Yazar:
Selahattin Tomar
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 23 dk.
Sayfa Sayısı:
84
Basım Tarihi:
3 Kasım 2025
Yayınevi:
Kitapyurdu Doğrudan Yayıncılık
ISBN:
9786255747525
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Başkasına derman olup, kendinde yitenlere...
Her şey zıtlıkta belli ediyor kendini; siyah beyazda, hareketli durağanda, diri ölüde... En çok bir ölüde yaşadığını fark ediyor insan, bir ölüde hayatı sorguluyor, bir ölümü beklerken utanıyor yaşamasından ve hayat telaşından...
Bir ölü çıkıyor bir evden,
İnsanlar sanıyor ki bir cenaze var,
Bir ölünün ardından ağlıyorsun,
Oysa en çok kendine, içinde yitirdiklerine, göme göme bitirdiklerine ağlıyorsun.
"İnsan çokça hayat ve bir de ölümdür," diyor 
Tarık Tufan, "İnsan çokça ölüm ve bir de hayat," aslında. Yaşamayı beceremediği, eline yüzüne bulaştırdığı, azar azar öldüğü, yaşarken kokmaya, çürümeye başladığı bir hayat.
Uyumaktan korktuğunuz oldu mu hiç?
"Uyursam kesin kötü bir şey olacak ve ben engel olamamanın yükünü ömür boyu taşıyacağım," diye düşündüğünüz...
Uyurken yitirdiniz mi hiç sevdiklerinizi?
-Nasıl yitirmedik değil mi, 6 Şubat daha dün gibi, her gün bir yerler sallanıyor ve bizim için en ufak sallantıda takvimler hep 6 Şubat-
Rüya
Hikâyemizin başkahramanı...
Onun iç dünyasında yaşıyoruz eser boyunca; o oluyoruz, onunla yitiriyoruz en sevdiklerimizi, onunla tutunmaya çalışıyoruz hayata, onun gözünden bakıyoruz aile yaralarımıza. Başkalarına iyi gelmeye çalışıyoruz daha kendi yaralarımızı sararken. Neden bir tek kendine iyi gelemez ki insan? Kendini yapıştıramıyor değil mi yara bandı? Kendini ameliyat edemiyor doktor, kendinden kaçamıyor insan. 
Şükrü Erbaş misali, "Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?" Gidemedikçe yakalanıyoruz; kendimize, düşüncelerimize. Ve saplanıp kalıyoruz ruhumuzun dipsiz, karanlık kuyularında.
"Köşedeki kitaplık, yalnızca terapiden değil, hayatın karmaşasından da bir kaçış sunuyormuş gibi hissettiren kitaplarla doluydu."
Bu yüzden okumuyor muyuz?
Bütün çabamız kaçıp kurtulamadığımız hayatımızdan, insanlardan,
Tarık Tufan, "İnsan çokça ölüm ve bir de hayat," aslında. Yaşamayı beceremediği, eline yüzüne bulaştırdığı, azar azar öldüğü, yaşarken kokmaya, çürümeye başladığı bir hayat.
Uyumaktan korktuğunuz oldu mu hiç?
"Uyursam kesin kötü bir şey olacak ve ben engel olamamanın yükünü ömür boyu taşıyacağım," diye düşündüğünüz...
Uyurken yitirdiniz mi hiç sevdiklerinizi?
-Nasıl yitirmedik değil mi, 6 Şubat daha dün gibi, her gün bir yerler sallanıyor ve bizim için en ufak sallantıda takvimler hep 6 Şubat-
Rüya
Hikâyemizin başkahramanı...
Onun iç dünyasında yaşıyoruz eser boyunca; o oluyoruz, onunla yitiriyoruz en sevdiklerimizi, onunla tutunmaya çalışıyoruz hayata, onun gözünden bakıyoruz aile yaralarımıza. Başkalarına iyi gelmeye çalışıyoruz daha kendi yaralarımızı sararken. Neden bir tek kendine iyi gelemez ki insan? Kendini yapıştıramıyor değil mi yara bandı? Kendini ameliyat edemiyor doktor, kendinden kaçamıyor insan. Şükrü Erbaş misali, "Ey gönül haresi keder, insan kendinden ne kadar uzağa gider?" Gidemedikçe yakalanıyoruz; kendimize, düşüncelerimize. Ve saplanıp kalıyoruz ruhumuzun dipsiz, karanlık kuyularında.
"Köşedeki kitaplık, yalnızca terapiden değil, hayatın karmaşasından da bir kaçış sunuyormuş gibi hissettiren kitaplarla doluydu."
Bu yüzden okumuyor muyuz?
