Açlık Oyunları
Bu kitap o kadar sürükleyici, heyecan uyandırıcı ve mükemmeldi ki. Bazen dalıp gittim, kendimi kaybettim. Tavsiye edene minnettarım ;) samimiyetten, iyi niyetten, güzelliklerden uzak bir sistemle mücadele etmeye baş koymuş bir avuç iyi niyet. Sorunun kişilerde değil sistemlerde olduğunu gösteren bir kitap.
"Onların oyununun bir parçası olmak istemiyorum, bana sahip olamayacaklarını göstermek istiyorum. Sadece kendim gibi ölmek istiyorum..." Diyordu Peeta oyunun başında.
Rue, Prim, Madge, Cinna, Peeta, Finnick, Gale..
Çok üzüldüm Rue ya, çok tatlıydın Rue.
Ve Prim, ah Prim..
Bir kaç alıntı;
Kibar insanların içime işlemeleri ve orada kök salmaları o kadar kolay ki.
Bazen işler yolunda gitmediğinde, beynim bana çok güzel bir rüya bağışlar..
Duygularımın yüzüme yansımasından korkmadan birkaç dakika geçirmeye ihtiyacım vardı.
Güzel olan her şey, bana onu hatırlatıyor.
Kendime bir an için küçük bir çocuk gibi hissetme hakkı tanıyıp başımı omzuna yasladım.
Bazen evi fena halde özlüyorum. Ama sonra orada özlenecek bir şey kalmadığını hatırlıyorum.
"Annie'ye hemen mi âşık oldun, Finnick?"
"Hayır." Uzun süren bir sessizlikten sonra ekledi.
"Zamanla içime işledi."
İçimde binlerce an cirit atıyordu. Bu kolların dünyadaki tek sığınağım olduğu sayısız an. Belki o zaman tam olarak değerini bilmemiştim ama anılarımda çok tatlı bir yerleri vardı ve şimdi sonsuza dek kaybedilmişlerdi.
Artık insanoğlu denen o yaratığa karşı en ufak bir sadakat beslemiyordum.
Sanırım, Peeta birbirimizi yok edip düzgün türlerin yerimize geçmesine izin vermemizden bahsederken haksız değildi.
//Aslında bu inceleme, bu seri yani
Açlık Oyunları, 
Ateşi Yakalamak ve 
Alaycı Kuş kitapları için genel bir değerlendirmedir.
Açlık Oyunları, Ateşi Yakalamak ve Alaycı Kuş kitapları için genel bir değerlendirmedir.·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.