Başkasına derman olup, kendinde yitenlere...
Her şey zıtlıkta belli ediyor kendini; siyah beyazda, hareketli durağanda, diri ölüde... En çok bir ölüde yaşadığını fark ediyor insan, bir ölüde hayatı sorguluyor, bir ölümü beklerken utanıyor yaşamasından ve hayat telaşından...
Bir ölü çıkıyor bir evden,
İnsanlar sanıyor ki bir cenaze var,
Bir ölünün ardından ağlıyorsun,
Oysa en çok kendine, içinde yitirdiklerine, göme göme bitirdiklerine ağlıyorsun.
"İnsan çokça hayat ve bir de ölümdür," diyor 
Tarık Tufan, "İnsan çokça ölüm ve bir de hayat," aslında. Yaşamayı beceremediği, eline yüzüne bulaştırdığı, azar azar öldüğü, yaşarken kokmaya, çürümeye başladığı bir hayat.
Uyumaktan korktuğunuz oldu mu hiç?
"Uyursam kesin kötü bir şey olacak ve ben engel olamamanın yükünü ömür boyu taşıyacağım," diye düşündüğünüz...
Uyurken yitirdiniz mi hiç sevdiklerinizi?
-Nasıl yitirmedik değil mi, 6 Şubat daha dün gibi, her gün bir yerler sallanıyor ve bizim için en ufak sallantıda takvimler hep 6 Şubat-
Rüya
Hikâyemizin başkahramanı...
Onun iç dünyasında yaşıyoruz eser boyunca; o oluyoruz, onunla yitiriyoruz en sevdiklerimizi, onunla tutunmaya çalışıyoruz hayata, onun gözünden bakıyoruz aile yaralarımıza. Başkalarına iyi gelmeye çalışıyoruz daha kendi yaralarımızı sararken. Neden bir tek kendine iyi gelemez ki insan? Kendini yapıştıramıyor değil mi yara bandı? Kendini ameliyat edemiyor doktor, kendinden kaçamıyor insan. 
Şükrü Erbaş misali, "Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?" Gidemedikçe yakalanıyoruz; kendimize, düşüncelerimize. Ve saplanıp kalıyoruz ruhumuzun dipsiz, karanlık kuyularında.
"Köşedeki kitaplık, yalnızca terapiden değil, hayatın karmaşasından da bir kaçış sunuyormuş gibi hissettiren kitaplarla doluydu."
Bu yüzden okumuyor muyuz?
Bütün çabamız kaçıp kurtulamadığımız hayatımızdan, insanlardan, kitaplar vesilesiyle bir an olsun uzaklaşmak değil mi? Ama haklı 
Necip Fazıl Kısakürek, "zaman korkunç daire," dönüp dolaşıp aynı yerde buluyoruz kendimizi, açtığımız her kitap eninde sonunda kapanıyor, dinlediğimiz her insan eninde sonunda susuyor ve yine hayatlarımıza dönüyoruz. "Duygular insanın en büyük zaafıdır." İflah olmaz, önünde durulamaz bir zaaf.
"İçindeki karmaşa, dış dünyadan çok daha gürültülü, çok daha yorucuydu."
Bir ölünün başında ondan kalan ne varsa düşünüyor insan. Bir ölünün başında çekiyor bütün vicdan azaplarını. O an sanki düşünmesi gereken yalnızca ölüme giden insanmış da bunu başaramıyor olmanın ruha verdiği derin ağırlık... Oysa yalnızca kendileri yerine ölebilir insanlar, dirilerinki vicdani bir acı çekiş öyküsü. Ölenle ölünmüyor ama kendiyle de yaşayamıyor insan.
İnce ama derin bir yolculuk,
Başkasına derman olup, kendinde yitenlere...
Tarık Tufan, "İnsan çokça ölüm ve bir de hayat," aslında. Yaşamayı beceremediği, eline yüzüne bulaştırdığı, azar azar öldüğü, yaşarken kokmaya, çürümeye başladığı bir hayat.