Bütün çabamız kaçıp kurtulamadığımız hayatımızdan, insanlardan,
Metazori – Selahattin Tomar
Metazori, insanın kendi zihniyle ve hayatla kurduğu ilişkiyi sorgulatan, okurken sık sık durup düşündüren bir kitap. Selahattin Tomar bu romanda okuru yönlendirmiyor; aksine, onu belirsizliğin ve rahatsız edici soruların içine bilinçli olarak bırakıyor. Bu da kitabı kolay okunur ama kolay sindirilir olmayan bir hâle getiriyor.
Roman boyunca karakterlerin yaşadığı iç sıkışmışlık çok belirgin. Hayatın dayattıklarıyla insanın olmak istediği kişi arasındaki mesafe giderek açılıyor. Bu zorlanmışlık hâli, kitabın adına da çok yakışıyor. Okurken sık sık “gerçekten bunu mu istiyorum, yoksa buna mı mecbur bırakıldım?” sorusu akla geliyor.
Dil sade ama düşünsel olarak yoğun. Büyük olaylardan çok, insanın kendi içinde yaşadığı çatışmalar ön planda. Bu yüzden kitap, hızlıca tüketilecek bir hikâye değil; satır aralarında kalan duyguları yakalamak için dikkat istiyor. Zaman zaman bunaltıcı olabiliyor ama bu bunaltı romanın doğasına ait.
Metazori, bana insanın çoğu zaman kendi hayatını bile isteye değil, alışkanlıkla yaşadığını düşündürdü. Seçtiğini sandığımız pek çok şeyin aslında bize dayatılmış olabileceği fikri, kitap bittikten sonra da zihnimde kaldı. Sessiz ama derin, kolay değil ama etkili bir okuma deneyimi.
Sessiz ÇığlıkAlıntı
Bazen en derin yorgunluklar, bir olayın gerçekleşmesinden değil, onu beklemekten gelir. Anneannesinin ölümüyle yüz yüze gelen bir psikoloğun yaşadığı bu süreç; yalnızca sevdiklerinin kaybıyla değil, kendi iç dünyasının kırılganlığıyla da hesaplaşmasıdır.
Ölüm haberini almamış, ama ölümün ayak seslerini duymuş biri olarak; seanslarında başkalarının acısına temas ederken, kendi içinde büyüyen sessiz çığlığı bastırmak zorunda kalıyor. Profesyonel maskesinin ardında, “hazır mıyım?” sorusunu her gün yeniden soruyor kendine. Belki de en çok, güçlü olmak zorunda oluşu yoruyor onu.
Zaman ağır işliyor. Günlerce süren bu bekleyiş, zihinsel bir yıpranma haline geliyor. Kalbin bir yanıyla vedaya hazırlanırken, diğer yanıyla hâlâ bir umut taşıyor. “Belki bu gece değil,” diyor sessizce.
Bekleyiş bir boşluk değil; duygu, çaba, inkâr ve kabullenişin döngüsü. Bu süreçte, kaybedeceğini bildiği birini hâlâ severek yaşamak... belki de en yorucu olanı bu.
Ama aynı zamanda en insani olanı da..
Keyifli okumalar dilerim...
Elinize emeğinize sağlık, Değerli hediyeniz için teşekkür ediyorum.
Selahattin Tomar 
Selahattin Tomar
Selahattin Tomar Selahattin Tomar
Bu kitap bir hikâye anlatmaz;
bir sıkışmayı yaşatır.
Metazori, bir insanın başına gelenleri değil,
başına gelmesine izin verdiklerini anlatır.
Romanın asıl meselesi travma değil;
travmayla yaşamaya alışmış olmanın sessizliği.
Karakterler konuşur ama asıl anlatılan,
söylenemeyenlerdir.
Geçmiş, anı olarak değil;
bedende, bakışta, gecenin bir yerinde tekrar eder.
Bu kitapta kimse tam anlamıyla “kötü” değildir,
ama kimse de “masum” kalamaz.
Çünkü metazori yaşamak,
zamanla insanın kendi rızasını kaybetmesidir.
Selahattin Tomar, okuru bir olayın içine değil,
bir ruh hâlinin içine bırakır.
Okurken rahatsız olursun,
çünkü anlatılan karakter değil,
içinde susturduğun bir ihtimaldir.
Bu roman bitince akılda kalan şey şudur:
Bazı hayatlar yıkılmaz…
sadece sessizce katlanılır.
Kapak ve isim çok güzel.Metazori zorla yapılan şey demek.Herkesin hayatında zorluklar var.Yeter ki umudumuz bitmesin o zorluklar için mücadele edelim.Kitapta da tam bunu anlatıyor zorlukla baş etmek.Açıkçası kitabı okurken hayatı bir kez daha sorguladım.Tek sevmediğim yönü kitap sayfasının beyaz olması...Şimdiden okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim.
