“GEÇ KALAN”
Tarık Tufan’dan okuduğum ilk kitap #k:305834.
Sevdiğini kaybetmiş bir adamı anlatıyor. İç dünyası oldukça karışık, fikirleri, aklı da bir o kadar. Hatta kitaptaki olayların anlatımı da bu adam kadar karışık. Net olan bir insan için bunlar bir tık fazla, ister istemez etkiliyor.
Kitap bir kayboluş hikâyesi. Sevdiği kadın Firüzan’ı kaybetmenin ardından yarım kalan bir adam. Kaybettiği sevdiğini şehrin sokaklarında, kafasının içinde, kendi içindeki karanlık kuyusunda arıyor. Hatta yıllar önce onu terk eden annesini de. Bir çocukluk travmasının (anne tarafından terk edilişin kapanmaz yaralarını) ileriki zamanlarda bir başka kadın tarafından bu terk edilişinin tekrarlanmasını okuyoruz. İçimi hüzünle dolduran kısımlar oldu. Hepimiz bazı zamanlar kaybetmiyor muyuz sevdiklerimizi, bulmaya çalışırken daha çok kaybolmuyor muyuz içimizdeki çıkmaz sokaklarda? Tam olarak o anlardan bir kesit bu kitap. Yazar, karakterler üzerinden içsel bir yolculuk yaptırıyor okuyucusuna.
”Herkes kendi kuyusunda kalbinde taşır, biliyorsun.”
”Geçtiğin yollarda izin kalmadı.
İnsan her şeye geç kalandır.”
”En çok mutlu olduğu anlarda korkan insanlardan oldun sen de. Yeni aldığı elbiseler hemen eskimesin diye uzun süre giymeyip saklayan yoksullar gibi, mutluluğunu doyasıya yaşamaktan korkuyorsun. Çabucak eskimesinden, çabucak kaybetmekten. Bir daha alamamaktan, bir daha bulamamaktan.”
”İnsana bulaşan en büyük lanet unutulmaktır. Çünkü unutulmak, en hüzünlü kayboluştur.”
”Bu kez kesin uzaklaşır diye düşünürken gitmedi. Bekledi, çünkü iyi insanlar öyle yapar.”
”İnsanı anlatmak değil, susmak yorar.
İnsanı yaşamak değil, gizlemek yorar.
İnsanı yol değil, kalmak yorar.”
Bir kitabını okuyorsunuz, sonra yazarın bütün kitaplarını merak ediyorsunuz. Bu da öyle oldu.
Tanımadığım bir yazardan bir kitap okurken ilk dikkat ettiğim şey, kullandığı kelimelerdir. Hem yara, hem şifaymış Tarık Tufan’ın seçtiği eşsiz kelimeler. Hem şiirsel hem düşündüren cümlelerle dolu melankolik bir kitap okudum. Siz de okuyun.Edebiyat & Roman
Tarık Tufan’dan okuduğum ilk kitap #k:305834.
Sevdiğini kaybetmiş bir adamı anlatıyor. İç dünyası oldukça karışık, fikirleri, aklı da bir o kadar. Hatta kitaptaki olayların anlatımı da bu adam kadar karışık. Net olan bir insan için bunlar bir tık fazla, ister istemez etkiliyor.
Kitap bir kayboluş hikâyesi. Sevdiği kadın Firüzan’ı kaybetmenin ardından yarım kalan bir adam. Kaybettiği sevdiğini şehrin sokaklarında, kafasının içinde, kendi içindeki karanlık kuyusunda arıyor. Hatta yıllar önce onu terk eden annesini de. Bir çocukluk travmasının (anne tarafından terk edilişin kapanmaz yaralarını) ileriki zamanlarda bir başka kadın tarafından bu terk edilişinin tekrarlanmasını okuyoruz. İçimi hüzünle dolduran kısımlar oldu. Hepimiz bazı zamanlar kaybetmiyor muyuz sevdiklerimizi, bulmaya çalışırken daha çok kaybolmuyor muyuz içimizdeki çıkmaz sokaklarda? Tam olarak o anlardan bir kesit bu kitap. Yazar, karakterler üzerinden içsel bir yolculuk yaptırıyor okuyucusuna.
”Herkes kendi kuyusunda kalbinde taşır, biliyorsun.”
”Geçtiğin yollarda izin kalmadı.
İnsan her şeye geç kalandır.”
”En çok mutlu olduğu anlarda korkan insanlardan oldun sen de. Yeni aldığı elbiseler hemen eskimesin diye uzun süre giymeyip saklayan yoksullar gibi, mutluluğunu doyasıya yaşamaktan korkuyorsun. Çabucak eskimesinden, çabucak kaybetmekten. Bir daha alamamaktan, bir daha bulamamaktan.”
”İnsana bulaşan en büyük lanet unutulmaktır. Çünkü unutulmak, en hüzünlü kayboluştur.”
”Bu kez kesin uzaklaşır diye düşünürken gitmedi. Bekledi, çünkü iyi insanlar öyle yapar.”
”İnsanı anlatmak değil, susmak yorar.
İnsanı yaşamak değil, gizlemek yorar.
İnsanı yol değil, kalmak yorar.”
Bir kitabını okuyorsunuz, sonra yazarın bütün kitaplarını merak ediyorsunuz. Bu da öyle oldu.
Tanımadığım bir yazardan bir kitap okurken ilk dikkat ettiğim şey, kullandığı kelimelerdir. Hem yara, hem şifaymış Tarık Tufan’ın seçtiği eşsiz kelimeler. Hem şiirsel hem düşündüren cümlelerle dolu melankolik bir kitap okudum. Siz de okuyun.·
1 +1'leme
·3.104 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hocam düşerken, beni onlara verme ve Şanzelize düğün salonu kitaplarını şiddetle, cebren ve hile ile tavsiye ederim🤭🙈 okurken hem umut hem derbederlik hissediyorsunuz her eserde🙃keyifli okumalar şimdiden🤗
