğini biliyoruz. Hayatta tek bir renk yok! Göreceksiniz ki bu hayat bir sofra: sevmediğiniz yemeklerden başlarsanız sevdiklerinize ulaşmış olacaksınız; ama sevdiklerinizden başlarsanız, inanın bir gün sevmediğiniz bir yemeğe ulaşacaksınız. Gayemiz “Nasıl” ile değil “Neden” ile belirlenir. O kabak çıkan karpuzu yemek veya yememek değil mesele… Keza açlıktan ölmemek için kestiysen.
Bazı kitaplar sevmemek gibi değil de gerçekten çok niteliksiz. Doğru seçim çok önemli yolun onlara düşmemesi için...
2 yanıtı göster
Bu zamana kadar hiçbir kitabı yarım bırakmadım. Hoşlaşmadığım, okurken bir yokuş çıkar gibi yorulduğum kitaplar olmuştur elbette; böyle bir durumda bi’ mola vermiş -araya başka kitaplar okumak- sonra gelmiş devam etmiş ve bitirmişimdir.
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Bırakırııım. Birkaç yıl önceye kadar zorlardım. Dizilerde de aynı şeyi yapıyordum. Ama baktım zorladıkça sünüyor ve dikkatimi de tam vermiyorum. Dedim ki ne gerek var? Hem vaktim gidiyor hem acı çekiyorum 😂 O sürede başka bir kitapta ilerlenir mantığıyla artık vicdan azabı duymadan bırakıveriyorum 🤓
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.