Uyumaktan korktuğunuz oldu mu hiç?
"Uyursam kesin kötü bir şey olacak ve ben engel olamamanın yükünü ömür boyu taşıyacağım," diye düşündüğünüz...
Uyurken yitirdiniz mi hiç sevdiklerinizi?
-Nasıl yitirmedik değil mi, 6 Şubat daha dün gibi, her gün bir yerler sallanıyor ve bizim için en ufak sallantıda takvimler hep 6 Şubat-
Rüya
Hikâyemizin başkahramanı...
Onun iç dünyasında yaşıyoruz eser boyunca; o oluyoruz, onunla yitiriyoruz en sevdiklerimizi, onunla tutunmaya çalışıyoruz hayata, onun gözünden bakıyoruz aile yaralarımıza. Başkalarına iyi gelmeye çalışıyoruz daha kendi yaralarımızı sararken. Neden bir tek kendine iyi gelemez ki insan? Kendini yapıştıramıyor değil mi yara bandı? Kendini ameliyat edemiyor doktor, kendinden kaçamıyor insan. Şükrü Erbaş misali, "Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?" Gidemedikçe yakalanıyoruz; kendimize, düşüncelerimize. Ve saplanıp kalıyoruz ruhumuzun dipsiz, karanlık kuyularında.
"Köşedeki kitaplık, yalnızca terapiden değil, hayatın karmaşasından da bir kaçış sunuyormuş gibi hissettiren kitaplarla doluydu."
Bu yüzden okumuyor muyuz?
Bütün çabamız kaçıp kurtulamadığımız hayatımızdan, insanlardan, kitaplar vesilesiyle bir an olsun uzaklaşmak değil mi? Ama haklı Necip Fazıl Kısakürek, "zaman korkunç daire," dönüp dolaşıp aynı yerde buluyoruz kendimizi, açtığımız her kitap eninde sonunda kapanıyor, dinlediğimiz her insan eninde sonunda susuyor ve yine hayatlarımıza dönüyoruz. "Duygular insanın en büyük zaafıdır." İflah olmaz, önünde durulamaz bir zaaf.
"İçindeki karmaşa, dış dünyadan çok daha gürültülü, çok daha yorucuydu."
Bir ölünün başında ondan kalan ne varsa düşünüyor insan. Bir ölünün başında çekiyor bütün vicdan azaplarını. O an sanki düşünmesi gereken yalnızca ölüme giden insanmış da bunu başaramıyor olmanın ruha verdiği derin ağırlık... Oysa yalnızca kendileri yerine ölebilir insanlar, dirilerinki vicdani bir acı çekiş öyküsü. Ölenle ölünmüyor ama kendiyle de yaşayamıyor insan.
İnce ama derin bir yolculuk,
Başkasına derman olup, kendinde yitenlere...··
3.070 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sizin incelemeleriniz de konu edindiği kitaplar kadar kıymetli. Hatta eserlere bazen farklı bir anlam, perspektif, değer dahi kattığı oluyor. Bu bağlamda gösterdiğiniz ilgi ve kıymetli yorumunuz için teşekkür ederim 🙏
Okumanın yanında yazmak da güzel, böyle yazabilmek daha da güzel...
Maşallah Hocam. Kaleminiz daim yazsın.
"Bir ölünün başında çekiyor insan bütün vicdan azaplarını"
Değil mi?
Ha bugün ha yarın ararım diyip bir türlü arayamadığın, son gördüğünde tekrar görüşeceksin umuduyla sıkı sıkıya sarılmadığın, sinirli bir anında kalbini kırdığın birini hiç beklemediğin bir anda kaybettinde anlıyorsun her şeyin boş olduğunu...
Evet, 'ölenle ölünmüyor ama kendiyle de yaşayamıyor insan'
Bu inceleme dağıttı beni...
Hocam dagittiniz beni ... Bugün akadasimin annesini kaybettik ve tüm gün nasil teselli edilir ki annesini kaybetmis birini diye .düşündüm.. kaleminize en çok da yüreğinize sağlık..
Reklam
