Remziye hanım öykünüzü okurken zamanın izafi bir kavram olduğunu, aslında geçmeyen geçmişin saçlarımızda belirdiğini, alnımızda,gözaltlarımızda derinleştiğini hissettim.
Ruhumuzda kanayan çocukluğumuzdur. Bu anın hezimetiyle maskelenen heves, o yıllarda susturulmuştur...
Eyvallah...