sen ben biz siz onlar
Hermann Hesse’ye bayıldım. bu kitaptan sonra ona çok ilgi duydum. 
Bozkırkurdu nasıl bir kitap?… bence çok fazla şey olmaya çalışmış ama her şey tabii ki olamamış. 
Demian’da da olduğu gibi bu kitapta da bi karşıtlık anlatılıyor. Bozkırkurdu ve Harry’nin çatışmasını okuyoruz. Bozkırkurdu ahlaksız, berbat bi adammış canavar gibiymiş. Harry ise bir burjuva. ben bu kitapla Demian’la kurduğum bağ kadar bağ kuramadım. Bozkırkurdu’nu anlamıyorum ya da onun gibi insanların bakış açılarıyla empati kurmak benim için çok zor.
kitabın ilk yarısı kesinlikle 10/10’du ama bence kalan yarısı yetersizdi ve akıcı değildi. özellikle son sayfalarda bir sürü karakter giriyor, çıkıyor. kafam aşırı karıştı ve kitaptan çok koptum. Bozkırkurdu kitapta astroloji hakkında bir yerde diyor ki “Ne yazık ki bu bilime de inanmıyorum.” onun sorunu bu işte, hiçbir şeye inancının olmaması. bi insanın hayatta inanca ihtiyacı var. ben 11-12 yaşlarındayken yengemle yürüyorduk. yengem dindar bir insandı ve bana dedi ki “Azra, her insanın kalbinde 4 kapakçık vardır, 3 kapakçığı doludur ama 1 kapakçık boştur. orayı doldurmak için güçlü bir inancın olması olması gerekir. benim doldurma şeklim dinle oldu, kimininki aşk olur, kimininki spiritüellik olur. sen ne istersen ona tutkuyla inanabilirsin.” dediklerini hiç unutmadım, o günün her anını hatırlıyorum. o kısmı okuduğumda yengemin dediklerini anımsadım.
Bozkırkurdu’nun başka bir sorunu da ötekileştirme. kendi gibi düşünmeyen insanları aşağılıyor, ötekiler diyor onlara. anlıyorum onunki ego değil muhtemelen kendini aşağı görüyor aslında. ama öyle bi aşağılık kompleksi var ki ego gibi yansıtıyor.
kitabın en ama en sevdiğim yanı ise kolektif bilinci çok kullanması. benden bahsediyor senden bahsediyor benle sen bir oluyoruz birbirimiz oluyoruz benim yüzüm senin yüzüne dönüşüyor benim içimde aslında bir sürü başka ben var. biz insanlar aslında birbirimize görünmeyen iplerle bağlıyız ve bireysellik diye bir şey yok. bunu işleme şeklini çok sevdim.
Hermann Hesse’nin şimdiye kadar okuduğumla karakterlerini bir cinsiyet kalıbına sokmadığını gördüm. bir kadın ama yüzü aynı bir erkeğinkine benziyor. erkek ama çok feminen davranıyor. aşık olduğum kadının yüzü eski en yakın arkadaşımınkine benziyor. cinsiyet kalıplarını kullanmamasını sevdim.
yine de kitabın dağınık işlendiğini düşünüyorum, karakterle çok bağ kuramadım ve son 50 sayfada her şey çok karıştı. yine de gidip 
Siddhartha’yı satın aldım.
Hermann Hesse’ye bayıldım. bu kitaptan sonra ona çok ilgi duydum. Bozkırkurdu nasıl bir kitap?… bence çok fazla şey olmaya çalışmış ama her şey tabii ki olamamış. Demian’da da olduğu gibi bu kitapta da bi karşıtlık anlatılıyor. Bozkırkurdu ve Harry’nin çatışmasını okuyoruz. Bozkırkurdu ahlaksız, berbat bi adammış canavar gibiymiş. Harry ise bir burjuva. ben bu kitapla Demian’la kurduğum bağ kadar bağ kuramadım. Bozkırkurdu’nu anlamıyorum ya da onun gibi insanların bakış açılarıyla empati kurmak benim için çok zor.
kitabın ilk yarısı kesinlikle 10/10’du ama bence kalan yarısı yetersizdi ve akıcı değildi. özellikle son sayfalarda bir sürü karakter giriyor, çıkıyor. kafam aşırı karıştı ve kitaptan çok koptum. Bozkırkurdu kitapta astroloji hakkında bir yerde diyor ki “Ne yazık ki bu bilime de inanmıyorum.” onun sorunu bu işte, hiçbir şeye inancının olmaması. bi insanın hayatta inanca ihtiyacı var. ben 11-12 yaşlarındayken yengemle yürüyorduk. yengem dindar bir insandı ve bana dedi ki “Azra, her insanın kalbinde 4 kapakçık vardır, 3 kapakçığı doludur ama 1 kapakçık boştur. orayı doldurmak için güçlü bir inancın olması olması gerekir. benim doldurma şeklim dinle oldu, kimininki aşk olur, kimininki spiritüellik olur. sen ne istersen ona tutkuyla inanabilirsin.” dediklerini hiç unutmadım, o günün her anını hatırlıyorum. o kısmı okuduğumda yengemin dediklerini anımsadım.
Bozkırkurdu’nun başka bir sorunu da ötekileştirme. kendi gibi düşünmeyen insanları aşağılıyor, ötekiler diyor onlara. anlıyorum onunki ego değil muhtemelen kendini aşağı görüyor aslında. ama öyle bi aşağılık kompleksi var ki ego gibi yansıtıyor.
kitabın en ama en sevdiğim yanı ise kolektif bilinci çok kullanması. benden bahsediyor senden bahsediyor benle sen bir oluyoruz birbirimiz oluyoruz benim yüzüm senin yüzüne dönüşüyor benim içimde aslında bir sürü başka ben var. biz insanlar aslında birbirimize görünmeyen iplerle bağlıyız ve bireysellik diye bir şey yok. bunu işleme şeklini çok sevdim.
Hermann Hesse’nin şimdiye kadar okuduğumla karakterlerini bir cinsiyet kalıbına sokmadığını gördüm. bir kadın ama yüzü aynı bir erkeğinkine benziyor. erkek ama çok feminen davranıyor. aşık olduğum kadının yüzü eski en yakın arkadaşımınkine benziyor. cinsiyet kalıplarını kullanmamasını sevdim.
yine de kitabın dağınık işlendiğini düşünüyorum, karakterle çok bağ kuramadım ve son 50 sayfada her şey çok karıştı. yine de gidip Siddhartha’yı satın aldım.·
480 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
düsüncelerinin nasıl bu kadar güzel olduğu belli oluyor, cok zeki bir yengen varmıs 🥹🤍🫂 bayıldım incelemene eline sağlık canım 💞💞
azra ˚₊‧꒰ა ☆ ໒꒱ ‧₊˚
Gönderi Sahibi
o kadar tesekkur ederim kii ne kadar tatlısın begenmene cok sevindim